CARE Nederland

Langs de Leeuw wijdt uitzending aan Syrische slachtoffers

Thu, 23 May 2013 15:40:35 +0200

De uitzending van Langs de Leeuw op zaterdag 25 mei a.s. staat geheel in het teken van de Giro 555-actie voor Syrische slachtoffers. Met dan nog 10 dagen te gaan tot de sluiting van de nationale actie wil Paul de Leeuw zoveel mogelijk mensen bewegen geld te geven voor noodhulp aan de slachtoffers van de burgeroorlog via Giro555.

Een reis naar het vluchtelingenkamp Zaatari in Jordanië vorige week inspireerde Paul de Leeuw om de actie nog meer kracht bij te zetten. In de uitzending zaterdag zijn reportages te zien die Paul de Leeuw maakte in Jordanië. Daarnaast ontvangt hij verschillende BN-ers.

Deze week maakten de Verenigde Naties bekend dat de officiële cijfers van het aantal slachtoffers van de burgeroorlog opnieuw zijn bijgesteld. Inmiddels zijn er 8,3 miljoen slachtoffers, 38% van de totale bevolking. De VN spreekt van een ‘humanitaire catastrofe’. De Samenwerkende Hulporganisaties voeren een nationale actie voor de slachtoffers. Met giften van mensen in Nederland bieden zij medische hulp, psychische opvang, eten en drinken.

Zaterdag 1 juni, de laatste uitzending van Langs de Leeuw, maken de Samenwerkende Hulporganisaties bekend hoeveel geld De Leeuw met zijn inzet heeft opgehaald. De teller van de Giro 555-actie voor Syrische slachtoffers staat op dit moment op 4,5 miljoen euro.

Kijk Langs de Leeuw op zaterdag 25 mei om 20.25 uur op Nederland 1.

Bekijk de aankondiging van Paul de Leeuw en doe mee aan de speciale veiling van Langs de Leeuw.

Overstromingen in Afghanistan

Thu, 16 May 2013 14:33:20 +0200

Zware regenval heeft in het noorden van Afghanistan een reeks van plotselinge overstromingen veroorzaakt. Met name de districten van Kishindih, Sholgara en Nahri Shai in de provincie Balkh zijn hard getroffen; meer dan 1200 huizen zijn verwoest en 1400 huizen beschadigd. Eerste indicaties geven aan dat tenminste18.500 mensen zijn getroffen en 17 mensen zijn overleden. Duizenden hectaren landbouwgrond zijn vernietigd. Veel mensen zijn door de overstromingen tijdelijk ontheemd en hebben onderdak gezocht in lokale scholen, de campus van de universiteit en in de huizen van familieleden.

Water-en sanitaire voorzieningen in de overstroomde gebieden zijn aanzienlijk verslechterd, met ziektes als diarree tot gevolg. Daarbij is de regio herstellende van de gevolgen van periodes van grote droogte waardoor de kwetsbaarheid van de gemeenschappen groot is en men niet voorbereid is om om te gaan met schokken en spanningen zoals overstromingen.

CARE's Response
CARE heeft 250 tenten en 250 sanitaire pakketten voor vrouwen ter beschikking gesteld aan kwetsbare gezinnen die hun huis hebben verloren. Terwijl CARE bezig was om de situatie te beoordelen, ontmoetten CARE medewerkers Nazira, wiens huis, gemaakt van modder en stenen, volledig is weggespoeld. Nazira, 45 jaar oud, is het hoofd van haar huishouden en woont in het dorp Sar-Aab-Sufla in het Sholgrara district. Nazira's familie was gedwongen hun huis te verlaten, toen de watervloed hun dorp onder water zette.

"De nacht dat we werden geëvacueerd, is moeilijk te vergeten. Ik heb geen woorden om die vreselijke nacht te beschrijven. Het regende en er was veel onweer. Vijftien minuten nadat we waren vertrokken, is ons huis voor onze ogen ingestort ".

Nazira stond dicht bij haar huis toen het instortte en ze was daarna hevig ontdaan. Het huis en de inhoud is alles wat ze heeft.

"Een van mijn zoons was ik tijdens de eerste nacht [na de zondvloed] kwijtgeraakt, maar later vonden we hem in een boom waarin hij was geklommen om aan de vloed te ontsnappen".

Nazira heeft drie dochters en twee zonen. Haar twee jongste dochters studeerden in een school in de buurt van het dorp terwijl haar oudste dochter (25 jaar oud) geen opleiding heeft kunnen volgen. Haar twee zonen werken als boeren op andermans land om inkomsten te genereren. Nazira dringt er bij organisaties zoals CARE op aan om blijvende ondersteuning en hulp te bieden, gedurende de tijd dat zij worstelen om hun leven weer op poten te zetten.

De "meerderheid van de families die getroffen zijn [door de zondvloed] zijn erg arm en afhankelijk van de opbrengst van de door hen zelf verbouwde agrarische producten. Zij hebben alles verloren. We hebben langere tijd bijstand en ondersteuning nodig om ons leven opnieuw op te starten ".

