CARE Nederland

CARE Nederland deelt mee in opbrengsten Postcodeloterij

Fri, 10 Feb 2012 09:20:05 +0100

Gisteren heeft de Nationale Postcodeloterij (NPL) CARE Nederland erg gelukkig gemaakt. Tijdens haar jaarlijkse gala maakte de NPL bekend, dat zij het werk van CARE Nederland met een bedrag van 500.000 per jaar gaat helpen realiseren. Directeur Guus Eskens zei vanochtend: "Ik zie het als een erkenning voor het belang van ons werk. Met dit extra geld kunnen we mooie dingen gaan doen. Dingen die anders alleen maar op ons verlanglijstje zouden zijn blijven staan. Dit maakt niet alleen mij gelukkig, maar hiermee kunnen we ook heel veel arme mensen gelukkig maken die gevaar lopen slachtoffer te worden van natuurrampen en oorlogen."

Is CARE noodhulp duurzaam?

Fri, 03 Feb 2012 14:16:08 +0100

De heer Hans Feldmeier, een Duitse gepensioneerde, vond in zijn kast een 64 jaar oud blikje varkensvet uit een CARE Package en liet in een laboratorium testen of de inhoud nog eetbaar was. Wil je het resultaat weten: klik dan hier voor de korte videoreportage van BBC.

CARE werd in 1945 in Amerika opgericht om de slachtoffers van de 2^e Wereldoorlog van voedselpakketten te voorzien, de zogenaamde CARE Packages. Ook in Nederland werden ze op grote schaal gedistribueerd. Nog steeds verstrekt CARE noodhulp aan slachtoffers van oorlogen en natuurrampen. Maar natuurlijk is het beter slachtoffers te vorkomen. In 2011 hielp CARE wereldwijd 12,5 miljoen mensen met noodhulp en het verbeteren van hun zelfredzaamheid door middel van ramppreventie- en vredesopbouwprogramma's.

Hongersnood dreigt nu ook voor West-Afrikaanse Sahel-regio

Wed, 15 Feb 2012 11:45:07 +0100

Voor 10 miljoen mensen in de Sahel-regio van West-Afrika dreigt hongersnood. De regeringen van Niger, Mali en Tsjaad hebben de ramptoestand uitgeroepen en om internationale hulp gevraagd. Door nu hulp te bieden, kan voorkomen worden dat nog veel meer mensen getroffen worden en dat getroffenen straks acute noodhulp nodig hebben.

Door onregelmatige regenval, ongedierte en sprinkhanenplagen zijn oogsten compleet verloren gegaan. In Niger alleen al zijn 5,4 miljoen mensen in de problemen, waarvan er 1,3 miljoen onmiddellijk hulp behoeven. “Er zijn nu al families waar nog maar één keer per dag gegeten wordt en die ene maaltijd uit niet meer dan een waterig gierstpapje bestaat,” aldus Johannes Schoors, directeur CARE Niger. “Normaal begint het hongerseizoen niet eerder dan april/mei. Wat het extra lastig maakt, is dat de zwaarst getroffen gebieden erg verspreid liggen. Om de mensen in deze uithoeken en gaten te bereiken is moeilijk en kostbaar.”

“We moeten accepteren dat er sprake is van een soort chronische crisis. De mensen hebben zich nog niet hersteld van de voedselcrisis in 2010 of deze dient zich aan. Terwijl we nu noodhulp bieden, zullen we daarom tegelijk ook na moeten denken over oplossingen voor de toekomst. Hoe we deze mensen kunnen helpen te overleven in een gebied waar door klimaatverandering overleven steeds moeilijker wordt. Doordat het regenseizoen steeds korter duurt en er minder regen valt, veranderen de weidegronden in woestijnen. De mensen zullen zich aan moeten passen en hun weerbaarheid moeten verbeteren.

Hoewel de piek in de voedselschaarste pas in maart wordt verwacht, zijn er nu al families die hun dieren en andere bezittingen moeten verkopen om voedsel te kunnen kopen. Maar zonder de melk en kaas van hun geiten en koeien missen de mensen een belangrijke voedingsbron en lopen kinderen het risico van ondervoeding en groeiproblemen. Die melk en kaas is bovendien voor veel families een inkomstenbron.

De problemen en conflicten in de buurlanden Ivoorkust, Libië en Nigeria maken de situatie er ook niet beter op. Veel mensen die er werkten zijn berooid naar Niger teruggekeerd en vrijwel niemand durft er meer heen te gaan om werk te zoeken.”

CARE is inmiddels begonnen met het verstrekken van noodhulp en heeft haar lopende programma’s aangepast. Zo kunnen mensen door deelname aan ‘cash for work’ projecten wat geld verdienen, worden er maatregelen genomen om ondervoeding te voorkomen en te behandelen en moet de aanleg van diervoeder- en graanvoorraden het kopen van voedsel tegen betaalbare prijzen mogelijk maken. Daarnaast helpt CARE bij het ontwikkelen van alternatieve bestaansmogelijkheden.

“We weten wat werkt, maar het moet op grotere schaal en nu,” zegt Amadou Sayo, CARE’s regionale noodhulpcoördinator voor West-Afrika. “We zien dagelijks hoe ernstig de situatie is en hoe die verslechtert. Hoe langer we wachten, hoe meer mensenlevens op het spel komen te staan en hoe duurder de hulpverlening wordt.”

Nieuwe blog en diashow over de hongersnood in de Hoorn van Afrika

Mon, 30 Jan 2012 14:55:42 +0100

Terwijl zich in de Sahel-regio van West Afrika een nieuwe hongersnood ontwikkelt, duurt die in de Hoorn van Afrika nog altijd voort. Aan het dossier van deze ramp hebben we twee bijdragen toegevoegd.

Mandefro Mekete, Emergency Operations Coordonator van CARE Ethiopia, legt in een interessante blog uit dat het vooral de opeenvolging van rampen is waaronder de Ethiopische bevolking te lijden heeft.

De laatste maanden zijn het vooral Somalische vrouwen en kinderen die zich aan de poorten melden van het grootste vluchtelingenkamp ter wereld: het Noord-Keniaanse Dadaab met ruim 450.000 bewoners. CARE stelde een diashow samen over de vrouwen van Dadaab.

Klik hier om het hele dossier te bekijken

Onderzoek naar beste noodhulpverleners zet CARE op 4e plaats

Fri, 27 Jan 2012 09:57:33 +0100

Deskundigen hebben in een door Philanthropedia gehouden onderzoek naar de beste noodhulpverleners CARE de 4^e plaats toebedeeld. De 54 deskundigen werd gevraagd welke NGO’s zij het meest betekenisvol vinden op het gebied van noodhulp (zowel bij natuurrampen als conflicten). Meer informatie: http://www.myphilanthropedia.org/top-nonprofits/international/emergency-response

CARE op 7e plaats in de TOP 100 NGO’s van 2012

Tue, 24 Jan 2012 15:21:38 +0100

The Global Journal (www.theglobaljournal.net) Heeft CARE International de 7e plaats toegekend in haar TOP 100 NGO’s van 2012. The Global Journal is een kwaliteitstijdschrift voor de snel groeiende gemeenschap van beslissers inzake wereldonderwerpen. Bij het samenstellen van de ranglijst is gebruik gemaakt van een rekenmethode waarbij onder meer gekeken is naar impact, innovatie, transparantie, verantwoording en efficiëntie.

Top 100 NGO’s (eerste tien)

1 Wikimedia Foundation

2 Partners In Health

3 Oxfam

4 BRAC

5 International Rescue Committee

6 PATH

7 CARE International

8 Médecins Sans Frontières

9 Danish Refugee Council

10 Ushahidi

Hongersnood in de Hoorn van Afrika duurt voort

Tue, 24 Jan 2012 10:45:51 +0100

Dat de media er minder aandacht voor hebben, wil nog niet zeggen dat de hongersnood in de Hoorn van Afrika voorbij is. Zes maanden nadat de Verenigde Naties voor twee gebieden in Somalië de hongersnood uitriep - later uitgebreid naar zes – zijn nog steeds 4 miljoen mensen getroffen door hongersnood. In de hele regio (Somalië, Ethiopië, Kenia en Djibouti) hebben in totaal ruim 13 miljoen mensen behoefte aan voedsel, water, onderdak, medische zorg en/of hulp bij het herstel van hun bestaansmiddelen.

De burgeroorlog in Somalië en gewapende conflicten in het noordoosten van Kenia bemoeilijken het verlenen van noodhulp. Somaliërs ontvluchten massaal hun land om te ontkomen aan het geweld en op zoek naar hulp. In het grootste vluchtelingenkamp ter wereld, Dadaab in het noorden van Kenia, verblijven nu 463.000 mensen. Een kwart daarvan is eerst pas in 2011 gearriveerd.

CARE is volop actief in de regio, zowel wat betreft het verlenen van noodhulp als het helpen nemen van maatregelen om de bevolking meer weerbaar te maken tegen de veranderende klimatologische omstandigheden en toekomstige droogtes. In de afgelopen zes maanden werden 1,8 miljoen mensen geholpen.

Kenia - Al meer dan tien jaar verstrekt CARE in Dadaab voedsel en water. Daarnaast voert CARE in het vluchtelingenkamp programma’s uit om de gelijkheid van vrouwen en meisjes ten opzchte van mannen en jongens te bevorderen en wordt psychosociale hulp gegeven aan slachtoffers van sexueel geweld. Als gevolg van de onrust in het gebied is de bewegingsvrijheid van de CARE medewerkers echter beperkt.

Ethiopië - In de regio’s Oromia en Afar heeft CARE 700.000 mensen van noodhulp voorzien. Meer dan 100.000 mensen op het platteland werden geholpen door het gecontroleerd verkleinen van de veestapel en de distributie van veevoeder, zaden en pootplanten. 19.000 kinderen jonger dan vijf jaar werden behandeld tegen ondervoeding.

Somalië – In het noordelijk gelegen Puntland en Somaliland werden ook kinderen behandeld tegen ondervoeding, kregen 150.000 mensen noodhulp en werden artikelen voor huishouden en persoonlijke verzorging verstrekt. En door het verrichten van arbeidswerkzaamheden bij de realisatie van infrastructurele voorzieningen konden de mensen wat geld verdienen. Vanwege veiligheid en om logistieke redenen wordt de hulpverlening in Somalië zelf door betrouwbare lokale partners van CARE verzorgd.

Het regenseizoen heeft weliswaar enige verlichting in de situatie gebracht, maar door ondergelopen wegen de hulpverlening ook bemoeilijkt. Door het sterk toegenomen risico op droogte zal de voedselzekerheid in het gebied kritisch blijven, vooral in het noorden van Ethiopië en Djibouti. In de komende vijf jaar wil CARE daarom bijna drie miljoen mensen helpen hun zelfredzaamheid bij droogte te verbeteren door het realiseren van alternatieve inkomstenbronnen en vaardigheidstrainingen. Tegelijkertijd zal CARE vluchtelingen die naar huis terug willen keren helpen bij hun reïntegratie en het opnieuw oppakken van hun leven.

Klik hier voor ons dossier over de Hoorn van Afrika, met onder meer het artikel – Help noodhulp overbodig maken – in de themabijlage Investeren & Filantropie van De Telegraaf van 28 december 2011, blogs en foto’s.

Filippijnen getroffen door tropische storm

Fri, 23 Dec 2011 10:27:05 +0100

500.000 mensen op de Filippijnen getroffen door tropische storm

De tropische storm Washi, die op 16 december over de Filippijnen raasde, heeft er zware regenval, landverschuivingen en plotselinge overstromingen veroorzaakt. Meer dan 1.000 mensen zijn verdonken. Zaterdag begint CARE, geholpen door lokale partners, met de distributie van noodhulpgoederen en eten.

Omdat de regio’s Mindanao en Palawan zelden door tropische stormen worden getroffen, waren de mensen niet goed voorbereid op een ramp van deze omvang.

De ruim 43.000 mensen die op dit moment in evacuatiecentra verblijven, hebben tekort aan schoon drinkwater en zijn afhankelijk van voedseldistributie. Ook is er beboefte aan slaapmatten, dekens, kleding en kookattributen.

De storm heeft ook grote gevolgen voor de bestaansmogelijkheden van de bevolking. Nu al bedraagt de schade aan de lanbouw en infrastructuur 17,5 miljoen dollar.

Droogte treft Mali

Fri, 23 Dec 2011 10:26:55 +0100

Het regenseizoen in de Inner Niger Delta van Mali loopt normaal gesproken van juli tot en met november. Doordat het seizoen dit jaar pas in augustus begon en al in oktober eindigde, en door toename van de hoeveelheid rivierwater dat in de bovenloop van de Niger wordt afgetapt, zijn dit jaar de overstromingen in de delta slechts 40% van die in 2010. Dit heeft ernstige gevolgen voor de circa 1,5 miljoen mensen die in het gebied wonen. Oogsten mislukken, er is onvoldoende weidegrond voor de circa 5 miljoen stuks vee en de visstand loop terug. Door de voedselschaarste en dus stijgende voedselprijzen wordt er grootschalig gejaagd op de Europese watervogels die in de delta overwinteren. Om aan de noodsituatie een einde te maken, hebben Wetlands International en CARE er bij de autoriteiten op aangedrongen om bovenstrooms minimaal 40 m3 rivierwater per seconde door te laten. Klik hier voor een getuigenis op video.

