testpagina nieuwsberichten

Nederland heeft het droogste voorjaar sinds 1976 achter de rug. En ook in het begin van de zomer doet het gebrek aan water zich hier voelen, maar in andere delen van de wereld zijn die problemen vele malen groter. Grote groepen, toch al arme mensen, in delen van Afrika en Azië hebben niet de middelen en mogelijkheden om zich aan te passen.

In Hargeisa (Somalië) verwoordde de 34-jarige Ismail dat vorige week als volgt: ”Er valt wel regen, veel regen, maar dat stroomt direct naar de zee, omdat we het niet kunnen opvangen voor later gebruik. We hebben er dus niets aan. Bovendien weten we niet meer wanneer die regen komt.”

Op World Environment Day wordt al sinds 1972 door de VN aandacht gevraagd voor veranderingen in de natuurlijke omgeving waar we in leven. Veranderingen die vooral arme bevolkingsgroepen in negatieve zin treffen. Ook dit jaar, voorafgaand aan een VN klimaatconferentie in Bonn (van 6 tot 17 juni) benadrukken verschillende organisaties dat er reden is voor grote zorg. CARE’s Tonya Rowe stelt dat er veel te weinig middelen worden vrijgemaakt om aanpassing mogelijk te maken: ”De verschillende partijen zouden moeten erkennen dat investeren in aanpassing minder kost- zowel in geld als mensenlevens, dan voedseltekorten, migratie ten gevolge van klimaatverandering en noodhulp na rampen.”

“In de landen waar we werken, hebben we de veerkracht gezien van mensen die met deze veranderingen en rampen worden geconfronteerd,” vervolgt Rowe. “We hebben gezien hoe ze hun leven weer van het begin af opbouwen, we hebben ze zien vechten om rond te komen, om hun families te onderhouden wanneer ze niet langer kunnen rekenen op periodes van regen die de gewassen laten groeien.”

De 45-jarige Maria Elvira Azipuela Zimbana uit Ecuador startte 13 jaar geleden een nieuw leven met haar familie. Op hun nieuwe land verbouwden ze veel verschillende gewassen, waarbij ze gebruik maakten van de traditionele kennis over werkwijzen en de seizoenen. Die kennis was echter niet bestand tegen de niet langer voorspelbare weerpatronen. Meer wind, meer vorst en sneeuw en wisselende regenperiodes deden hun oogst jaar na jaar mislukken. Het gevolg was geen inkomsten, maar hogere kosten omdat ze nu voedsel moesten gaan kopen, dat ook nog eens duurder was. Dit probleem werd voor het hele dorp aangepakt via een CARE-project. Binnen het project werd iedereen bijgebracht hoe de planten beter beschermd konden worden tegen de veranderende weersomstandigheden en welke gewassen in de nieuwe situatie de hoogste opbrengst zouden hebben.

De bewoners van Papallacta waren vastberaden zich aan te passen en slaagden daar in. Rowe: “Wat nu nodig is, is de zelfde vastberadenheid bij de politici die deze onderhandelingen ingaan. Volgend jaar lopen de in Kyoto gemaakte afspraken af. De komende maanden zijn cruciaal om tot een wereldwijde overeenkomst te komen die recht doet aan de behoeftes van mensen die in armoede leven…..”