Doc Coster, CARE Afghanistan's Assistant Country Director voor Programma Kwaliteit: "Een kernelement van onze rampenbestrijding is om binnen een gemeenschap zelf opvangcapaciteit te creëren die schade veroorzaakt door overstromingen en andere natuurrampen beperkt en om weerbaarheid te creëren binnen huishoudens. Dus als mensen zoals Nazira en haar familie nog eens worden getroffen door overstromingen of andere schokken, ze niet hoeven te zeggen dat ze echt alles hebben verloren en helemaal opnieuw moeten beginnen met hun leven. "

3 juni sluit Giro555-actie voor Syrische slachtoffers

Thu, 16 May 2013 12:25:35 +0200

Maandag 3 juni a.s. sluiten de Samenwerkende Hulporganisaties de gezamenlijke actie voor de slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië. Op dit moment is 4,5 miljoen euro binnengekomen op Giro555. Dit geld is direct ingezet voor noodhulp: medische hulp, eten, water en opvang.

De SHO startte 25 maart de nationale actie voor de slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië, die al meer dan twee jaar duurt. De afgelopen weken stegen de officiële cijfers van het aantal slachtoffers naar 6,8 miljoen mensen, onder wie 3 miljoen kinderen. Het einde van deze humanitaire ramp is nog niet in zicht. Ook na de gezamenlijke wervingsactie blijven de hulporganisaties zich daarom volop inzetten voor hulpverlening. Donaties blijven welkom bij de afzonderlijke deelnemende organisaties.

Ook in andere landen zamelen burgers geld in voor hulp aan Syrische slachtoffers. Vandaag begint in Duitsland een nationale actie, waarin 27 hulporganisaties samenwerken. Ook België en Groot-Brittannië voeren vergelijkbare acties.

“We zijn dankbaar dat zoveel mensen in Nederland steun geven aan slachtoffers van deze complexe ramp. De oorlog is gruwelijk en heeft enorme gevolgen voor onschuldige burgers. Het is goed dat we vanuit Nederland laten zien dat ze niet alleen staan. Gezien de ernst van de situatie blijft steun ongelooflijk hard nodig”, aldus actievoorzitter Jan Bouke Wijbrandi.

Deelnemers van de actie “Help Syrische slachtoffers” zijn: ICCO & Kerk in Actie, Cordaid Mensen in Nood, Nederlandse Rode Kruis, CARE Nederland, Oxfam Novib, Save the Children, Stichting Vluchteling, Terre des Hommes, UNICEF Nederland en World Vision.

Haïtianen werken aan toekomst dankzij giften aan Giro555

Mon, 13 May 2013 12:22:51 +0200

“Mede dankzij alle steun aan de Giro 555-actie ‘Help slachtoffers Haïti’ (2010) wordt in Haïti langzaam vooruitgang geboekt.” Dat zegt actievoorzitter Farah Karimi in de vijfde SHO-rapportage over hulpverlening in Haïti. “Veel Haïtianen zijn inmiddels in staat om, zo goed en zo kwaad als het gaat, het dagelijkse leven weer op te pakken.”

In 2010 bracht de Giro 555-actie voor Haïti € 111 miljoen op. Met dit geld verlenen SHO-deelnemers tot eind 2014 hulp aan slachtoffers van de aardbeving. In de vijfde rapportage staat welke hulp tot eind 2012 is geboden. Inmiddels is ruim 86% van de opbrengst, zo’n € 96 miljoen, besteed.

Klik hier voor een kaart met een impressie van de talloze projecten voor noodhulp en wederopbouw die dankzij Nederlandse giften mogelijk zijn.

Slachtoffers: ‘Dankbaar voor alle hulp’

Door de aardbeving stortte niet alleen het huis van de 39-jarige Nathalie Fils-Aime in, maar ook de school waar ze als kleuterjuf werkte. Met haar gezin kwam ze in een opvangkamp terecht. Hoewel haar man na een tijdje werk vond en een appartement kon huren, bleef Nathalie last houden van hoofdpijn en vermoeidheid. "Ik kon niet werken en voelde me waardeloos.” Op een dag bezoekt ze een vrouwengroep van CARE. "Sindsdien is mijn leven veranderd. Ik ontmoette er vrouwen die hetzelfde doormaken als ik. Ik kreeg mijn zelfvertrouwen terug en leerde via een training zeep maken. Die verkoop ik nu. Ik voel me sterk en kan weer voor mijn gezin zorgen."

Jeanna Garreaud (49), getrouwd en moeder van 2 kinderen, kreeg in 2011 een nieuw huis via het wederopbouwprogramma van Cordaid Mensen in Nood. In dit huis hebben hulpverleners ook ruimte voor een winkeltje gemaakt. Twee jaar nadat Jeanna haar nieuwe onderkomen betrok, zocht Cordaid Mensen in Nood haar op. Jeanna's winkel blijkt goed te lopen. Het is een komen en gaan van mensen die zeep, bier, wc-papier of snoepjes komen kopen. "Ik heb veel klanten”, vertelt Jeanna opgewekt. “Ik verdien genoeg geld om mijn gezin te onderhouden en om mijn kinderen naar school te laten gaan. Ze willen allebei doorleren en die mogelijkheid kan ik ze nu bieden.”

Afgelopen jaar konden Murat Aubin en zijn gezin hun tent in een opvangkamp verlaten om hun intrek te nemen in een stevig, veilig huis. "Dit huis is niet te vergelijken met hoe we hiervoor woonden", aldus Murat. "Overdag was het vreselijk warm in de tent, het was er echt niet uit te houden. In dit huis is het heel aangenaam, ook in de zomer. En we zijn hier veilig." Het stukje grond rondom het huis hebben Murat en zijn vrouw weten om te toveren tot een prachtige groentetuin, met bloemen, bonen, maïs en fruitbomen. De opbrengst gebruiken ze voor eigen gebruik, wat over is delen ze met de buren. "Mijn hoop voor deze wijk is dat steeds meer gezinnen een huis hebben", aldus Murat.