Dutch Consortium for Rehabilitation (DCR)

Thu, 20 Oct 2011 16:53:37 +0200

CARE Nederland vormt samen met HealthNet TPO, Save the Children en ZOA een samenwerkingsverband genaamd: Dutch Consortium for Rehabilitation (DCR). Het consortium voert in zes fragiele staten in Afrika wederopbouwprogramma's uit, met projecten op het gebied van infrastructuur, werkgelegenheid, sociaal-maatschappelijke ontwikkeling en goed lokaal bestuur. Het programma loopt van 2011 tot en met 2015 en wordt gefinancierd door het ministerie van Buitenlandse Zaken in het kader van de MFS II subsidieregeling. Voor meer informatie...

Kijk op de gloednieuwe website van het consortium: www.dcr-africa.org

Kleine leningen met levensreddende resultaten

Thu, 15 Sep 2011 18:37:20 +0200

De bedding van de rivier die door Garowe zou moeten stromen is een grote vuilnisbelt. Een vuilnisbelt die gevuld wordt door vrouwelijke vluchtelingen, die voor het vuilnis ophalen minder dan 1 dollar per dag krijgen betaald. Die dollar is genoeg om 20 liter water te kopen, waar een gezin 2 dagen mee kan doen. Door vijf dagen per week te werken, blijft er drie dollar per week over om de gezinnen van eten te voorzien. Gezinnen die gemiddeld uit negen mensen bestaan.

Als je midden in de vuilnisbelt annex rivier gaat staan, kijk je tegen een rivierwand van minimaal 2,5 meter op. Als de regens komen, zal het water in korte tijd tot die hoogte stijgen. Kijk de andere kant op en je ziet het kamp waar voornamelijk vluchtelingen uit de Lower Shabelle wonen. Het kamp dat 2500 mensen een noodonderkomen biedt, ligt aanzienlijk lager en voor een deel zelfs in de rivier. Wanneer de regen komt zullen de schots en scheef door elkaar heen staande hutten door het water verpulverd worden. Tonnen vuilnis zullen het water vervuilen, de vuilnisbelt wordt verspreid over vele kilometers met rampzalige gevolgen voor de kwaliteit van het water.

Effi leeft al meer dan 17 jaar in dit kamp. Hij wordt door iedereen beschouwd als de senior en geldt voor velen als een voorbeeld. Via het PERP-project van CARE ontving hij een lening, die hem in staat stelde een eigen winkeltje in het kamp te beginnen. Zijn winkel ligt op hoger gelegen gebied en zal eventuele stijging van het waterniveau wel doorstaan. Zijn huis zal dat niet, het staat dicht tegen de rivierkant. Het is net gebouwd omdat het vorige door een recente brand is vergaan. Een brand veroorzaakt door een ongeval bij het koken in een van de buurtenten.

Effi verkoopt in zijn winkel van alles dat zowel de kampbewoners als de omwonenden in deze wijk van Garowe nodig hebben en kunnen betalen. Hij heeft zo een manier gevonden om in het onderhoud van zijn gezin te kunnen voorzien. “Ik dank CARE voor de kans die ik gehad heb,” stelt hij. “De driehonderd dollar hebben me de kans gegeven dit kleine bedrijfje te starten en maken dat mijn kinderen een toekomst kunnen hebben. En het heeft me in staat gesteld naast mijn familie nog drie familieleden te onderhouden.” Hij voegt daar aan toe dat er veel hulporganisaties in het kamp komen, die informatie van hen vragen, maar vervolgens nooit meer van zich laten horen. En dat terwijl er nog iedere dag nieuwe mensen in het kamp bijkomen, die de hulp hard nodig hebben. “ Noodhulp is nodig, maar mensen moeten toekomstkansen blijven zien. Leer ze hoe ze moeten ondernemen en help ze op weg. Dan kunnen ze uiteindelijk zelf overleven en voor hun gezinnen zorgen, “ sluit hij af. Om vervolgens vol trots zijn winkel te laten zien en te constateren dat hij zich gelukkig mag prijzen, maar dat vele anderen niet dezelfde kansen hebben.

Het voorbeeld van Effi toont aan dat steun aan individuen in het voordeel van meerdere mensen kan werken, doordat de onderlinge solidariteit in de kampen groot is. Die solidariteit is nodig om de steeds groter wordende kampen leefbaar te houden. De twintig anderen die een soortgelijke bijdrage ontvingen, zijn eveneens succesvolle bedrijfjes gestart. Ook zij voorzien in het onderhoud van anderen. Het PERP-project werd drie jaar geleden afgesloten, de ondersteunde ondernemers houden het nog steeds springlevend.

Pakistan opnieuw getroffen door overstromingen

Thu, 15 Sep 2011 16:44:27 +0200

15 september 2011- Precies één jaar na de ramp van 2010 is Pakistan opnieuw getroffen door overstromingen. Het ergste is de situatie in de provincie Sindh in het zuiden van het land. Ongeveer vijf miljoen mensen zijn op een of andere manier slachtoffer. Eén miljoen huizen hebben schade en 300.000 mensen hebben hun toevlucht gezocht in scholen en provisorische tentenkampen. Duizenden stuks vee zij omgekomen en 1,5 miljoen hectare landbouwgrond verloren gegaan, waardoor boeren geen inkomsten en bestaansmiddelen meer hebben.

De overstromingen zijn veroorzaakt door aanhoudende regens, waardoor kanalen zijn overstroomd en zelfs doorgebroken. Hierdoor wordt de hulpverlening en het herstel van wegen bemoeilijkt. In de komende dagen komt er een einde aan het moessonseizoen, maar voor sommige gebieden zal het weken, mogelijk zelfs maanden duren voordat het water is weggetrokken.

Er is behoefte aan voedsel, drinkwater, tijdelijk onderdak en gezondheidszorg. Diegenen die al tijdelijk onderdak hebben gevonden, hebben daarnaast ook behoefte aan kook- en keukengerei en artikelen voor de persoonlijke verzorging. CARE is daarom in de provincies SIndh en Dadu bezig met het uitdelen van potten en pannen, toiletsetjes met antibacteriële zeep, tandpasta en tandenborstels, shawls en dekzeilen om tijdelijke onderkomens mee te bouwen. Via de Pakistaanse overheid worden jerrycans gedistribueerd om drinkwater in te bewaren. Via mobiele gezondheidsposten wil CARE 150.000 mensen bereiken en 5.000 huishoudens zullen worden geholpen met financiële steun of hulp bij het herstel van hun bestaansmiddelen.

Droogte, honger en vluchtelingen in Puntland

Thu, 15 Sep 2011 06:54:28 +0200

Puntland, in de meest noordelijke punt van Somalië, kent vele problemen. Het land wordt overspoeld door vluchtelingen, die om verschillende redenen Puntland als uitvalsbasis kiezen. Met als gevolg dat overal waar je kijkt vluchtelingenkampen of losse tenten te zien zijn. Deze vluchtelingen zijn weggetrokken vanwege de honger, vanwege de droogte, vanwege interne conflicten of omdat ze op weg zijn via de kust van Puntland een uitweg naar Jemen te vinden, over een strook zee die al vele slachtoffers heeft geëist.

De 36-jarige Cynthia is zeven jaar geleden weggevlucht uit Mogadishu. Ze heeft zes kinderen, waarvan de twee jongste en de oudste bij haar zijn in het vluchtelingenkamp van Qardo, zo'n 240 kilometer van de kustplaats Bosasso. Ze weet niet waar haar man is, enige tijd geleden was hij ineens verdwenen. Van een van haar kinderen weet ze ook niet zeker of hij nog leeft. In het kamp verdient ze wat geld om haar kinderen te onderhouden door kleren te wassen en door mee te helpen bij het opruimen van het overal rondzwervende vuil. Het is de enige manier, ander werk is er voor de vluchtelingen niet te vinden.

Haar oudste zoon zit op de geïmproviseerde school in het kamp dat een aantal kilometers buiten Qardo ligt. Ze put hoop uit het feit dat hij, ook al is het hier, toch onderwijs en daarmee een kans op een toekomst krijgt. De situatie van Cynthia zelf is behoorlijk uitzichtloos, ook al omdat ze zich realiseert dat de kansen op een baan en meer inkomsten klein zijn. Ze verwoordt de gevoelens van veel vluchtelinge als ze zegt:”Ik hoop wel op een betere toekomst, maar ik weet niet hoe dat zou moeten gebeuren zonder hulp.”

De terugreis naar Garowe laat ons zien hoe ernstig de situatie in dit deel van Somalië is. Overal vluchtelingententen, maar in de wijde omgeving geen water te vinden. Er is nog wel vee, maar ook dat aantal is door de aanhoudende droogte sterk afgenomen. Verschillende CARE-projecten bereiden faciliteiten voor om de regen die een keer gaat vallen op te vangen, zodat ook voor nieuwe periodes van droogte water beschikbaar is. Maar die regen moet nog wel komen, liever vandaag dan morgen......

Wim Dekker en Liam Perret zijn momenteel in Garowe (Puntland, Somalië). Zij bezoeken verschillende projecten van CARE en doen daar verslag van.

Blog Adam Poulter (Hoorn van Afrika)

Mon, 29 Aug 2011 09:41:54 +0200

CARE's Adam Poulter hield de afgelopen periode een blog bij over zijn ervaringen in de Hoorn van Afrika.
Een deel uit de blog:

"Along with responding to the current situation, we also have to look at what causes the current situation and how we can prevent it from happening again. We need to understand the underlying causes of poverty and why drought keeps coming, and why children and mothers are severely affected. For example, we have linked many large households in East and West Hararghe to the long-term family-planning project in the area, as large family sizes can contribute to malnutrition.

Lees de hele blog hier en meer over de droogte in de Hoorn via deze link

Voorkom ondervoeding zwangere vrouwen Hoorn van Afrika

Thu, 18 Aug 2011 11:52:08 +0200

De huidige droogte in de Hoorn van Afrika treft miljoenen mensen. Onder hen 360.000 zwangere vrouwen die of al ondervoed zijn, of dat dreigen te raken. Omdat de gevolgen van ondervoeding in de eerste vijf jaar van grote invloed zijn op de ontwikkeling van kinderen, besteedt CARE bij de noodhulp in de zwaar getroffen regio extra aandacht aan deze groep. Gegevens van eerdere hongersnoden wijzen uit dat zeker 35 procent van de toen geboren kinderen een ontwikkelingsachterstand heeft opgelopen, die een direct gevolg is van ondervoeding in die eerste jaren.

CARE’s Barbara Jackson: ”Ondervoeding voorkomen kost een stuk minder, en is veel effectiever dan later via noodhulp proberen te redden wat er te redden valt. Tijdens de droogte in Niger (2005) had direct bijspringen voor 1 dollar per dag een kind gered. Een half jaar later kostte het 80 dollar om dat inmiddels ondervoede kind te redden.”

Om dat nu te voorkomen, roept CARE op geld vrij te maken voor ondersteuning aan zwangere vrouwen en moeders met jonge kinderen. CARE zet dat in om te zorgen dat moeders gezond voedsel krijgen, dat via borstvoeding van grote waarde is voor de ontwikkeling van hun kinderen.

“Het is een van die dingen die we snel over het hoofd zien in een noodhulpsituatie,”vervolgt Jackson,“maar ondersteuning en goede voeding voor deze vrouwen is van levensbelang. Nu, maar ook om volgende generaties een kans te geven…”

School zou geen luxe moeten zijn

Fri, 12 Aug 2011 12:10:47 +0200

Dadaab, Kenia, 11 augustus 2011 – Terwijl nog elke dag meer vluchtelingen in Kenia aankomen, vraagt CARE International aandacht voor het gebrek aan onderwijs voor de kinderen in de vluchtelingenkampen van Dadaab. De VN schat dat momenteel rond de 400.000 vluchtelingen leven in dit kamp dat in 1992 werd opgericht. Onder hen rond de 114.000 kinderen in de leeftijd van 5 tot 13 jaar, waarvan slechts 38 % naar school gaat.

CARE is als een van de belangrijkste hulporganisaties betrokken bij de noodhulpverlening, maar breidt ook haar onderwijsprogramma’s uit om meer kinderen een kans op onderwijs te geven, en gelijke kansen voor alle jongeren te promoten. Omdat de nadruk ligt op het zorgen voor water, voedsel en onderdak, dreigt opleiding uit beeld te raken. “Naar school gaan moet voor de kinderen in Dadaab geen luxe zijn, maar juist een krachtige manier om hun levens veiliger te maken,” benadrukt Stephen Gwynne-Vaughan, Landendirecteur voor CARE International in Kenia. “Als kinderen in de kampen aan hun lot worden overgelaten, worden ze kwetsbaar voor misbruik, drugsgebruik en andere gevaren.” Kinderen die wel een kans hebben naar school te gaan, die leren lezen en schrijven, die leren wat hun rechten zijn en hoe ze zichzelf het best kunnen verzorgen, bouwen zelfvertrouwen op.

De scholen zijn in augustus gesloten, maar CARE is gestart met programma’s voor net aangekomen kinderen, die nog nooit naar school zijn geweest. In de eerste twee dagen zijn 1100 kinderen met dit programma begonnen. Zij zullen instromen in de klassen die vanaf september weer gaan starten, maar die wel een capaciteitsprobleem zullen gaan krijgen. “We proberen zoveel mogelijk kinderen voor te bereiden”, legt Musha Dahir, CARE’s Coördinator Onderwijs in Dadaab uit. "Maar wanneer er tegen de honderd kinderen in een klas zitten, zal dat ten koste gaan van de kwaliteit."