Door de aardbeving viel de droom van de 14-jarige Didine, violiste worden, in één klap in duigen. Didine was in shock, net als veel andere kinderen. Plan International zette zogenaamde kindvriendelijke ruimtes op: rustige, veilige (speel)plekken voor kinderen te midden van de chaos. Ook Didine ging regelmatig naar zo’n ruimte en deed mee aan activiteiten als tekenen, zingen, schilderen, theater en .... muziek. Deze activiteiten hielpen haar te verwerken wat ze had meegemaakt. Didine kreeg zelfs weer zin in viool spelen. Plan zocht samenwerking met een muziekschool, waar Didine nu les krijgt. "Ik ben erg trots op mezelf", zegt de jonge muzikante. "Ik vind het erg prettig dat ik mezelf zo kan uiten en mijn droom toch kan waarmaken."

Delva Judith (29) bezoekt de kliniek die Fondefh, een Haïtiaanse organisatie, met steun van UNICEF Nederland runt in één van de kampen. In de kliniek worden ondervoede kinderen behandeld, krijgen zwangere vrouwen en moeders versterkende voeding en wordt borstvoeding gepromoot. Delva is vijf maanden zwanger van haar derde kind en komt naar de kliniek om zout met jodium te halen. In Haïti hoeft keukenzout niet verplicht jodium te bevatten, waardoor jodiumtekort nog veel voorkomt. Een jodiumtekort bij ongeboren baby’s of jonge kinderen kan leiden tot ernstige hersenbeschadigingen. "Ik krijg hier zout met jodium", vertelt Delva. "Ik weet inmiddels dat dat heel belangrijk is voor mijn ongeboren kindje.”

Maxi, Michelson en Jean-Maie - timmerman, schilder en metselaar - kregen een training via het Leger des Heils. Het Leger des Heils herstelt scholen door lokale mensen op te leiden voor de herstelwerkzaamheden. Hiermee stimuleert het Leger des Heils ook de lokale economie. Maxi maakt al weer een jaar deel uit van een onderhoudsteam en voerde op diverse scholen herstelwerkzaamheden en reparaties uit. "Ik heb heel veel bijgeleerd", vertelt hij. "Ik deed al wel timmerwerk, maar nu kan ik met zwaar gereedschap omgaan en de juiste materialen kiezen. Ook weet ik nu hoe ik stevige constructies bouw en muren en daken aardbeving- en orkaanbestendig maak. Ik heb nu meer kansen in mijn leven en kan veilige gebouwen bouwen."

De 8-jarige Sendy Fondus woont in Carrefour, één van de armste wijken van Port au Prince. Gelukkig kan ze dankzij Save the Children toch naar school. Save the Children sprak met een aantal scholen af, dat zij in ruil voor de trainingen en ondersteuning van Save the Children, een aantal ‘kwetsbare’ leerlingen gratis onderwijs zouden bieden. Sendy is erg blij dat ze dankzij deze afspraak naar school kan. “Naar school gaan helpt mij om later verpleegster te worden. Ze leren mij hier veel.” Volgens haar leraar is ze een goede leerling. “Ze is een voorbeeld voor andere kinderen," vertelt hij. "Ze is gedisciplineerd en heeft heel veel in haar mars.”

SHO: Dringend meer fondsen nodig voor slachtoffers Syrie

Fri, 26 Apr 2013 13:21:40 +0200

.Volgens de Verenigde Naties is het aantal slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië gestegen naar 6,8 miljoen mensen, onder wie 3 miljoen kinderen. Tot nu toe werd steeds gesproken over 4 miljoen slachtoffers, maar meer exacte tellingen en aanhoudend geweld laten dit nieuwe beeld zien. Zo’n 4,5 miljoen mensen zijn in het land zelf op de vlucht. Een derde van alle huizen is verwoest. Er is groot gebrek aan voedsel, water en medicijnen. In de buurlanden verblijven 1,3 miljoen geregistreerde vluchtelingen in opvangkampen en bij mensen thuis, grotendeels volledig afhankelijk van hulp.

De hulporganisaties van de SHO doen wat ze kunnen voor de slachtoffers. Van het geld dat de afgelopen weken binnenkwam via Giro555 verlenen zij noodhulp: eten, drinkwater en psychosociale hulp. “De situatie van de Syrische slachtoffers is verschrikkelijk. De ramp is groot, wordt steeds groter en de hulpverlening is niet toereikend. Er is veel meer geld nodig”, aldus Jan Bouke Wijbrandi, voorzitter van de SHO-actie voor Syrische slachtoffers.

Tussenstand Giro555: 4,2 miljoen
Op Giro555 is tot nu toe 4,2 miljoen euro binnengekomen voor de nationale actie ‘Help slachtoffers Syrië’. Dit is inclusief de giften die binnenkomen via de actiewebsite van het televisieprogramma Langs de Leeuw, die deze week werd gelanceerd.

“Help ons leed te verzachten”
Medewerkers van SHO-deelnemer Rode Kruis keerden gisteren terug uit Syrië. Zij spreken over grote groepen mensen die nauwelijks of geen hulp krijgen. Meer dan de helft van de bevolking is werkloos doordat bedrijven en winkels verwoest zijn of moesten sluiten, omdat de aanvoer van spullen onmogelijk werd. Zij kunnen nauwelijks het hoofd boven water houden. De inflatie is enorm.

“Hulpverleners zijn nauwelijks in staat de vluchtelingen te helpen, voornamelijk vanwege tekort aan middelen. In sommige delen van het land bereiken we maar 20 procent van de slachtoffers. We moeten en kunnen meer doen, als we meer geld hadden. We roepen daarom iedereen op het leed van deze catastrofe te helpen verzachten”, aldus Juriaan Lahr, hoofd hulpverlening van het Rode Kruis.

Internationaal is slechts 58% van het geld dat nodig is om hulp te verlenen tot juni 2013 binnen, blijkt uit cijfers van de VN. De vijf grootste humanitaire VN-organisaties riepen deze week politici op alles te doen de catastrofe te stoppen. “De nood groeit terwijl ons vermogen om meer te doen, afneemt”, stellen zij. De humanitaire chef van de VN, Valerie Amos, waarschuwde deze week voor de enorme prijs die miljoenen onschuldige Syriërs betalen voor het onvermogen het conflict te stoppen.

De Stichting Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) is een samenwerkingsverband van Nederlandse hulporganisaties dat bij grote humanitaire rampen gezamenlijk fondsen werft voor hulpverlening aan de slachtoffers van de betreffende ramp. De SHO bestaat uit CARE Nederland, Cordaid Mensen in Nood, ICCO & Kerk in Actie, Nederlandse Rode Kruis, Oxfam Novib, Save the Children, Stichting Vluchteling, Terre des Hommes, UNICEF Nederland en World Vision.

CARE ondertekent intentieverklaring voor Cookstove campagne

Wed, 15 May 2013 14:48:21 +0200

Een coalitie van ontwikkelingsorganisaties, milieuorganisaties en aanbieders van klimaatcompensatie heeft op de zesde Conferentie over Klimaat en Ontwikkelingslanden een intentieverklaring ondertekend om een gezamenlijke campagne te starten voor zuinige kooktoestellen in ontwikkelingslanden. Minister Lilianne Ploumen nam de eerste cookstove in ontvangst.

Doel is om zuinige kooktoestellen in Nederland bij een breed publiek bekend te maken, de markt voor klimaatcompensatie via zuinige kooktoestellen met een factor vijf te vergroten tot 5 miljoen ton en op deze wijze bij te dragen aan de noodzakelijke groei van het gebruik van zuinige kooktoestellen in ontwikkelingslanden.

Een belangrijk doel van de campagne is om de zuinige kooktoestellen ook in Nederland op de markt te brengen als een trendy item in het Nederlandse huishouden, analoog aan de barbecue. Dat is nodig om Nederlanders te laten weten wat zuinige kooktoestellen zijn en ze te betrekken bij het grote belang van zuinige kooktoestellen in ontwikkelingslanden.

Wereldwijd koken 2,6 miljard mensen dagelijks op biomassa, zoals hout en mest, volgens traditionele, inefficiënte methodes. Deze vorm van biomassagebruik heeft veel negatieve gevolgen:

Het verzamelen van traditionele biomassa en het koken erop kost veel tijd, met name van vrouwen en kinderen. Deze tijd kan niet worden besteed aan productieve activiteiten en onderwijs;
Het koken op traditionele biomassa veroorzaakt rook en leidt tot ziektes. Het is een belangrijke oorzaak van vrouw- en kindersterfte;
Het gebruik van traditionele biomassa is op veel plaatsen een belangrijke oorzaak van verwoestijning en bosdegradatie;

Het gebruik van biomassa is bovendien de belangrijkste bijdrage van arme mensen aan het broeikaseffect. Deze traditionele biomassa voor koken en verwarming is verantwoordelijk voor ongeveer 8% van het wereldenergieverbruik. Bij de verbranding komt bovendien roet vrij, dat ook een broeikasgas is. Een zuinig kooktoestel reduceert één ton CO₂ per jaar, een biogasinstallatie vijf ton per jaar.

De volgende organisaties hebben de intentieverklaring getekend:
CARE, Cordaid, Fair Climate Fund, HIER Klimaatbureau, NCDO, SNV, Wetlands International, Climate Neutral Group, Klimaatplein en Trees for All.

Het HIER Klimaatbureau coördineert de campagne.

De wereldgemeenschap laat gevluchte Syrische kinderen in de steek

Wed, 24 Apr 2013 13:39:11 +0200

Syrische vluchtelingen in Jordanië zijn gedwongen te kiezen tussen voorzien in basisbehoeften en het geven van onderwijs aan hun kinderen. Dit blijkt uit een enquête van CARE gehouden onder 1900 Syrische vluchtelingen in Jordanië.

Gevluchte Syrische kinderen worden door de internationale gemeenschap in de steek gelaten nu fondsen opdrogen. Dit blijkt uit nieuw onderzoek van de humanitaire organisatie CARE International onder huishoudens van meer dan 1.900 Syrische vluchtelingen in stedelijke delen van Jordanië. In sommige gebieden volgt 60 procent van de schoolgaande vluchtelingen geen opleiding. In veel gevallen worden gezinnen gedwongen om voedsel, water en onderdak prioriteit te geven boven het naar school sturen van kinderen.