CARE is betrokken bij het beheer van vijf scholen in Dagahaley, waardoor 15.000 kinderen een kans hebben op onderwijs. Volwassenen uit het kamp worden opgeleid tot leraar en ontvangen onderwijsmateriaal. Veel van hen zijn opgegroeid en opgeleid in Dadaab, voordat ze zelf leraar werden. Om de 114.000 kinderen in dit kamp ook een kans op een leven met mogelijkheden te bieden, roept CARE donoren op geld vrij te maken voor de onderwijskansen van deze jongeren.

In Dadaab komen er dagelijks 1.500 uitgehongerden bij

Sun, 24 Jul 2011 10:20:30 +0200

Zeker 11½ miljoen mensen in de Hoorn van Afrika hebben dringend hulp nodig. In de districten Bakool en Lower Shabelle, in het zuiden van Somalïe is 30% van de kinderen ondervoed. Op grond daarvan hebben de VN er officieel de hongersnood afgekondigd. Als er niet voldoende hulp komt, dan zal dat snel ook voor andere districten in Zuid- en Centraal Somalië het geval worden. Alleen al in de laatste twee weken van juni zijn 20.000 Somaliërs naar Kenia gevlucht en dagelijks arriveren tussen de 1.000 en 2.000 in Ethiopië. Ook in deze landen heerst echter grote voedselschaarste als gevolg van de langdurige droogte.

CARE is al lange tijd werkzaam in de Hoorn van Afrika en in de Keniaanse vluchtelingenkampen van Dadaab hoofduitvoerder wat betreft water en sanitaire voorzieningen, voedselvoorziening en onderwijs. In deze kampen leven nu bijna 400.000 mensen en dagelijks komen er 1.500 uitgehongerde mensen, meestal vrouwen en kinderen bij.

CARE wil haar hulpverlening in Kenia, Somalië en Ethiopië zo snel mogelijk uitbreiden voor nog eens 2 miljoen mensen. Hiervoor is $ 48 miljoen nodig.

Zorgen over risico's vrouwen in Dadaab

Thu, 14 Jul 2011 10:52:32 +0200

De aanwezige hulporganisaties in het vluchtelingenkamp Dadaab maken zich grote zorgen over de verviervoudiging van het aantal meldingen van seksueel geweld tegen vrouwelijke vluchtelingen, vergeleken met een jaar geleden. Zowel in, als op weg naar het overvolle vluchtelingenkamp lopen vrouwen een groot risico. Op weg naar het kamp, omdat ze veelal alleen met kinderen reizen, in het kamp omdat ze door de overbevolking gedwongen zijn een plekje te zoeken aan de buitenkant van het kamp, waar de risico’s het grootst en de faciliteiten het minst zijn.

Dagelijks ziet Wilson Kisiero, een van de CARE-medewerkers in Dadaab, 1500 nieuwe mensen aankomen, waarvan het overgrote deel vrouwen en meisjes. Hij zegt: ”We zien heel veel angstige, paniekerige en getraumatiseerde vrouwen, die of familie zijn kwijt geraakt, of verhalen vertellen van verkrachting, geweld of honger. We doen er alles aan om hen direct bij aankomst op te vangen, zodat ze medische hulp en de blijvende aandacht kunnen krijgen die nodig is. Op die manier voorkomen we dat ze anoniem in de groep opgaan, met het risico dat ze nog eens met geweld worden geconfronteerd.”

CARE is voornemens de hulp, die nu rond de 1 miljoen mensen in Ethiopië, Somalië en Kenia bereikt, verder uit te breiden zodat nog eens bijna 1 miljoen mensen geholpen kunnen worden. Daartoe zijn dringend fondsen nodig, omdat de verwachting is dat de situatie het komende jaar niet zal verbeteren, waardoor steeds meer mensen richting Dadaab zullen trekken. In dat kamp bevinden zich momenteel al 380.000 mensen.

De foto's bij dit bericht zijn van Kate Holt.

Zuid Soedan nieuwste land op de wereldkaart

Fri, 08 Jul 2011 13:30:16 +0200

Morgen wordt de Republiek Zuid Soedan als nieuwste land aan de wereldkaart toegevoegd, nadat de bevolking eerder dit jaar massaal voor onafhankelijkheid stemde. De bevolking kijkt hoopvol vooruit, maar zal nog vele uitdagingen het hoofd moeten bieden. Samen met de bevolking van Zuid Soedan zal CARE deze uitdagingen aangaan, omdat nu al vast staat dat het land tot de armste ter wereld zal behoren. Onderontwikkeling, conflicten en natuurrampen hebben er toe geleid dat:

een op de zeven vrouwen tijdens de zwangerschap overlijdt;
De helft van de bevolking geen toegang heeft tot goede watervoorzieningen
Een op de negen kinderen niet ouder wordt dan 5
Slechts een derde van de bevolking ooit naar school is geweest.

CARE zal doorgaan om samen met de bevolking, overheden en andere hulporganisaties watervoorzieningen, sanitair en gezondheidszorg blijvend te verbeteren en bij te dragen aan het vredesproces. De nadruk zal daarbij de komende vijf jaar liggen op ondersteuning van jongere mensen bij het tot stand brengen van goed georganiseerde en weerbare gemeenschappen, met aandacht voor verschillende activiteiten waaronder ramppreventie en crisishulp.

Hulp hard nodig voor vluchtelingen Hoorn van Afrika

Wed, 06 Jul 2011 09:28:14 +0200

De extreme droogte die de Hoorn van Afrika al twee jaar teistert, maakt de situatie in Dadaab, het grootste vluchtelingenkamp ter wereld in Kenia, met de dag moeilijker. Sinds eind juni arriveren dagelijks rond de 1.000 nieuwe vluchtelingen, in het kamp dat is ingericht op rond de 90.000 mensen. Het grootste deel van hen, vooral vrouwen en kinderen zonder enige bezittingen, is afkomstig uit Somalië waar ook sprake is van een toename van de binnenlandse conflicten, nog een reden voor mensen om hun eigen omgeving te verlaten.

Op dit moment herbergt het kamp 367.000 mensen, die allemaal water en voedsel nodig hebben. Aan die basiszaken is een groot tekort, waardoor de druk op de bewoners van het kamp en op de aanwezige hulporganisaties, waaronder CARE met de dag toeneemt en spanningen moeilijk te voorkomen zijn.

In de afgelopen weken hebben CARE en andere hulporganisaties meer mensen en extra middelen vrij gemaakt om aan de vraag te kunnen voldoen. Maar dat is nog niet genoeg om de aanhoudende stroom van vluchtelingen op te kunnen vangen en van water en voedsel te voorzien. Hulp is daarbij hard nodig; nu om mensen te laten overleven en nu en later bij het realiseren van aanpassingen waardoor ze de veranderende klimatologische omstandigheden het hoofd kunnen bieden. CARE Nederland ondersteunt dit ondermeer via projecten in de Sool en Sanaag Regio en in Puntland.

Gehandicapte Somaliër Bashiir liet alles achter

Fri, 24 Jun 2011 14:43:38 +0200

PLISS werd gestart na de langdurige droogte van 2010. Het project draagt bij aan het ondersteunen van arme gezinnen in Puntland die moeten overleven ten tijde van droogte, stijgende voedselprijzen en massale instroom van vluchtelingen uit het noordoosten van Somalië. (meer informatie).

Via het project worden arbeidsplaatsen gecreëerd voor mensen uit de allerarmste gezinnen, door hen actief te betrekken bij het verbeteren van de kwaliteit van de (landbouw)grond. Mensen die echt niet kunnen werken, worden in overleg met de gemeenschap financieel ondersteund.

Liam is als Program Officer werkzaam bij CARE Nederland. Onlangs bezocht hij het project. Tijdens zijn bezoek hoorde Liam over Bashiir, een van de deelnemers aan PLISS. Bashiir is gehandicapt en vluchtte uit het door conflicten beheerste noordoosten van Somalië. Hij liet alles achter, inclusief het beschermende vangnet van de clan waartoe hij behoorde. Daardoor stond hij er alleen voor in een gebied dat extreem droog was, waar bijna geen vee meer was en waar waterputten waren drooggevallen. Omdat hij een van de mensen was die op geen enkele wijze geld konden verdienen om in hun levensonderhoud te voorzien, werd hij deelnemer aan het project. Hij kreeg de noodzakelijke ondersteuning, waardoor hij in staat was te overleven.

Om zijn dankbaarheid te uiten verwoordde Bashiir zijn gevoelens in een gedicht, in Somalië een veel voorkomende manier om je dankbaarheid te tonen.

Belangrijke onderwerpen niet uitgewerkt in Bonn

Mon, 20 Jun 2011 09:07:21 +0200

Er resteren nog zes maanden voordat in Durban de Klimaattop begint. De voorbereidende onderhandelingen in Bonn hebben aangetoond dat politieke belangen de aandacht af kunnen leiden van het aanpakken van de zaken waar het echt om gaat; terugdringen van de wereldwijde uitstoot en het vrijmaken van middelen voor het nemen van maatregelen tegen klimaatverandering. Zes maanden lijken dan ook kort om tot serieuze onderhandelingen te kunnen komen.

“De onderhandelingen verliepen erg traag,” becommentarieert CARE’s Tonya Rawe. “Er is heel veel tijd aan details besteed. Dat is nodig, maar echte toezeggingen over vermindering van de uitstoot en financiën zijn er daardoor niet gemaakt.” In Bonn werden lange debatten gevoerd over procedures en op de in Cancun gemaakte afspraken, bijvoorbeeld over een systeem (REDD) dat de uitstoot moet verminderen die het gevolg is van ontbossing en afbraak van de natuurlijke omgeving, werd eerder teruggekomen dan voortgeborduurd. De uitkomst is een vage lijst van onderwerpen die bij een volgende bijeenkomst besproken zullen worden.

“Er is nog veel te doen voor Durban,” vat Rawe samen. “Rome werd niet in een dag gebouwd, maar we kunnen ook niet blijven toekijken hoe het afbrandt. Des te langer we afwachten, des te meer vrouwen en mannen zullen lijden onder de verwoestende gevolgen van klimaatverandering.”

Luistercentrum voor traumaverwerking Ivoorkust

Thu, 09 Jun 2011 11:07:43 +0200

Een ‘luistercentrum’ biedt overlevenden van het geweld in Ivoorkust de psychosociale hulp die zij hard nodig hebben. 10.000 van de meer dan een half miljoen mensen die vluchtten voor het geweld dat volgde op de verkiezingen van November 2010, krijgen die hulp in vluchtelingenkamp Duékoué. “Omdat,” zegt Yawo Douvon, coördinator namens CARE, ”de eerste stap naar het voorkomen van meer geweld, het praten over eerder geweld is.”

De 6-jarige Mignon is één van de slachtoffers. Hij moest toezien hoe zijn moeders werd verminkt en vermoord, omdat de chauffeur die hen een lift naar de markt gaf, werd aangehouden met een wapen. De chauffeur werd onthoofd, Mignon’s moeder gedood. Het kind vluchtte en wordt, samen met het gezin van zijn vader, door gespecialiseerde medewerkers geholpen bij de verwerking van de opgelopen trauma’s.

Yawo Douvon: “Vergeving en verzoening zijn mogelijk. Ik heb in Burundi (2004-2006) meegemaakt dat moordenaars hun slachtoffers om vergeving vroegen en dat die ook gegeven werd. Als alle betrokkenen worden geholpen bij het vinden van manieren om toch weer samen te leven, wordt de kans op nieuw geweld kleiner.”

De gewelddadigheden die na de verkiezingen uitbraken, kostten tot nu toe aan meer dan 3.000 mensen het leven. Rond de 360.000 mensen zijn nog niet naar huis teruggekeerd. Voor diegenen die terugkeren zet CARE luistercentra op in de dorpen, zodat ook nadat het ‘normale’ leven weer enigszins is opgepakt, getraumatiseerden de kans hebben over hun verschrikkelijke ervaringen te praten.

Tiehi, de vader van Mignon zegt zachtjes: “Ik weet niet hoe ik Mignon moet helpen. “Hij kan niet slapen. Hij heeft geen afleiding. Hij kan niet naar school, terwijl hij dat het liefst zou willen. Maar we hebben geen geld en geen thuis…..”

Grote zorgen over negatieve gevolgen klimaatverandering

Mon, 06 Jun 2011 08:25:13 +0200

Nederland heeft het droogste voorjaar sinds 1976 achter de rug. En ook in het begin van de zomer doet het gebrek aan water zich hier voelen, maar in andere delen van de wereld zijn die problemen vele malen groter. Grote groepen, toch al arme mensen, in delen van Afrika en Azië hebben niet de middelen en mogelijkheden om zich aan te passen.

In Hargeisa (Somalië) verwoordde de 34-jarige Ismail dat vorige week als volgt: ”Er valt wel regen, veel regen, maar dat stroomt direct naar de zee, omdat we het niet kunnen opvangen voor later gebruik. We hebben er dus niets aan. Bovendien weten we niet meer wanneer die regen komt.”

World Environment Day
Op World Environment Day wordt al sinds 1972 door de VN aandacht gevraagd voor veranderingen in de natuurlijke omgeving waar we in leven. Veranderingen die vooral arme bevolkingsgroepen in negatieve zin treffen. Ook dit jaar, voorafgaand aan een VN klimaatconferentie in Bonn (van 6 tot 17 juni) benadrukken verschillende organisaties dat er reden is voor grote zorg. CARE’s Tonya Rowe stelt dat er veel te weinig middelen worden vrijgemaakt om aanpassing mogelijk te maken: ”De verschillende partijen zouden moeten erkennen dat investeren in aanpassing minder kost- zowel in geld als mensenlevens, dan voedseltekorten, migratie ten gevolge van klimaatverandering en noodhulp na rampen.”