Kevin Fitzcharles, CARE's landendirecteur in Jordanië: "Wat er nu gebeurt, zal een impact hebben op deze hele generatie van Syrische kinderen. Als deze kinderen hun recht op onderwijs niet kunnen uitoefenen, dan is het erg moeilijk om aan een leven van armoede te ontsnappen. Degelijk onderwijs biedt kinderen de basis die zij nodig hebben om hun volledige potentieel te bereiken, en is een fundamenteel recht dat geen enkel kind mag worden ontzegd. "

Uit het onderzoek onder Syrische vluchtelingen in Mufraq, Irbid, Madaba en Zarqa in Jordanië, blijkt dat 50 procent van de jongens in de leeftijd van 13 tot 17 jaar werken om het gezinsinkomen te ondersteunen. Daarnaast meldt 55 procent van de vluchtelingen huishoudens geleid door vrouwen, geen inkomen te hebben. CARE is bezorgd dat het aantal kinderen dat aan het werk is waarschijnlijk zal stijgen als moeders meer en meer te lijden hebben van toenemende financiële druk.

Fitzcharles: "Syrische vrouwen zijn bijzonder kwetsbaar. Velen van hen zijn hier zonder hun echtgenoten die ofwel nog steeds in Syrië zijn, of zijn gedood in de strijd. Ze blijven achter met de verantwoordelijkheid voor de zorg voor hun jonge kinderen en oudere familieleden, zonder enige vorm van inkomen. Zij hebben geen andere keuze dan om hun kinderen uit werken te sturen, ook al betekent dit het ontnemen van hun jeugd en hun recht op onderwijs. "

CARE vindt dat ieder kind recht heeft op goed onderwijs - zelfs in de meest moeilijke omstandigheden. "De Jordaanse regering moet worden geprezen voor het openstellen van scholen en het opzetten van extra klassen voor Syrische kinderen, maar zij heeft meer steun nodig van de internationale gemeenschap om de vluchtelingen blijvend te ondersteunen," zegt Fitzcharles.

CARE doet een beroep op de internationale gemeenschap om ervoor te zorgen dat de toezeggingen die in Koeweit op 30 januari zijn gedaan zo snel mogelijk worden nagekomen zodat er extra middelen beschikbaar komen om de snel groeiende behoeften van Syrische vluchtelingen tegemoet te komen. De beperkte financiële middelen belemmeren het vermogen van organisaties om de meest dringende humanitaire hulp te leveren, vermindert de kwaliteit van de vluchtelingenopvang in Jordanië en verhoogt uiteindelijk de kwetsbaarheid en het lijden van degenen die hun huizen zijn ontvlucht, op zoek naar een veilig onderkomen en bescherming.

CARE International komt tegemoet aan de behoeften van de duizenden Syrische vluchtelingen in kwetsbare gastgemeenschappen in Jordanië. Tot dusver heeft CARE meer dan 30.000 vluchtelingen kunnen helpen door het ter beschikking stellen van geld voor voedsel en huisvesting, maar ook door het verstrekken van nuttige informatie en het verwijzingen naar andere (hulp)organisaties en instanties.

Hoe helpt CARE Nederland de Syrische slachtoffers?

Tue, 23 Apr 2013 11:37:13 +0200

Feiten en cijfers

Het aantal Syrische vluchtelingen blijft toenemen. Op dit moment vluchten er per dag 8.000 Syriërs naar buurlanden. Maar ook binnen Syrië zelf zijn veel mensen op de vlucht. In totaal hebben 3 miljoen mensen hun huis moeten verlaten, waarvan er 1 miljoen naar buurlanden zijn gevlucht. De rest ( 2 miljoen) is op de vlucht in Syrië zelf. 75 % Van de mensen die Syrië ontvlucht zijn, zijn vrouwen en kinderen. Zij zijn extra kwetsbaar in deze situatie; vrouwen hebben vaak de zorg voor kinderen, ouderen, gewonden en zieken. Daarbij zijn vrouwen ook vaak verantwoordelijk voor het levensonderhoud, aangezien zij in veel gevallen hun man verloren hebben in de strijd.

Wat doet CARE Nederland?
CARE Nederland heeft een vluchtelingencentrum opgericht in de stad Irbid ( Jordanië). In dit centrum krijgen vluchtelingen o.a. essentiële informatie over hun rechten, huisvesting en informatie over of, hoe en waar ze toegang of ondersteuning kunnen krijgen van en tot andere instanties. Verder krijgen de 400 meest kwetsbare Syrische vluchtelingen, die zich daar laten registreren, een eenmalige geld-ondersteuning (gem. 150 JOD) en wordt er psychosociale hulp geboden aan 2.200 geregistreerde Syrische vluchtelingen.

Inmiddels is CARE Nederland ook een hulpactie aan het voorbereiden in Syrie zelf. Het doel van dit project is om de sanitaire voorzieningen voor circa 3.225 Syrische vluchtelingen in vluchtelingenkampen te verbeteren. Het betreft reparaties aan wc’s, douches en wasbakken. Daarnaast zullen er latrine schoonmaak-setjes worden verstrekt en hygiëne-setjes worden gegeven aan zeer kwetsbare families met bijvoorbeeld jonge kinderen of aan oude en gehandicapte mensen die niet in staat zijn om zelf naar de latrines te gaan.

Bovenstaande projecten zullen deels gefinancierd worden met SHO gelden (Giro555) en deels vanuit fondsen van CARE Nederland zelf.

Hoe nu verder?
CARE houdt de situatie in Syrië en buurlanden nauwlettend in de gaten. Mochten er meer projecten opgestart worden, zullen wij hierover op de website en via de diverse social media kanalen over berichten.