“In de landen waar we werken, hebben we de veerkracht gezien van mensen die met deze veranderingen en rampen worden geconfronteerd,” vervolgt Rowe. “We hebben gezien hoe ze hun leven weer van het begin af opbouwen, we hebben ze zien vechten om rond te komen, om hun families te onderhouden wanneer ze niet langer kunnen rekenen op periodes van regen die de gewassen laten groeien.”

Ecuador

De 45-jarige Maria Elvira Azipuela Zimbana uit Ecuador startte 13 jaar geleden een nieuw leven met haar familie. Op hun nieuwe land verbouwden ze veel verschillende gewassen, waarbij ze gebruik maakten van de traditionele kennis over werkwijzen en de seizoenen. Die kennis was echter niet bestand tegen de niet langer voorspelbare weerpatronen. Meer wind, meer vorst en sneeuw en wisselende regenperiodes deden hun oogst jaar na jaar mislukken. Het gevolg was geen inkomsten, maar hogere kosten omdat ze nu voedsel moesten gaan kopen, dat ook nog eens duurder was. Dit probleem werd voor het hele dorp aangepakt via een CARE-project. Binnen het project werd iedereen bijgebracht hoe de planten beter beschermd konden worden tegen de veranderende weersomstandigheden en welke gewassen in de nieuwe situatie de hoogste opbrengst zouden hebben.

De bewoners van Papallacta waren vastberaden zich aan te passen en slaagden daar in. Rowe: “Wat nu nodig is, is de zelfde vastberadenheid bij de politici die deze onderhandelingen ingaan. Volgend jaar lopen de in Kyoto gemaakte afspraken af. De komende maanden zijn cruciaal om tot een wereldwijde overeenkomst te komen die recht doet aan de behoeftes van mensen die in armoede leven…..”

You have the power to help her change her world

Tue, 31 May 2011 11:57:40 +0200

Ruim 40 miljoen meisjes in ontwikkelingslanden gaan niet naar het basisonderwijs. De redenen zijn divers, maar bijna altijd terug te voeren op armoede. Ouders hebben het geld niet om ook hun dochters naar school te sturen, of zien er het belang niet van in. Vaak zijn in arme gezinnen de meisjes ook nodig voor het halen van water en ander huishoudelijk werk, om op de kleinere broertjes en zusjes te passen als vader en moeder uit werken zijn, of om zelf geld te verdienen.

Als volwassene hebben deze meisjes zeer beperkte ontplooiingskansen en kunnen ze geen optimale bijdrage leveren aan betere leefomstandigheden voor zichzelf, hun gezin en de samenleving. Een volgende generatie erft zo de armoede van hun ouders. Dat mogen we niet laten gebeuren. En dat hoeft ook niet, als we maar willen investeren in het motiveren van ouders om hun dochters naar school te laten gaan en het scheppen van de omstandigheden dat de meisjes daar ook tijd en energie voor hebben.

Meisjes in de Derde Wereld willen heel graag naar school en als deelnemer aan de 4Daagse kun je ze daarbij helpen door voor het goede doel te gaan lopen! Dat is 1,2,3 geregeld door je op de website van de 4Daagse te registreren als sponsorloper voor CARE en vervolgens sponsors te gaan werven. Wil je iemand sponsoren die voor CARE loopt, dan kan dat via deze link.

Wil je zelf een actie op touw zetten om meisjes in de Derde Wereld een betere toekomst te bieden, dan kan dat heel gemakkelijk met behulp van de website GeefSamen. Wat voor een actie het wordt, bepaal je helemaal zelf: geld inzamelen onder familie, vrienden en kennissen of het laten sponsoren van een door jou te leveren prestatie. Dat laatste doen Tristan, Christina en David, die van 7 tot 9 juli als team deelnemen aan de BG Energy Challenge in Wales. Een sportieve competitie waarin zij het fysiek, mentaal en strategisch opnemen tegen de andere deelnemende teams. Tristan deed in 2009 ook mee en zamelde toen bijna 10.000 euro voor CARE in. Wil je het team steunen of eens kijken hoe zo een actie er in GeefSamen uitziet, klik dan hier.

Begin zelf een sponsor- of inzamelingsactie of sponsor de actie van een ander en geef meisjes een kans. Natuurlijk kun je hiervoor ook direct een gift overmaken. Het is de investering waard. Want voor ieder extra jaar lagere school verdienen ze in hun leven 10% meer inkomen. En voor ieder jaar middelbare school is dat zelfs 25%. Veel succes en namens al die meisjes: hartelijk dank!

Nieuwe droogte Kenia kan crisis vergroten

Mon, 30 May 2011 13:38:26 +0200

Onder ‘normale’ omstandigheden hebben bewoners van de noordelijke en noordoostelijke districten van Kenia twee jaar nodig zich te herstellen van een langdurige periode van droogte. Die tijd hebben de ongeveer 2,4 miljoen rondtrekkende veeboeren die het gebied voornamelijk bevolken niet gehad, omdat een nieuwe periode van droogte te snel volgde op die van 2008/2009.

Als gevolg daarvan overlijdt vee en blijven oogsten achter. Grace Orwa (foto rechts) leeft van de verbouw van koren en zij maakt zich grote zorgen. “De koren zou tot hier moeten komen,” illustreert ze, met haar hand boven haar hoofd. “Maar de regen blijft uit, waardoor we straks niets te verkopen hebben.” De zorgen zijn voor iedereen gelijk: geen oogst is geen voedsel, geen reserves en geen inkomsten uit verkoop. Vee overlijdt, omdat er geen voedsel en te weinig water is om de beesten in leven te houden.

“Er is hier altijd al sprake van een tekort aan voedsel, de huidige situatie verergert dat nog eens,“ stelt Gary McGurk, assistent landendirecteur van CARE Kenia. “Hier ontstaat een crisis, maar niet vanaf het nulpunt. Het borduurt voort op een chronische situatie!”

CARE pakt de situatie in Kenia aan door blijvende oplossingen te verzorgen, in plaats van mensen van noodhulp afhankelijk te maken. McGurk: ”We moeten er voor zorgen dat mensen in staat zijn voor hun eigen voedsel te zorgen en kans zien de cirkel van steeds weer terugkerende voedseltekorten te doorbreken. Uiteraard zorgen we voor noodhulp, maar aanpassing op lange termijn is het belangrijkst.”

De voornaamste bron van voedsel en inkomsten bestaat voor de bevolking van dit door klimaatinvloeden veranderende gebied uit de veestapel. Door structureel aandacht te besteden aan het graasland en de wateropslag, en te zorgen dat de dieren door opgeleide dierenartsen gezond gehouden worden, wordt de overlevingskans van de dieren en daarmee van de bevolking vergroot. Dat komt zowel de voedselvoorziening van de families, als de inkomsten door verkoop aan anderen ten goede, en maakt de afhankelijkheid van noodhulp gedurende periode van extreme droogte minder.

“CARE zal doorgaan met het versterken van de lokale capaciteiten om dit soort extremen het hoofd te kunnen bieden,” zegt McGurk. “We zorgen dat onbruikbare waterbronnen weer gaan functioneren, trainen mensen in watermanagement en benadrukken de belangrijke rol die vrouwen daarbij kunnen spelen. Samen met andere organisaties zetten we centrale punten en mobiele klinieken op in gebieden waar de ondervoeding groot is.”

Door zo te werken, koppelt CARE het vergroten van de weerstand van de bevolking aan het bereiken van veranderingen op lange termijn. CARE Nederland doet dat ondermeer In Somalië via het zoeken naar duurzame oplossingen voor dit probleem.

SITA Green Label is duurzaam afvalmanagement

Fri, 20 May 2011 09:24:08 +0200

CWS Nederland ontving onlangs het Green Label Premium Certificaat van SITA. Daarmee maakt opnieuw een bedrijf duidelijk dat ze actief wil bijdragen aan het terugdringen van de CO2 uitstoot en aan het bieden van ondersteuning aan bevolkingsgroepen die in hun bestaan worden bedreigd door klimaatverandering. CWS Nederland is een dochter van CWS-boco International GmbH, één van de internationaal toonaangevende leveranciers van professionele en innovatieve allround-oplossingen voor sanitaire ruimten en textieldiensten,

SITA, dat het afval verwerkt van zo’n 4 miljoen Nederlanders en 70.000 bedrijven, introduceerde Green Label om zo klanten te betrekken bij haar streven de eigen CO2 uitstoot te verminderen en te komen tot optimaal duurzaam afvalbeleid. Met het premiumpakket van SITA dragen bedrijven actief bij aan het ondersteunen van mensen die nu al ernstige gevolgen ondervinden van de veranderingen. De toeslag die deelnemende bedrijven betalen komen direct ten goede aan de projecten van CARE Nederland.

Meer informatie over SITA Green Label premium kun je vinden op de website van SITA

Dreiging hongersnood Hoorn van Afrika

Fri, 13 May 2011 15:13:23 +0200

Door een combinatie van armoede, kwetsbaarheid, sociale ongelijkheid, conflicten en klimaatverandering, dreigen opnieuw miljoenen mensen in de Hoorn van Afrika het slachtoffer te worden van hongersnood. “En dan heeft deze regio ook nog te maken met de gevolgen van hogere voedsel- en brandstofprijzen,” zegt Mohamed Khaled, CARE’s noodhulpcoördinator in het oosten van Afrika.

Djibouti, Ethiopië, Kenia en Somalië kenden vorig jaar weliswaar een lang regenseizoen, maar niet lang genoeg om zich te herstellen van de extreme droogte van de jaren daarvoor. Omdat de eerste signalen wijzen op een tegenvallend regenseizoen, wordt gevreesd dat er opnieuw weinig opbrengsten uit de landbouw zullen komen, wat voor miljoenen mensen een direct risico op hongersnood tot zeker september zou betekenen.

In Somalië, Djibouti en Ethiopië is de droogte tot nationale ramp bestempeld en zijn de overheden begonnen met het nemen van maatregelen om de directe gevolgen op te vangen. “Maar er zijn ook maatregelen nodig die de structurele oorzaken en chronische kwetsbaarheid aanpakken,” stelt Khaled. “Mensen moeten de mogelijkheden hebben zich aan te passen, zodat ze dit soort zware omstandigheden het hoofd kunnen bieden. Ze moeten zichzelf kunnen onderhouden en niet afhankelijk blijven van noodhulp.”

De programma’s van CARE in de Hoorn van Afrika richten zich op het vergroten van de weerstand van de, veelal rondtrekkende, boeren bevolking. Via de programma’s worden mensen ondersteund bij het veranderen van de wijze waarop ze de kost verdienen, om op die manier hun afhankelijkheid van door hen niet te beïnvloeden factoren te verminderen. Voorbeelden van het werk van CARE Nederland in Somalië zijn het Puntland Emergency Response Project en het programma Towards Self Reliance.

Naast al de lopende programma’s heeft CARE in de afgelopen maanden in de betreffende landen meer dan 400.000 mensen aan voedsel en water geholpen. In de komende periode zal die hulp worden uitgebreid, omdat de verwachting is dat het toch al hoge aantal ondervoede mensen, waaronder heel veel vrouwen en kinderen, nog verder zal oplopen.

CARE van 11 mei 1946 tot 11 mei 2011

Wed, 11 May 2011 14:19:28 +0200

Vandaag, 11 mei, is het precies 65 jaar geleden dat de hulporganisatie CARE ontstond. Op deze dag, in 1946, werden in Le Havre de eerste 20.000 noodhulppakketten aan land gebracht die de door de tweede wereldoorlog zwaar getroffen bevolking van Europa van eten, drinken en kleding moesten voorzien.

De 22 organisaties die dit onder de naam CARE (Cooperative for American Remittances to Europe) deden, zijn in de ruim zes decennia daarna uitgegroeid tot één van de grootste hulporganisaties ter wereld. In het jaar 2009/2010 werden in 87 landen projecten uitgevoerd om de armoede wereldwijd terug te dringen.

Bekijk een overzicht van al het werk van CARE via deze link.

Armoede veroorzaakt rampen en rampen veroorzaken armoede

Fri, 06 May 2011 14:04:31 +0200

“Armoede veroorzaakt rampen en rampen veroorzaken armoede”, stelt CARE Secretaris Generaal Robert Glasser. “Als rampen plaatsvinden, verliezen arme mensen vaak alles wat ze nodig hebben om te overleven. Tegelijkertijd zullen ze een groter risico lopen omdat ze geen toegang hebben tot basisdiensten als gezondheidszorg en onderwijs. Veel mensen zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van landbouw, maar droogte of extreme regenval kan in een paar minuten een totaal jaarinkomen vernietigen.”

Klimaatverandering, bevolkingsgroei, toenemende verstedelijking en afbraak van de natuur verhogen de rampgevoeligheid van honderden miljoenen mensen overal ter wereld, vooral in ontwikkelingslanden waar de mogelijkheden en middelen voor aanpassing vaak ontbreken. Vooral mensen die in uiterwaarden, laaglanden, bij de zee, of tegen steile hellingen wonen, lopen een groot risico.

“We moeten die risico’s voor arme mensen verminderen door hun aanpassingsmogelijkheden te versterken,” zegt Glasser vanuit Geneve, waar van 8 tot 13 mei een internationale conferentie plaatsvindt over het verminderen van de gevolgen van natuurrampen. “Een dollar investeren in ramppreventie, kan een besparing opleveren van wel 7 dollar op noodhulp en wederopbouw.”