Angelina Jolie visits Lac vert Camp in DRC and talks with rape survivors

Wed, 10 Apr 2013 12:09:17 +0200

Goma calling…

Two weeks ago, Yawo Douvon, CARE’s country director in the Democratic Republic of Congo, found himself showing Angelina Jolie and UK foreign minister William Hague around the Lac Vert camp for displaced people near Goma, where they had come to meet rape survivors. Today, as the G8 foreign ministers gather in London to sign a declaration on preventing sexual violence in conflict, he calls on them to listen to the voices from Goma, support Hague's initiative, and provide the means to make it work.

Eastern DRC is known as the ‘rape capital of the world’ and, as VIP visitors have come and gone over the years, it is easy to become cynical and wonder if warzone rape can ever truly be tackled given its prevalence and complex causes.

Some within the media were sceptical when the British Foreign Secretary and the Hollywood actress visited DRC, thinking perhaps it was more of a PR trip than anything. But, guiding them around the camp as part of Hague’s initiative for preventing sexual violence in conflict, I was struck by their sincerity and passion.

We introduced them to women like Marie and Josephine who recounted the horrific experiences they had suffered. We also showed them CARE’s work helping survivors of sexual violence with their immediate needs for medical care, shelter, water and food, as well as the longer-term psychological support and financial assistance they need to move on with their lives.

Hague was particularly interested in hearing about the situation of rape survivors in order to better understand how they can be supported in the aftermath of an attack and protected from future violence. He was moved by meeting unaccompanied children and asked what was being done to reunite them with their parents. Jolie was shocked by the level of atrocity experienced by the women she met, and wanted to know more about what could be done to help them. She was interested in how important cash transfers were to the women she spoke to and how they represent hope for them to be able to rebuild their lives.

As the G8 Foreign Ministers’ meeting takes place in London tomorrow, I hope that Hague will bring the voices of Marie, Josephine and the others like them that he met on his visit to DRC and Rwanda to the attention of his fellow foreign ministers. The task of tackling warzone rape may be colossal, but I applaud his efforts to seek an end to an atrocity which has brought so much misery and terror not only to so many ordinary Congolese people, but also to countless others the world over.

Hague has declared a campaign to tackle impunity. By seeking to put in place an international protocol to increase prosecutions, he aims to send the message to perpetrators of warzone rape that their crimes will no longer go unpunished and rape will no longer be seen as an inevitable consequence of conflict. He has invested in a team of experts to gather evidence, investigate and prosecute such crimes. This is important first step on what will be a long and arduous journey.

It’s encouraging to see a world leader – and a man – take a stance on this difficult issue and stake his reputation on it. I see in the villages in which CARE works in DRC how much more progress is made when not only women but also men challenge custom and practice, and take a stand against sexual violence.

I know of course that more is required to address the root causes of violence in Eastern DRC, which are complex and deep-seated. They involve competition for control of natural resources by various armed groups and deep grievances over power between different ethnic groups. Impunity for sexual violence crimes is rooted in wider lawlessness, which requires the wholesale reform of the national justice and security sectors.

An international protocol to tackle impunity together with deployments of UK experts can therefore help, but they cannot substitute for – and will not work without – long-term, difficult work to reform such institutions on the ground.

So, the diplomatic initiatives launched at the G8 will need to link to long-term aid programmes, to address the unique and complex set of circumstances faced by the DRC and the different – but no doubt just as complex – sets of circumstances faced by every other state or region affected by conflict.

And, if they are to benefit from this work, the survivors themselves must see their immediate needs met – for life-saving medical assistance, as well as longer-term health, counselling and livelihoods support to put their lives back together.

This is what I showed Hague and Jolie during their visit to Lac Vert and it is this support which remains chronically underfunded.

What I hope now is that the G8 nations will review their funding to countries affected by conflict, and work with the UN and agencies like CARE to assess how to plug the gaps in frontline services for survivors. It should not be beyond our collective ability to ensure that whoever needs life-saving assistance receives it. We have just lacked the resources and political will to make this happen, until now.

As I said earlier, I hope that the stories of Marie and Josephine are still vivid in Hague’s mind and that he will share these with his fellow foreign ministers. I ask the other G8 countries, on behalf of the many rape survivors we at CARE have assisted over the years in DRC and other war-torn states, to listen to the voices from Goma and act to end the heinous crime of warzone rape.

By launching his initiative to prevent sexual violence in conflict, Hague has said ‘enough is enough’. Now it is time for the other powerful governments of the G8 to join his call and provide the means to put it into action.

CARE staat voor blijvende investeringen in fragiele landen

Wed, 24 Apr 2013 12:34:52 +0200

Eerste reactie CARE Nederland op de nota Ploumen

‘Wat de wereld verdient; een nieuwe agenda voor hulp, handel en investeringen’

Ondanks dat CARE Nederland de eerder ingezette substantiële bezuinigingen binnen internationale samenwerking betreurt, zien wij een ambitieuze beleidsnota die helder de richting van het kabinet Rutte II voor het Ministerie Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking analyseert.

De wereld verandert en dit vereist een heroverwogen kijk op keuzes, prioriteiten, samenwerkingsvormen en aanpak. “CARE Nederland adviseert de Minister er op te letten dat de investeringen voor de drie verschillende samenwerkingsvormen daadwerkelijk inclusieve en duurzame groei stimuleren”, zegt Gerard Schilderinck (plaatsvervangend directeur CARE Nederland).