CARE Nederland heeft binnen CARE International een leidende rol op het gebied van ramppreventie. De programma’s ondersteunen burgers en lokale overheden bij het realiseren van de noodzakelijke aanpassingen en het vinden van alternatieve manieren om in levensonderhoud te kunnen voorzien, bij het versterken van natuurlijke barrières en het ecosysteem, en bij het zorgen voor waarschuwings- en vluchtplannen die het aantal slachtoffers moeten verminderen.

In 2010 startte CARE Nederland in Indonesië, Bolivia en Ethiopië samen met lokale partners, autoriteiten en bedrijven het Resilience project. Via dit project wordt gewerkt aan een gezamenlijke strategie die de levensomstandigheden verbetert en tegelijkertijd de weerbaarheid tegen de gevolgen van klimaatverandering en natuurrampen vergroot.

Vroeger kregen we, nu geven we

Wed, 04 May 2011 14:39:59 +0200

Vandaag, 4 mei, staan we onder meer stil bij de ruim 70 miljoen mensen die wereldwijd tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen, en morgen vieren we dat in 1945 voor Nederland een einde aan die oorlog kwam. Toen, 66 jaar geleden, waren we weliswaar bevrijd maar het land was verwoest en de bevolking had gebrek aan alles wat we nu gewoon vinden: eten, drinken, kleding en onderdak.

Elders in Europa was het niet anders en daarom namen 22 Amerikaanse hulporganisaties in 1945 het initiatief om de Europese bevolking van noodhulppakketten te voorzien. Ze deden dat onder de naam CARE (Cooperative for American Remittances to Europe). De eerste lading van 20.000 pakketten werd op 11 mei 1946 in le Havre aan land gebracht. Die pakketten, met ondermeer lever, margarine, honing, suiker en chocola, zouden in de moeilijke jaren na de oorlog voor vele Nederlanders een begrip worden.

Sinds die beginjaren is CARE uitgegroeid tot een van de grootste hulporganisaties ter wereld, maar nog steeds verstrekken we noodhulp aan slachtoffers van oorlogen en helpen we bij de wederopbouw. En de mensen die we vandaag de dag helpen, hebben het net zo hard nodig als onze ouders, grootouders en overgrootouders in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. We zijn daarom dankbaar voor iedere financiële bijdrage die je kunt missen: giro 2402, t.n.v. CARE Nederland in Den Haag.

Wat zijn keuzeprojecten?

Thu, 28 Apr 2011 11:55:55 +0200

Bijna altijd lijden arme mensen het zwaarst onder de gevolgen van natuurrampen en gewelddadige conflicten. Bij gebrek aan de kennis en middelen om zich te kunnen weren tegen de bedreigingen en gevolgen, zijn ze kwetsbaar. Met jouw steun als donateur voert CARE jaarlijks vele tientallen projecten uit om deze mensen te helpen hun weerbaarheid te verbeteren en daarmee onnodig menselijk leed en materiële schade te voorkomen.

Om te laten zien hoe dat in zijn werk gaat en wat jouw donaties betekenen voor het verbeteren van de leefsituatie van de betrokkenen, geven we je binnenkort de gelegenheid om drie projecten van begin tot einde op de voet volgen. Dat doen we via de pagina Keuzeprojecten. Je kunt daar nu al vast bekijken welke drie nieuwe projecten we binnenkort uitgebreid zullen gaan volgen. Klik hier

World Earth Day; Powerful hands hard nodig

Wed, 20 Apr 2011 08:47:06 +0200

Zelfs wanneer wereldwijd de uitstoot op grote schaal wordt teruggedrongen, staat vast dat de gevolgen van klimaatverandering nog vele jaren gevolgen zullen hebben voor arme gemeenschappen. Het Wereld Voedsel Programma (W.F.P.) schat dat de veranderingen een toename van ernstig voedseltekort zullen betekenen voor nog eens 10 tot 20 procent van de mensheid tegen 2050. 65 Procent van die mensen woont in Afrika, de meerderheid van hen is vrouw of kind!

Vrouwen worden het zwaarst getroffen door deze veranderingen in hun leefomgeving, maar ze zijn ook degenen die het meest kansrijk zijn bij het realiseren van aanpassingen aan de veranderende omstandigheden. Overal ter wereld zijn zij het die hun dorpen en families bij de hand nemen met initiatieven. In Somalië staan vrouwen aan de basis van spaargroepen, die een buffer moeten bieden in periodes van extreme droogte. In Peru juist om tijdige maatregelen te nemen tegen wateroverlast, als gevolg van smeltende gletsjers. In Vietnam, waar bouwland door tyfonen een te hoog zoutgehalte krijgt, worden nieuwe mogelijkheden gevonden door om te schakelen naar het houden van varkens.

Het werk van CARE Nederland in delen van Somalië is een goed voorbeeld van de manier waarop vrouwen en hun families worden ondersteund bij het aanpassen van hun gewoontes, met het oog op een toekomst waarin ze hun families nog steeds van voldoende voedsel kunnen voorzien. De toch al arme vrouwen zien hun problemen alleen maar groter worden door toenemende lange periodes van droogte, stijgende voedselprijzen en gebrek aan land waar verbouwd kan worden, of dieren kunnen grazen.

“Arme vrouwen worden vaak neergezet als slachtoffers van klimaatverandering,” zegt Charles Ehrhart, CARE Internationals Adviseur Klimaatverandering. “Maar ondanks dat ze het hardst worden getroffen, zijn ze ook krachtige leiders met unieke vaardigheden en belangrijke kennis die nodig is voor gemeenschappen die een onzekere toekomst tegemoet gaan als gevolg van toename van klimaatbedreigingen.”

Ook op World Earth Day 2011 (22 april) roept CARE iedereen op deze vrouwen te steunen in hun strijd om de gevolgen van overvloedige regenval, extreme droogte, toenemende voedseltekorten en andere veranderingen als gevolg van klimaatverandering tegen te gaan. Kijk zelf welke projecten CARE uitvoert, lees meer op de speciale website over klimaatverandering, of bekijk de video ‘Powerful Hands’.

Overleven droogte via spaar- en leengroepen

Mon, 18 Apr 2011 13:22:23 +0200

De Ethiopische Etenesh Daniel heeft leren leven met honger: ze is er aan gewend. Ieder jaar, wanneer het droge seizoen weer aanbreekt, passen zij en andere boerenfamilies hun eetpatroon aan. In afwachting van ‘verlichting brengende’ regen. Ze overleven het steeds weer, maar het is een gevecht dat steeds zwaarder wordt: meer droogte, onvoorspelbare regenperiodes, stijgende voedselprijzen en steeds minder geschikt land om de kuddes te laten grazen. Het is bijna niet meer vol te houden.

“Normaalgesproken zouden we nu zaaien, maar er is geen regen. Dus in juni hebben we geen oogst,” legt Etenesh in februari uit. “We zijn erg bang omdat vier jaar geleden hetzelfde gebeurde, waarna we een hongersnood kregen. Als dat maar niet weer gebeurt…..”

In Ethiopië zijn de gevolgen van klimaatverandering en voedselcrisis goed zichtbaar. De ecosystemen en de mensen lijden overduidelijk onder de gevolgen van de wisselende patronen en de lange periodes van droogte, de stijgende voedselprijzen vergroten de kwetsbaarheid in hoog tempo.

In dorpen zoals Muguja Village waar Etenesh met haar echtgenoot en vier kinderen woont, hebben de mensen meestal net na de oogst genoeg te eten en de mogelijkheid iets te verkopen dat ze hebben verbouwd. Maar als de droge periode langer duurt, raken ze door hun voedsel en geld heen, terwijl de dieren waarvan ze afhankelijk zijn sterven. Als het dan eindelijk gaat regenen, is er veel werk maar weinig voedsel. De mensen zijn verzwakt en lopen een groot risico ziektes op te lopen.

Om te overleven gaan veel verzwakte vrouwen leningen aan om hun families door deze periode heen te helpen. Op lange termijn leidt dit tot schulden en tot stress omdat er steeds gebedeld moet worden om geld, of omdat er voor niets gewerkt moet worden om de schulden af te betalen, die vaak ook nog vergezeld gaan van een torenhoge rente. Maar als de regen helemaal niet komt en er geen oogst is, is er nog minder geld voor steeds duurder wordend voedsel. Voor mensen als Etenesh zijn er dan geen alternatieven meer, niemand wil hen nog geld lenen.

Begin 2010 is in Muguja Village een project gestart dat Spaar-en leengroepen opzette, waar mensen getraind werden in het samen bijeen sparen van kleine bedragen. In de loop van de tijd ontstond een potje waaruit kleine investeringen konden worden gefinancierd, als een buffer om de tijden van honger door te komen. Er was zelfs ruimte voor een sociaal fonds, waaruit in geval van nood bijvoorbeeld medische behandelingen voor zieke kinderen konden worden betaald.

De leden van de groep noemen zichzelf ‘Robot’, waarmee ze hun doorzettingskracht en grote inzet willen illustreren. Het zijn allemaal vrouwen; de voorzitter, de penningmeester, iedereen. Er wordt vooruit gekeken en heel doordacht met het geld omgegaan. Vorig jaar investeerde de groep 2.000 birr (80 dollar) in het planten en verkopen van gember. Van de winst konden sommige vrouwen verhuizen van lemen hutten naar huizen met een echt dak. Al de families eten gezonder en er is geld om de kinderen naar school te sturen.

Etenesh is via het CARE-project ook in een andere vrouwengroep terechtgekomen. Deze groep geeft ieder lid twee geiten. Als de geiten jongen krijgen, ontvangt een nieuwe vrouw de eerste twee geitjes. Op die manier worden de leden van het eerste uur gevers in plaats van ontvangers.

Voor Etenesh gaat haar groei nog verder. Ze ontvangt een, door CARE en FARM Africa verzorgde training tot lokale dierendokter. Van ieder deelnemend dorp wordt een vrouw opgeleid die de gezondheid van de kuddes in de gaten houdt, het verloop in aantallen vastlegt, de basisvaardigheden van behandeling bij ziekte beheerst en verslag uitbrengt aan de plaatselijke autoriteiten. Op die manier draagt ze eraan bij dat minder dieren sterven als gevolg van de veranderde omstandigheden. “Ik heb alles gekregen wat ik nodig had om wonden schoon te maken en dieren te behandelen,” zegt ze. “Ik heb basismedicijnen die nodig zijn om het vee gezond te houden. Als ik zie dat ik niet kan helpen, meld ik dat bij FARM Africa of de plaatselijke autoriteiten. Zij zorgen er dan voor.”

Door projecten als dit, worden de mogelijkheden van vele vrouwen vergroot om samen met hun dorpen de strijd aan te gaan tegen de veranderingen. De projecten draaien overal, die van CARE Nederland ondermeer in Somalië en Zuid Soedan. Het feit dat vrouwen op deze manier de kans krijgen in hun levensonderhoud te voorzien, betekent meer kansen voor hun familie en toename van hun zelfvertrouwen omdat ze kunnen laten zien dat ze de omstandigheden daadwerkelijk kunnen verbeteren. Het betekent ook dat veel dorpen, waar zij vaak buitengesloten werden, hen het respect geven dat ze verdienen. Maar bovenal betekent het dat een verlaat regenseizoen niet direct betekent dat ze het risico lopen alles te verliezen; het stopt de neerwaartse spiraal van armoede en honger.

Humanitaire hulp Westbank/ Gaza blijft hard nodig

Mon, 18 Apr 2011 08:04:05 +0200

De Nederlander Loek Peeters werkt voor CARE USA op de Westbank/ Gaza. Hij ondervindt aan den lijve hoe de blokkades hebben bijgedragen aan een groei van de werkloosheid in het gebied tot 45 % en hoe, ondanks de humanitaire hulp, meer dan de helft van de bevolking permanent problemen heeft om eten op tafel te krijgen.

In een door hem bijgehouden dagboek beschrijft hij hoe een moeder hem vertelde dat ‘haar kinderen dansten op de tafel toen zij haar thuis zagen komen met aardappelen’ en wat de humanitaire gevolgen zijn van de blokkades.

Een interview over de ervaringen van Loek wordt zondagmorgen uitgezonden in het IKON-programma ‘De Andere Wereld’, dat op radio 5 te beluisteren is.(Luister naar dagboek via deze link ).

Een aantal fragmenten uit het dagboek van Loek:

8 april
“Het Gaza NGO Veiligheidskantoor is een belangrijke bron van informatie voor vele lokale en internationale NGO’s. Op zondag melden zij dat “[…]Home Made Rockets and mortar fire continued, though at a noticeably reduced level […] continuing projectile fire from the Gaza Strip is likely to be met by activity from Israeli Forces, and visa versa”.

Met onder andere deze informatie in gedachten nemen wij de beslissing de situatie gedurende de komende 24 uur aan te zien, en slechts terug te keren als de situatie verder kalmeert.

12 april
“Voor de mensen hier vormen de verse groenten een aangename afwisseling van de voortdurende afhankelijkheid van droograntsoenen. Zoals een moeder onlangs zei in een van onze ‘focusgroep’ discussies: “Mijn kinderen dansten op de tafel toen zij mij thuis zagen komen met aardappelen”. In dezelfde groep vertelt een grootmoeder met tranen in haar ogen dat een van haar zonen geen eten had voor zijn kinderen en zij bij haar andere zoon langs ging om hem met zijn broer te laten delen.

Onlangs trof ik een echtpaar aan in scheiding, driftig in discussie over wie de rechten had over de wekelijkse portie verse groenten.

Deze verhalen onderstrepen het algemene belang om door te gaan met het verlenen van humanitaire hulp.”

Japan vier weken later

Mon, 11 Apr 2011 12:57:42 +0200

Het is vier weken geleden dat Japan werd getroffen door een aardbeving, gevolgd door een verwoestende Tsunami. Overlevenden zijn bekomen van de eerste schok, maar iedereen gaat zich nu realiseren hoe slecht de situatie echt is. Het is nog maar de vraag of terugkeren naar huis mogelijk is, niemand heeft een idee hoe lang de wederopbouw zal gaan duren. De overheid zal keuzes moeten maken; hoe worden mensen gehuisvest? Waar en hoe worden de verwoeste dorpen opnieuw opgebouwd?

CARE’s Robert Laprade stelt vast dat het verdriet overal zichtbaar aanwezig is; al de mensen die zijn ondergebracht in opvangcentra raakten familie of vrienden kwijt. Op dit moment is er voor hen niets te doen; werk hebben ze niet meer en het dagelijkse ritme van voor de Tsunami bestaat niet meer. Reden voor CARE om zich ook te gaan richten op het opzetten van afleidende activiteiten, waardoor mensen even uit hun stressvolle situatie kunnen worden gehaald en even kunnen breken met de monotonie van het bestaan tussen duizenden lotgenoten.

De opvangcentra in Yamada zijn gevestigd in een schoolcomplex. CARE-medewerkers zorgen ervoor dat iedereen minimaal twee keer per dag een warme maaltijd krijgt. Maar omdat de school binnenkort ook weer moet gaan draaien, zal de keuken ergens anders moeten worden ondergebracht. De kinderen moeten weer naar school kunnen, de daklozen moeten onderdak houden en iedereen moet voedsel krijgen. Van iedereen, dus ook van CARE, wordt flexibiliteit verwacht in het bijeen brengen van zoveel verschillende belangen en het voorzien in zoveel verschillende behoeftes.

De Tsunami in Japan maakt eens te meer duidelijk hoe belangrijk ramppreventie en early-warning-systemen zijn. Waren die er in Japan niet geweest, was het aantal slachtoffer vele malen hoger geweest. Ondertussen draagt iedere Japanner zijn steentje bij aan de hulpverlening, maken duizenden hulpverleners lange dagen en wordt er door de Japanse bevolking heel zorgvuldig met energie omgegaan. Robert Laprade heeft Japan inmiddels verlaten. Zijn conclusie is dat het nog zeker vijf tot tien jaar zal duren voordat in het gebied dat hij bezocht alles weer opnieuw is opgebouwd. Als het daar, in het heuvelachtige gebied weer omgebouwd kan worden…..

Lees de blog van Robert hier

CARE breidt hulpverlening vluchtelingen Ivoorkust uit

Thu, 07 Apr 2011 13:23:21 +0200

CARE breidt de hulpverlening aan vluchtelingen uit Ivoorkust uit. Het geweld dat na de verkiezingen uitbrak, heeft al meer dan 100.000 mensen naar Liberia doen vluchten en meer dan 5.000 naar Ghana. Rond de 1300 mensen kwamen om het leven.

In de afgelopen dagen is de strijd aanzienlijk verhevigd, waardoor steeds meer mensen een veilig heenkomen moeten zoeken. CARE biedt vluchtelingen in de geïmproviseerde vluchtelingenkampen voedselhulp, schoon water en sanitaire voorzieningen, waardoor de kans op uitbraak van ziektes als cholera wordt verkleind. “Alles verandert hier per minuut, maar we proberen zoveel mogelijk in te spelen op ieders behoefte,” zegt Amadou Sayo, noodhulpcoördinator van CARE in het westen en zuiden van Afrika. Dat betekent ondermeer dat CARE proteïnerijk voedsel wil gaan verdelen onder de vluchtelingen en blijvend aandacht vraagt voor het risico van seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen.

In de eerste weken van de crisis werden hygiënekits verspreid en werd uitgebreide voorlichting gegeven over het voorkomen van ziektes die het gevolg zijn van watergebrek of gebruik van vervuild water. CARE is ook bezorgd over de situatie van vele vrouwen en kinderen die alleen reizen en het risico lopen slachtoffer te worden van seksueel geweld. De organisatie doet een dringende oproep geld vrij te maken voor het voorkomen van deze vormen van geweld en voor het opvangen en helpen van slachtoffers.

Mathilde's hoop op een veiliger DRC

Tue, 05 Apr 2011 15:42:43 +0200

Mathilde’s lach van oor tot oor betovert je zodra je haar ontmoet- je mag haar onmiddellijk. Als je haar voor het eerst ziet, zie je een jonge moeder van vier kinderen die de dagelijkse uitdagingen van het leven in Noord-Kivu met een glimlach op het gezicht aangaat. Als je met haar gepraat hebt, is je beeld anders: dan kun je alleen maar hopen dat de toekomst van Congo welvarender, maar vooral veiliger zal zijn.

Minder dan zes maanden geleden, terwijl haar man in Goma kolen probeerde te verhandelen, werd ze tijdens het werken op het veld verkracht door vier gewapende mannen. Ze was kansloos en er was niemand die haar kon komen helpen, in minder dan een half uur liep ze een trauma voor het leven op. Omdat ze bekend was met het MAMA AMKA project van CARE, wist ze dat daar een raadsvrouw werkte die slachtoffers van seksueel geweld ondersteuning bood. Ze ging direct naar haar toe.

In oktober 2010 ging ik met Mathilde mee naar Cecile, de raadsvrouw. Ik stond versteld van de innige relatie die de twee hadden ontwikkeld. Cecile had ervoor gezorgd dat Mathilde binnen een dag na de verkrachting onderzocht werd in het medisch centrum (gesteund door CARE) en dat ze de juiste preventieve medicijnen kreeg. Nadat ze lichamelijk weer in orde was, begon de lange weg naar geestelijk herstel.

Wekelijks waren er twee sessies, maar Mathilde sloot zich ook aan bij een groep binnen het project, die voor kwetsbare mannen en vrouwen een veilige omgeving bood waarin ze hun verhalen met elkaar konden delen, terwijl ze gelijktijdig hun economische mogelijkheden konden vergroten door gezamenlijke activiteiten te ontwikkelen.

Landbouw en veeteelt waren de voornaamste activiteiten van de groep, die door CARE op weg werd geholpen met 15 varkens, groentezaden en landbouwwerktuigen. Ondanks een aantal tegenslagen, waaronder een uitbraak van varkenspest die de helft van de varkens het leven kostte, kan Mathilda niet wachten op het moment dat er geoogst kan gaan worden. Voor de afwisseling heeft Mathilde, die een jaar eerder nog in een vluchtelingenkamp zat, iets positiefs om naar uit te kijken. Terwijl ze plannen maakt voor een herinvestering van de winst, zet ze 15 dollar opzij voor het schoolgeld van haar tweede kind. Ze denkt weer aan de toekomst.

Ondanks de overduidelijke armoede waarin ze leeft, geeft ze toch aan dat het verdienen van geld niet de belangrijkste winst van haar deelname aan de groep is, maar de steun die ze van de andere vrouwen heeft gekregen. Die steun heeft haar de kracht gegeven om zich niet te verstoppen, maar om juist te vechten voor een beter leven. Ondanks dat verkrachting zo vaak voorkomt in Congo, blijven mannen hun vrouwen die verkracht zijn toch verstoten. Mathilde vertelt niets aan haar man, wanneer die weer een keer thuiskomt. In de groep, waarvan de helft hetzelfde heeft meegemaakt, kan ze wel veilig over haar ervaring praten, wat een belangrijke factor is bij de uiteindelijke verwerking. De solidariteit van de groep gaat over etnische grenzen, niet alleen gericht op het helen van persoonlijke wonden, maar ook op het veranderen van attitudes in Congo. De vrouwen van MAMA AMKA weten precies wat Congo nodig heeft om zich weer op te richten na tientallen jaren oorlog, armoede en sociale ongerechtigheid en weer te verworden tot een land waar respect, solidariteit en kracht de boventoon voeren.

Jacky Kiernan /CARE

Sierra Leone's kinderen van CARE

Fri, 01 Apr 2011 10:58:12 +0200

In 1974 was Festus Davis een zesjarig schooljochie. Hij woonde net buiten Sierra Leone’s hoofdstad Freetown. Zoals de meeste kinderen van zes speelde hij liever buiten, dan dat hij naar school ging. Dat jaar veranderde er iets in de houding van Festus. Dat begon op de dag dat de leraren al de leerlingen vroegen voortaan een bord en een lepel mee naar school te nemen.

“We kregen eten op school, dat was nieuw. Dat was absoluut een reden om graag naar school te gaan, “ herinnert Festus zich. “Ik weet nog dat ik daar zo opgewonden van raakte, dat het bord en de lepel de eerste dingen waren die ik ’s morgens in mijn schooltas propte!”

Het verdelen van eten op de school van Festus maakte onderdeel uit van een groot voedselprogramma dat CARE International in de jaren zestig in Sierra Leone uitvoerde. In de vijftig jaar daarna is samen met lokale organisaties gewerkt aan ontwikkeling van waterputten, verbetering van toegangswegen zodat ontoegankelijke gebieden bereikbaar werden en werd noodhulp gegeven tijdens de tien jaar durende burgeroorlog. Nu, in vredestijd, zijn de programma’s vooral gericht op het aanpakken van de diepere oorzaken van armoede en op het versterken van de maatschappelijke positie van de buitengesloten groepen.

Festus weet daar alles van, sterker nog: hij is er bij betrokken. Festus is tegenwoordig de HR Manager van CARE Sierra Leone in Freetown. Vlak voor hij afstudeerde, wees zijn beste vriend hem op een vacature bij CARE. Hoewel hij eerst twijfelde, herinnert hij zich de dag nog goed dat hij werd uitgenodigd voor een gesprek. “Ik was drie kwartier te vroeg,” zegt hij bedachtzaam. “Terwijl ik wachtte, had ik de gelegenheid de visie en missie van CARE te lezen. Die stonden op de muur geschreven. Ik bedacht me dat dit de gelegenheid was om terug te betalen wat me als kind was geschonken. Als het voedselprogramma er niet was gekomen, was ik waarschijnlijk niet naar school gegaan en nooit afgestudeerd.”

Festus is niet de enige. Drie andere personeelsleden van CARE Sierra Leone waren ook ‘Kinderen van CARE’. Een van hen: “Ik herinner me nog de lucht van de stoofpot en hoe die in de hele klas aanwezig was.” Festus en zijn klasgenoten wisten niets van CARE toen ze klein waren. Ze zij nu allemaal in de veertig en maken actief onderdeel uit van het team dat de strijd aangaat met de armoede in een van de armste landen ter wereld.

In samenwerking met CARE Nederland wordt door CARE Sierra Leone een project uitgevoerd dat de gevolgen van de voedselcrisis van begin 2007 en de als gevolg daarvan stijgende prijzen van levensmiddelen moet tegengaan (bekijk project). Andere CARE-leden werken met Festus en zijn collega’s aan een vijftiental wederopbouw- en ontwikkelingsprojecten (ga naar het overzicht van die projecten).

Ouderen in Kamaishi (Japan) extra kwetsbaar

Wed, 30 Mar 2011 14:39:19 +0200

Bijna drie weken na de aardbeving in Japan leven meer dan 180.000 mensen in evacuatiecentra. Dat betekent dat zij de nacht doorbrengen in scholen, gemeenschapscentra en tempels. Het is koud en de sneeuw blijft maar aanhouden. Sommige mensen leven in gedeeltelijk verwoeste huizen onder erbarmelijke omstandigheden,. De kou en gebrek aan brandstof maken het hen onmogelijk voedsel en water te gaan kopen. Daar komt bij dat de straten zijn geblokkeerd door puinhopen van soms vele meters hoog.

Direct na de ramp is een door CARE Japan samengesteld konvooi naar Kamaishi, een van de ergst getroffen steden in het Iwate District gereisd om daar eerste levensbehoeftes als toiletpapier,water, maskers, tissues, biscuits, fruit en kleine porties rijst door de lokale overheden te laten verdelen. De hulp van CARE heeft zich in eerste instantie gericht op de meest kwetsbaren, in deze regio vooral ouderen. De totale verwoesting van de infrastructuur maakte het lastig iedereen te bereiken, omdat de kracht van de Tsunami vrijwel het hele dorp met de grond gelijk heeft gemaakt.

Meer dan 400.000 mensen in dit gebied moeten hun huis weer van de grond af opbouwen. In onzekerheid over dekking door de verzekering, omdat schade door aardbevingen weliswaar wordt gedekt, maar onduidelijk is of schade door een Tsunami ook wordt vergoed. CARE-medewerkers spreken dan ook vooral mensen die zich zorgen maken over de toekomst; zij verloren hun bedrijf, hun huis en al hun bezittingen. Velen hebben straks geen werk, geen verzekeringsuitkering en geen huis meer. En daar komen dan nog de emotionele gevolgen van de combinatie van aardbeving, tsunami en nucleaire dreiging bij. Voor veel jongeren zullen de gebeurtenissen aanleiding zijn uit het gebied te vertrekken, waardoor de problematiek voor de ouderen nog groter wordt.