Het is belangrijk dat Rutte II blijft investeren in fragiele contexten. Dit is noodzakelijk voor wederopbouw en een duurzame oplossing. De beleidsnota geeft correct weer dat ‘zonder vrede en veiligheid en een goed werkende rechtstaat de perspectieven op een betere toekomst somber zijn’. De mogelijk verdere bezuinigingen op veiligheid en rechtsorde in de komende kabinetsperiode staan hier haaks op en dit vindt CARE Nederland zorgwekkend; ook omdat de investeringen in goed bestuur – een belangrijk onderdeel van veiligheid en rechtsorde - versneld worden afgebouwd. Het Dutch Good Growth Fund kan een kans zijn voor fragiele contexten. Private investeringen in (post-) conflictlanden kunnen bijdragen aan vrede, veiligheid en stabiliteit, mits de context wordt meegenomen.

Het belang van weerbaarheid en zelfredzaamheid wordt onderstreept als vast onderdeel van de hulprelatie. De Minister agendeert weerbaarheid binnen investeringen op klimaat en onderstreept de essentiële speciale aandacht voor het vóórkomen van conflicten binnen veiligheid en rechtsorde. CARE Nederland onderschrijft dit en raadt aan hier specifiek op te rapporteren, zodat weerbaarheid niet van de investeringsagenda afvalt. Tevens zou weerbaarheid – met begrip voor hoe ‘gewone’ mensen nu (over)leven - onderdeel moeten zijn van het nog nader uit te werken budget Internationale Veiligheid.

De nota benadrukt het belang van vrouwenrechten voor gelijkwaardige kansen op ontwikkeling; een focus die CARE Nederland ondersteunt. Er wordt terecht gerefereerd naar de belangrijke rol en aandacht voor meisjes en vrouwen in het vredesproces en wederopbouw (SCR 1325). Tevens wijzen we graag op de andere resoluties over seksueel geweld (1820 en 1888) en vrouwenparticipatie (1889) die SCR 1325 versterken.

De keuze voor financieringskanalen zal gaan worden bepaald door effectiviteit en efficiëntie. CARE Nederland vindt dit een goede ontwikkeling. De Minister onderstreept het belang van maatschappelijke organisaties. Zij kunnen dienen als waakhond en zorgen voor tegenkracht, mobilisatie van burgers en het versterken van de legitimiteit van de overheid; noodzakelijke componenten voor inclusieve en duurzame groei. In de uitwerking van strategische partnerschappen en als onderdeel van de investering binnen de speerpunten zien wij graag deze insteek van de Minister terug.

Minister Ploumen is Minister van een uitdagende combinatie in een moeilijke tijd. Wij wensen haar dan ook veel wijsheid en succes toe. De combinatie tussen Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking kán voor mensenrechten en inclusieve duurzame groei veel betekenen. CARE Nederland zal de Minister en de parlementsleden tijdens deze kabinetsperiode scherp houden en met praktische en strategische informatie ondersteunen waar mogelijk.

Samenwerkende Hulporganisaties over de actie voor slachtoffers Syrië

Tue, 02 Apr 2013 10:20:20 +0200

Samenwerkende Hulporganisaties over de actie voor slachtoffers Syrië:
“Wij kiezen partij”

Den Haag - “Wij kiezen partij. Wij kiezen partij voor slachtoffers”. Dat zegt van Jan Bouke Wijbrandi, voorzitter van de actie “Help slachtoffers Syrië” van de Samenwerkende Hulporganisaties. Hiermee reageert hij op de vraag of hulp wel evenredig over Syrië verdeeld wordt .

De Samenwerkende Hulporganisaties verlenen hulp in Syrië zelf en in landen die grote aantallen Syrische vluchtelingen opvangen. Die hulp is onpartijdig, benadrukt Wijbrandi. Alle SHO-deelnemers die in Syrië werken, verlenen hulp in zowel regerings- als oppositiegebieden.

“De noden van de mensen daar zijn ons uitgangspunt. Het gaat ons om slachtoffers, ongeacht de plek waar ze verblijven, hun achtergrond of politieke kleur. Het is onze taak en plicht mensen te bereiken die hulp nodig hebben, hoe moeilijk en gevaarlijk dat ook is. ”

Sommige hulporganisaties organiseren hulp in het land zelf en sturen konvooien met hulpgoederen vanuit Damascus naar alle delen van het land, ook voorbij de frontlinies. Anderen vervoeren vanuit buurlanden hun hulpgoederen Syrië in. ”Iedere organisatie werkt vanuit een eigen expertise en mandaat en doet wat het kan om slachtoffers te bereiken.”

Weinig logo’s vanwege veiligheidsrisico
Hulpverlenen in Syrië is niet zonder risico. Inmiddels zijn al 70.000 mensen gedood. Soms worden konvooien met hulpgoederen overvallen of moeten ze uitwijken als het in een gebied te onrustig is. Soms zijn hulpverleners zelf doelwit. Wijbrandi: “Daarom zijn hulporganisaties ook voorzichtig met informatie die hun hulp in de spotlights zet. Daarom zie je weinig logo’s van hulporganisaties in Syrië.”

Ondanks deze uitdagingen, lukt het wel degelijk om slachtoffers te bereiken. “Maar er is nog veel meer hulp nodig. Daarom hebben we besloten om deze nationale actie te organiseren en geld in te zamelen,” aldus Wijbrandi.

Aangeven hoeveel hulp precies terechtkomt in regerings- en hoeveel in oppositiegebieden is onmogelijk. “Frontlinies verschuiven. Er is geen rechte, geografische lijn te trekken tussen de strijdende partijen: heel Syrië is gefragmenteerd door kleine en grote brandhaarden en zogeheten pockets van oppositie dan wel regeringsleger. Steden als Damascus, Aleppo of Homs zijn niet 100% in handen van regeringsleger of 100% in handen van de oppositiepartijen. In heel Syrië is hulp nodig, ongeacht wie waar de dienst uitmaakt.”