CARE International, waarvan CARE Japan onderdeel uitmaakt, zal zich richten op de emotionele opvang van 20.000 mensen in Kamaishi, die in eerste instantie voedsel en noodzakelijke levensmiddelen ontvangen, zodat het leven in de tijdelijke opvang iets draaglijker wordt. Daarnaast worden bouwmaterialen geleverd voor diegenen die in gedeeltelijk verwoeste huizen leven en zullen zij worden geholpen die huizen weer volledig bewoonbaar te maken.

CARE Nederland voert geen actieve campagne, maar zal wel zorgen dat donaties voor Japan ook direct aan onze Japanse collega’s worden doorgegeven. Giften kunnen worden overgemaakt op gironummer 2402, onder vermelding van Japan.

Risico geweld tegen Ivoriaanse vluchtelingen in Liberia

Thu, 31 Mar 2011 08:33:37 +0200

Het aantal vluchtelingen dat uit Ivoorkust Liberia intrekt neemt nog steeds toe. Geschat wordt dat inmiddels ruim 90.000 mensen de grens met Liberia zijn overgestoken, op de vlucht voor het geweld in hun thuisland.

Het geweld, dat nu uit dreigt te lopen op een burgeroorlog, begon nadat Alassane Ouattara tot nieuwe president van Ivoorkust werd gekozen, maar Laurent Gbagbo weigerde op te stappen. De spanning in het land liep op, wat conflicten en een vluchtelingenstroom van vooral vrouwen en kinderen richting Liberia tot gevolg had. Zij lopen een groot risico slachtoffer te worden van verkrachting of seksueel geweld.

CARE Liberia’s landendirecteur Hubert Charles waarschuwt dan ook dat niet te lang gewacht moet worden met het nemen van maatregelen:”De hulporganisaties zijn zich bewust van de noodzaak van maatregelen, maar nog steeds maken die geen onderdeel uit van de noodhulp. De risico’s van seksueel geweld moeten onderdeel uit maken van iedere interventie.”

CARE is actief bepleiter van het vroegtijdig nemen van maatregelen, ondermeer door via posters te informeren en trainingen te verzorgen over voorkomen, maar ook opvang van slachtoffers, het zorgen voor gescheiden sanitair en het met voorrang laten registeren en helpen van alleen gevluchte kinderen, alleenstaande moeders en zwangere vrouwen. Overal waar CARE actief is, worden maatregelen genomen die kunnen voorkomen dat seks als ruilmiddel voor water of voedsel kan worden ingezet of dat vrouwen gegijzeld kunnen worden.

In de eerste periode na de verkiezingsstrijd werden al 62 gevallen van seksueel geweld gemeld, in meer dan de helft van de gevallen was een kind het slachtoffer. Die meldingen werden gedaan in de periode dat nog nauwelijks sprake was van een vluchtelingenstroom. Naar verwachting zullen uiteindelijk tussen de 250.000 en 500.000 mensen Ivoorkust ontvluchten. Onder hen rond de 300.000 vrouwen en kinderen.

Comités geven buitengesloten groepen in Zuid-Soedan een stem

Tue, 29 Mar 2011 10:32:26 +0200

In drie regelmatig door (interne) conflicten getroffen landen (Burundi, DR Congo en Zuid-Soedan) voerde CARE Nederland tussen 2008 en 2010 het project ‘Don’t exclude me’ uit. Zoals de naam al aangeeft, richtte het project zich op het betrekken van buitengesloten groepen bij de ontwikkeling van beleid en lokale dienstverlening, in eerste instantie door te wijzen op de voordelen van gedragsverandering en kennisvergroting, en door het geven van financiële ondersteuning.

In 25 bij het project betrokken dorpen in Zuid-Soedan werden, in nauwe samenwerking met maatschappelijke organisaties, lokale comités van vrijwilligers opgezet. Deze comités brachten de prioriteiten in kaart, waarbij in het bijzonder gelet werd op de behoeften van die buitengesloten groepen, die weinig of geen toegang hadden tot gezondheidszorg en onderwijs en meer dan anderen te lijden hadden onder de onveilige situatie en werkloosheid.

De plannen die door de comités werden opgesteld, werden voorgelegd aan de lokale overheden, terwijl tegelijkertijd vastgesteld werd op welke gebieden mensen zelf veranderingen zouden kunnen realiseren. Schoolraden werden opgericht om inspraak en kwaliteit van het onderwijs te verbeteren, speciale groepen werden belast met het onderhoud van de waterpompen en andere belangrijke voorzieningen.

De maatschappelijke organisaties kregen meer draagvlak waardoor de lokale overheden hen als volwaardige gesprekspartners gingen zien. De behoeftes van kwetsbare groepen werden serieus meegenomen, niet eenmalig maar structureel. Ruim 80 % van de doelgroep was tevreden met de prioriteitstelling en de veranderingen die in gang waren gezet.

Onder ‘Don’t exclude me’ zijn belangrijke resultaten geboekt, maar een veranderingsproces als dit heeft veel meer tijd nodig. Ook al omdat de situatie in de landen zeer onvoorspelbaar blijft. Alleen al in Zuid-Soedan werden in 2010 meer dan 200 conflicten uitgevochten, werden 75.000 mensen getroffen door overstromingen en moesten veel mensen om uiteenlopende redenen hun huizen verlaten.

In juni 2010 is CARE Nederland gestart met UMOJA, een vervolg op ‘Don’t exclude me’, dat vluchtelingen en hun gastgezinnen in Noord-Kivu ( DR Congo) ondersteunt. Door de massale toestroom van meer dan 1,5 miljoen vluchtelingen uit conflictgebieden moeten de toch al schaarse middelen verdeeld worden onder soms bijna verdubbelde huishoudens. Lees meer over UMOJA.

Japanners hebben een ijzersterke wil hier overheen te komen

Thu, 17 Mar 2011 14:51:16 +0100

Meer dan 416.000 mensen zijn geëvacueerd uit het door een zware aardbeving en Tsunami getroffen gebied in het noordoosten van Japan. Vele honderdduizenden worden opgevangen in geïmproviseerde kampen, waar een gebrek is aan de meest essentiële zaken om te overleven. Het gebied, dat voor het grootste deel verstoken is van elektriciteit, wordt geteisterd door nieuw natuurgeweld: sneeuw, regen en extreme kou. De verwachting is dat dit winterweer minimaal tot het eind van de week aanhoudt.

Hulporganisaties, waaronder CARE Japan, maken zich ernstige zorgen over het gebrek aan water en over de vele overlevenden die nog niet bereikt zijn. De Japanse overheid werkt weliswaar hard aan het herstellen van beschadigde wegen en bruggen, maar heeft in de tussentijd ook te maken met de dreiging van een nucleaire ramp verder naar het zuiden.

CARE Japan zal haar expertise inzetten om te zorgen dat noodzakelijke hulpmiddelen als water, voedsel en tenten naar het gebied worden gebracht en zal in een later stadium al de aanwezige ervaring aanwenden om zo goed als mogelijk te ondersteunen bij de wederopbouw. In een persverklaring stelt Terumi Tamamizu namens CARE`Japan:”Onder deze zware omstandigheden helpen overlevenden die zelf alles verloren hebben mee bij de hulpverlening aan anderen. Ze vechten zich door deze moeilijke periode heen. Er is een ijzersterke wil bij iedereen om hier overheen te komen. Aanmoediging en assistentie van overal ter wereld is hard nodig. We hebben ieders steun nodig om deze ramp te overwinnen.”

Hoewel CARE Nederland niet actief werft voor hulpverlening in Japan, vinden wij natuurlijk dat we alles moeten doen om de overlevenden te helpen en onze collega's van CARE Japan te steunen. Mocht u via CARE willen steunen, maak uw gift dan over op Giro 2402 t.n..v. CARE Nederland, onder vermelding van Tsunami Japan.

CARE Japan gaat bijspringen bij hulpverlening

Mon, 14 Mar 2011 13:52:09 +0100

CARE Japan zal bijspringen bij het verlenen van noodhulp in het door een zware aardbeving en een Tsunami getroffen land. Met het uur wordt duidelijker hoe veel slachtoffers er gevallen zijn en hoe groot de schade is; hulp is hard nodig.

“Het officiële dodencijfer bedraagt momenteel 1647, meer dan 1700 mensen worden vermist,” zegt Katshuhiko Takeda, landendirecteur van CARE Japan “Iedereen is zwaar aangedaan. Japan heeft een van de meest geavanceerde ramppreventiesystemen, maar een ramp als deze overvalt alles en iedereen. We moeten vrezen dat het aantal doden de komende dagen nog zal toenemen en dat duidelijk zal worden dat honderdduizenden mensen alles kwijt zijn geraakt.”

Normaalgesproken is CARE alleen actief in ontwikkelingslanden met een beperkte infrastructuur en weinig mogelijkheden om zelf slachtoffers van natuurrampen bij te staan. Nu zoveel huizen zijn verwoest, de infrastructuur is ontregeld en water- en voedselvoorziening in het geding komen, maar tegelijkertijd de aandacht verschuift naar de dreiging van radioactiviteit rondom de beschadigde kerncentrales, is het belangrijk de overlevenden van de beving en de Tsunami van de noodzakelijke middelen te voorzien om te kunnen overleven. CARE Japan kan daar een belangrijke bijdrage aan leveren.

Takeda denkt dat het nog vele dagen zal duren voor de echte gevolgen duidelijk worden. “Deze ramp gaat ons voorstellingsvermogen te boven. We maken ons grote zorgen over de overlevenden en moeten snel in actie komen,” zegt hij. “Die mensen moeten voorzien worden van water, voedsel, medicijnen en dekens.” Dat wordt aanzienlijk bemoeilijkt doordat toegangswegen zwaar beschadigd zijn , bijna nergens in het getroffen gebied benzine te krijgen is en Japan nog steeds geteisterd wordt door zware aardschokken.

Tsunami treft Japan, maar spaart de Filippijnen

Fri, 11 Mar 2011 15:49:15 +0100

Vrijwel alle landen rondom de Grote Oceaan waren vandaag alert op eventuele Tsunami’s die hun kust zouden kunnen bereiken, nadat een zware aardbeving voor de kust van Japan vanochtend golven van 10 meter veroorzaakte.

De aardbeving vond plaats voor de kust van Honshu op een diepte van 10 kilometer en had een kracht van 8.8 op de schaal van Richter. Op de Filippijnen, waar CARE actief is met ramppreventie programma’s, werd een Level 2 Alarm afgegeven, wat betekent dat wordt geadviseerd weg te blijven van de kust en vooral niet te gaan kijken naar de mogelijke Tsumani. Gezinnen die aan de kust wonen werd dringend geadviseerd verder inlands te gaan.

De Tsunami bereikte de kust van de Filippijnen en Indonesië begin deze middag, maar vanuit die landen wordt geen schade gemeld. In Japan vielen, zover nu bekend, 40 slachtoffers en werd grote schade aangericht.

*De foto bij dit artikel is een archieffoto van de gevolgen van de Tsnami in Indonesië (2004)

Girl Effect: investeren in meisjes vermindert armoede derde wereld

Mon, 07 Mar 2011 15:33:47 +0100

Op 8 maart 2011 – de 100^e Internationale Vrouwendag – lanceert CARE Nederland een campagne om aandacht te vragen voor de rol die vrouwen kunnen spelen in het bestrijden van armoede in de derde wereld. De sterke vrouwen van de toekomst zijn de meisjes waarbij nu in hun gezondheid en onderwijs wordt geïnvesteerd: het Girl Effect (www.girleffect.nu).

CARE maakt zich al jaren en in toenemende mate sterk voor armoedebestrijding in de derde wereld door de ontwikkelingskansen van meisjes en vrouwen te verbeteren. Daarvan profiteren niet alleen die meisjes en vrouwen, maar ook jongens en mannen. Want vrouwen investeren 90% van hun verdiensten aan het welzijn van hun gezin en samenleving en dat is een betere score dan die van mannen. Daarom investeert CARE in gezondheidszorg en onderwijs voor meisjes. Ook krijgen moeders op grote schaal hulp bij het opzetten van bedrijfjes en het aanleren van vaardigheden, zodat ze zelf in staat zijn gezonder eten te kopen, onderwijs voor hun dochters te betalen en ze naar een dokter te sturen als dat nodig is. En om te voorkomen dat de meisjes geen tijd hebben om naar school te gaan, omdat ze bijvoorbeeld uren onderweg zijn om water te halen, worden waterputten dicht bij huis aangelegd en wordt geholpen bij het realiseren van andere noodzakelijke voorzieningen.

“Als we ons realiseren dat een meisje in haar leven 10% meer kan verdienen met ieder jaar dat ze lager onderwijs krijgt en zelfs 25% meer bij middelbaar onderwijs, dan is het raar dat van iedere euro ontwikkelingshulp maar 2 cent naar meisjes gaat. Dat moet anders…” aldus Guus Eskens, directeur CARE Nederland.

Afrekenen met fabels

Mon, 07 Mar 2011 14:38:03 +0100

Den Haag, 4 maart 2011 - “Vrouwen zijn geen leiders.” ”Meisjes zijn niet goed in wiskunde of natuurkunde.” “Vrouwen kunnen niet onder druk presteren.” Dat zijn een paar van de fabels die de ontwikkeling van vrouwen gedurende de afgelopen eeuw in de weg hebben gestaan. Dat stelt het rapport dat vandaag door CARE is uitgebracht in het kader van de 100e Internationale Wereldvrouwendag op 8 maart aanstaande.

In het rapport “The Top 10 Myths about Women & the Heroes Who Bust Them,” worden fabels uit heden en verleden ontkracht, maar wordt ook vastgesteld dat de harde feiten niet hebben kunnen voorkomen dat sommige vooroordelen nog steeds voorkomen. Van de baanbrekende wetenschapster Marie Currie en de wereldberoemde tennister Billy Jean King, tot minder bekende persoonlijkheden als Mamata Tinou en Goma Archava, die levens redden door het oprichten van graanbanken en het bevechten van isolatie van menstruerende en pas bevallen vrouwen in het westen van Nepal, allemaal komen ze in het rapport aan bod. Dat geldt ook voor een drietal mannen die hun bijdrage leverden aan het slechten van barrières die de ontwikkeling van vrouwen en meisjes in de weg stonden.

“Op veel plaatsen ter wereld staan dit soort fabels de ontwikkeling van grote delen van samenlevingen in de weg,” zegt Dr. Helen Gayle, CEO van CARE International. “Fabels houden kinderen van school, fabels veroorzaken honger, fabels zijn er de oorzaak van dat vrouwen niet de zorg krijgen die ze nodig hebben. Fabels doden.”

Peninah Nthenya Musyimi gebruikte in de sloppenwijken van Nairobi de fabels als een bron van motivatie om te overleven in een wereld van prostitutie, geweld tegen vrouwen en lage verwachtingen. Ze liep 16 kilometer naar school en werd de beste uit haar klas. Toen er geen middelen waren om verder te leren, kreeg ze in minder dan een maand basketbal onder de knie, waardoor ze een studiebeurs wist te verkrijgen. Nu is ze advocaat en oprichter van Safe Spaces, een organisatie die meisjes sport en leiderschapsvaardigheden bijbrengt, partner van CARE International in de sloppenwijken van de Keniaanse hoofdstad. Iedereen in haar omgeving weet het: zij maakt korte metten met fabels.

“Ik heb zelf gezien wat voor verwoestende invloed fabels op het leven van meisjes en vrouwen kunnen hebben, “zegt Nthenya. “Maar ik weet ook dat dat niet eeuwig hoeft te duren. Mijn vader geloofde niet dat ik als vrouw iets zou kunnen bereiken tot ik afgestudeerd was, een baan vond en onafhankelijk werd. Het was een grote verrassing voor hem en het veranderde zijn beeld van vrouwen totaal. Hij is nu een grote voorstander van onderwijs voor meisjes.”

Tropische cycloon Bingiza treft Madagascar

Thu, 24 Feb 2011 14:31:04 +0100

Maandagochtend lokale tijd is Noordoost-Madagascar getroffen door de tropische cycloon Bingiza, die het land op ging als een categorie 3 orkaan met windsnelheden van meer dan 50 m/s of 180 km/uur. In het betreffende gebied zou zware regenval tot modderstromen kunnen leiden omdat er weinig begroeiing op de steile ondergrond aanwezig is.

Bingiza treft het gebied rond de Antongli-baai aan de noordoostkant van het eiland van de regio Maroantsetra. De verwachting is dat de cycloon het eiland van oost naar west zal overtrekken. Volgens prognoses zou Bingiza daarna naar het zuiden draaien en mogelijk nogmaals het land op komen in het zuidwesten van het eiland aan het einde van de week.

In het getroffen gebied is CARE actief met een aantal projecten. De vrees is dat de aanhoudende, zware regenval overstromingen en modderstromen zal veroorzaken, waardoor honderdduizenden mensen gedwongen zullen worden hun huizen te verlaten en een veilig heenkomen te zoeken. Nu al geldt dat voor de bewoners van dorpen waar Bingiza over is getrokken. In samenwerking met andere aanwezige organisaties en de overheden worden voorbereidingen getroffen om mensen in het moeilijk bereikbare gebied van noodonderdak en voedselhulp te voorzien en nu alvast preventieve maatregelen te nemen om de uitbraak van ziektes als cholera te voorkomen.

Jennifer Lopez ambassadrice voor Venus

Thu, 17 Feb 2011 08:27:57 +0100

Wat heeft benen scheren met CARE van doen? Meer dan je zou verwachten! Tijdens een perspresentatie 3 februari in New York werd Jennifer Lopez niet alleen benoemd tot wereldwijde ambassadrice van Venus, maar ook van het daaraan verbonden Venus Goddess Fund.

Vanuit dit fonds zullen, onder meer, onderwijsprojecten van CARE in India worden gefinancierd. In de loop van dit en volgend jaar zullen steeds meer landen, ook Nederland, betrokken worden bij de campagne en zal die ook in steeds meer uitingen zichtbaar worden.

Samen met de bewoners zetten we comités op, die zorgen dat er een systeem van maatregelen komt die kunnen worden genomen om de schade te beperken en te voorkomen dat er onnodige slachtoffers vallen.

Duizenden dakloos na aardverschuiving Brazilië

Thu, 24 Feb 2011 14:31:53 +0100

Hevige regenval heeft in Brazilië aardverschuivingen en overstromingen veroorzaakt, die aan 650 mensen het leven hebben gekost en vele duizenden dakloos heeft gemaakt. Hele woonwijken werden verwoest in het bergachtige gebied rond de hoofdstad Rio de Janeiro.

Tot de zwaarst getroffen dorpen behoort Nova Friburgo, waar gevreesd wordt voor meer dan 1000 doden. De zoektocht naar overlevenden gaat overal door, maar ook zeven dagen na de ramp zijn delen van het gebied nog nauwelijks bereikbaar. Bovendien wordt voor de komende dagen nog meer neerslag verwacht, wat de situatie alleen maar verslechtert.

In het zwaarst getroffen gebied wonen naar schatting 641.000 mensen, die nu worden opgevangen in gemeenschapsgebouwen, voetbalstadions en bij familie. CARE Brazilië directeur Renata Pereira: ”Samen met de overheid en andere hulporganisaties inventariseren we wat nodig is aan extra hulp.”

CARE heeft aangeboden te zorgen voor verbetering van de tijdelijke onderkomens en voor veilig drinkwater, voedsel en hygiënekits.

Mijn ouders zouden nog een keer sterven

Thu, 17 Feb 2011 08:28:17 +0100

Wat je opvalt wanneer je de wijk Carrefour van de Haitiaanse hoofdstad Port-au-Prince binnenkomt, is de manier waarop mensen hun leven proberen op te pakken tussen verwoeste gebouwen, langs kapotte wegen en tussen bergen zwerfvuil. Het is precies een jaar geleden dat hier een van de zwaarste aardbevingen uit de geschiedenis plaatsvond.

De beving van 12 januari 2010 vond 25 kilometer ten noordwesten van Port-au-Prince plaats. Minimaal 230.000 mensen kwamen om het leven, vele miljoen raakten alles kwijt. De wijk is overspoeld door mensen die tussen de puinhopen hun leven weer op orde proberen te krijgen. Het was al overbevolkt, maar in de periode na de aardbeving zijn overal geïmproviseerde kampen ontstaan en staan latrines in het midden van niet begaanbare autowegen.

Door snel informatie en benodigdheden te verspreiden die de hygiëne moesten bevorderen, werd voorkomen dat ziektes als cholera en diarree hun tol konden eisen. Door CARE opgezette ‘moederclubs’ droegen hier aan bij, omdat zij verantwoordelijk werden voor het schoonhouden van de kampen. Op die wijze werd ‘Camp Mon Repos’ schoongehouden. Moeder en oma Dieulene St.Vidor maakt, zoals vele andere vrouwen, deel uit van een van die groepen.“We konden onze kinderen niet in deze rommel laten leven,” zegt ze. “Maar aan de andere kant hadden we ook niet de middelen om bezems en schoonmaakspullen te kopen. Dus deden we wat we konden, daarbij ondersteund door de hulpverleners.”

Hygiëneprojecten groeiden al snel uit tot meerdere cash-for-work programma’s die mensen aan inkomen hielpen door hen inkomsten te bieden voor het schoonhouden van hun leefgebied. Onder hen de 18-jarige Rose-Carmelle die haar ouders en twee zusters verloor als gevolg van de beving. Ze kan niet meer naar school omdat ze de zorg heeft overgenomen voor haar twee jongere zusjes, die de ramp wel overleefden. “Ik moest nog een jaar naar school, maar mijn zusjes gaan voor,” klinkt ze vastberaden. “Ik kan lezen, waardoor ik teamleider van het programma kon worden en ik weet zeker dat mijn ouders nog een keer zouden sterven als ze wisten dat hun dochters analfabeet zouden blijven.”

Rose-Carmelle werkt in het programma en ze verkoopt schoenen, waarmee ze genoeg verdient om haar zusjes naar school te kunnen laten gaan. Als de situatie verbetert, wil ze zelf haar school afmaken om daarna een studie medicijnen te gaan volgen. “Over een poosje, als alles beter is! Ik ben een optimist, weet je? Door dit project kunnen mijn zusjes naar school. Wie weet wat er voor mij in het verschiet ligt…..”

Werken voor een onzekere toekomst in DRC

Thu, 24 Feb 2011 14:37:15 +0100

Tutu en Nasser zijn beiden 11 jaar oud. Ze zijn kind in de Democratische Republiek Congo. Ze zoeken naar een manier om te overleven. De kansen voor de 11 jarige Tutu en zijn leeftijdsgenoot Nasser zijn verschillend: Tutu is een albino, Nasser enig kind in een gebroken gezin. Beide proberen te overleven in een land dat een tekort heeft aan basisbehoeftes als water, eten en medische zorg.

De omstandigheden zijn triest: droogte en de gevolgen van conflicten hebben veel families in Kasongo uiteen gedreven. Nu is het een relatief rustig gebied, waaruit de troepen van de V.N. zijn vertrokken.

Op een warme dag schiet Tutu ineens te voorschijn van de kant of de weg. Ineens is hij daar: een blanke albino jongen, tussen dorpsgenoten die hem ondanks dat hij anders is accepteren. Zoals zoveel kinderen vraagt hij om geld. Uiteraard, want blanke bezoekers worden per definitie als rijk gezien. We leggen hem uit dat we geen geld geven, omdat we dan al de kinderen geld moeten geven. Hij kijkt ons aan met een gezicht dat de rimpels draagt van iemand van vijftig jaar. Met zijn lichte huidskleur loopt hij hier een groot risico huidkanker op te lopen. Hij praat niet veel, maar na enig doorvragen legt hij ons uit dat hij van de 1000 francs die hij nodig heeft een zonnebril wil kopen: een zonnebril die moet voorkomen dat hij blind wordt. We geven hem het geld, met de nadrukkelijke voorwaarde dat hij de zonnebril komt laten zien.

Op dezelfde route worden we aangesproken door de ook 11-jarige Nasser. Een rood voetbalshirt en een houten doosje over zijn schouder. “Ik ben de officiële schoenenpoetser van Kasongo. Mag ik uw schoenen poetsen,” vraagt hij aan Maria, mijn vrouwelijke collega. “Maar dit zijn teenslippers,”antwoordt ze hem. “Morgen dan?” antwoordt hij terug.

De volgende morgen meldt de officiële schoenenpoetser van Kasongo zich weer. “Het heeft geregend. Uw schoenen zijn vies. Mag ik ze poetsen?” We gaan beide overstag, omdat Nasser uit een groepje van zes kinderen degene is die volhoudt; hij meldt zich gewoon weer. Hij werkt met een doel, de anderen kijken toe. Terwijl hij zich met overgave op onze schoenen stort, vertelt hij dat hij alleen met zijn moeder leeft. Ze hebben het niet breed, maar hij wil per se naar school. Van het beetje geld dat hij met het poetsen van schoenen verdient, betaalt hij mee aan zijn schoolgeld en investeert hij in materiaal om te kunnen blijven poetsen. Hij gaat zo liefdevol met onze schoenen om, dat je ze bijna niet meer durft te gebruiken. Maar hij weet wat hij wil en heeft snel door dat waar wij heengaan meer mensen komen. Allemaal met leren schoenen die best een poetsbeurt kunnen gebruiken.

Na deze poetspauze vervolgen we de route van nog geen tweehonderd meter over de rood modderige weg van logeeradres naar CARE-kantoor. Ineens schiet een breed lachende Tutu uit de struiken. Op zijn hoofd een modieuze zonnebril, die zijn hele hoofd tegen de zon kan beschermen. Hij draagt dezelfde kleren als gisteren, maar dit keer is hij directer. Hij is blij met de zonnebril, maar heeft nu geld nodig voor een schrift op school. Wij praten even over de kansen die deze knul heeft om volwassen te worden. Vrijwel geen medische zorg, een grote kans op het ontwikkelen van huidkanker, de vooruitzichten zijn niet goed. Wellicht geldt dat ook voor Nasser, maar hij grijpt de kleine strohalmen aan, die het schoenpoetsen hem bieden.

Onwillekeurig moet ik denken aan mijn eigen drie kinderen thuis. Als ze zorg nodig hebben, gaan ze naar een ziekenhuis. Ze hoeven geen schoenen te poetsen om hun schoolgeld te betalen. Ze hoeven alleen maar te leven. Voor Nasser en Tutu wacht een moeizame toekomst, waarin overleven centraal staat. Nasser heeft zich tegen de tijd dat wij vertrekken opgewerkt tot officiële schoenenpoetser van CARE Kasongo. Dat levert hem een min of meer structurele inkomstenbron op. “Kijk,” zegt hij, “Ik heb meer kleuren schoensmeer gekocht…..”

Tekst: Wim Dekker

Foto's: Maria Bordallo (Tutu) en Wim Dekker (Nasser)