“Hoe moeilijk en gevaarlijk dat ook is, de hulporganisaties van de SHO kiezen ervoor hun werk te doen. Onafhankelijk en onpartijdig en met slechts één doel voor ogen: partij kiezen voor de slachtoffers en hulp verlenen.We willen we geen onderscheid maken tussen slachtoffers. In heel Syrië is hulp nodig, ongeacht wie waar de dienst uitmaakt.”

Van de opbrengsten uit Giro555 gaat de helft naar noodhulp binnen Syrië en de andere helft naar noodhulp voor vluchtelingen in de buurlanden. Met het geld zorgen hulpverleners dat voedselpakketten, medische zorg, schoon water en tenten terechtkomen bij zoveel mogelijk mensen de komende negen maanden.

Afgelopen maandag kondigden de Samenwerkende Hulporganisaties een nationale actie aan voor de slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië. De catastrofe voor burgers uit het land is onbevattelijk groot en wordt met de dag groter. Vier miljoen vrouwen, mannen en kinderen leven onder erbarmelijke omstandigheden. De Samenwerkende hulporganisaties luiden met de actie de noodklok, daarin gesteund door een groeiende groep mensen in Nederland en journalisten die niet langer machteloos aan de zijlijn willen staan.

De Stichting Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) is een samenwerkingsverband van Nederlandse hulporganisaties dat bij grote humanitaire rampen gezamenlijk fondsen werft voor hulpverlening aan de slachtoffers van de betreffende ramp. De SHO bestaat uit CARE Nederland, Cordaid Mensen in Nood, ICCO& Kerk in Actie, Nederlandse Rode Kruis, Oxfam Novib, Save the Children, Stichting Vluchteling, Terre des Hommes, UNICEF Nederland en World Vision.

* * *

Samenwerkende Hulporganisaties starten nationale actie voor slachtoffers Syrië

Wed, 27 Mar 2013 14:16:38 +0100

Giro555 open

Den Haag, 25 maart 2013 – Vanavond hebben de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) giro555 geopend voor noodhulp aan slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië. Het gaat inmiddels om vier miljoen mensen, zowel binnen als buiten het land. Steeds meer Syriërs zijn direct afhankelijk van hulp. Het aantal vluchtelingen is sinds begin dit jaar verdubbeld. De SHO vraagt het Nederlandse publiek financiële steun om de hulpverlening uit te kunnen breiden onder het motto ‘Help slachtoffers Syrië’. Want meer hulp is keihard nodig.

Syrië wordt geteisterd door een burgeroorlog. Er vielen al 70.000 doden. Vier miljoen mensen, waarvan twee miljoen kinderen, zijn afhankelijk van hulp. Ze hebben direct medicijnen, voedsel, drinkwater en kleding nodig. Zo’n twee miljoen mensen zijn in het land zelf voor het geweld op de vlucht. Anderen worden opgevangen over de grens, in vluchtelingenkampen en bij mensen thuis. De deelnemende hulporganisaties van de SHO doen wat ze kunnen voor de slachtoffers. Ieder op zijn eigen manier en met hulp van lokale en internationale partners. Maar er is een groot gebrek aan fondsen.

Jan Bouke Wijbrandi, SHO-actievoorzitter: “De situatie in Syrië is uiterst complex. We realiseren ons dat hulporganisaties de oorzaken van de problemen niet weg kunnen nemen. Maar we kunnen wel slachtoffers helpen, zowel binnen als buiten het land. En zij hebben die hulp nu heel hard nodig. Het is moeilijk, gevaarlijk en in delen van Syrië soms zelfs onmogelijk om slachtoffers te bereiken. We doen wat we kunnen. We mogen deze mensen niet aan hun lot overlaten. Elke dag komen er meer vluchtelingen bij. Het is onze morele plicht om hen te helpen.“

TV-special ‘S.O.S. Syrië!’
Onder de titel ‘S.O.S. Syrië!’ zenden de VARA en EO op Tweede Paasdag, maandag 1 april, een speciaal televisieprogramma uit over Syrië, waarin ook wordt opgeroepen te doneren op giro555. Het programma is van 20.15 uur tot 21.50 uur te zien op Nederland2 en wordt gepresenteerd door Jeroen Pauw en Tijs van den Brink. Tijdens de nationale actie zijn verder in heel Nederland advertenties, banners en radio- en televisiespots te zien. Diverse media-exploitanten hebben de SHO daarvoor gratis ruimte aangeboden.

Via www.giro555.nl kan iedereen vanaf vanavond op de hoogte blijven van de hulpverlening aan de slachtoffers en van het verloop van de nationale actie.

De Stichting Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) is een samenwerkingsverband van Nederlandse hulporganisaties dat bij grote humanitaire rampen gezamenlijk fondsen werft voor hulpverlening aan de slachtoffers van de betreffende ramp. De SHO bestaat uit CARE Nederland, Cordaid Mensen in Nood, ICCO & Kerk in Actie, Nederlandse Rode Kruis, Oxfam Novib, Save the Children, Stichting Vluchteling, Terre des Hommes, UNICEF Nederland en World Vision.

Internationale Wereld Water Dag en CARE Nederland

Fri, 22 Mar 2013 12:43:50 +0100

Internationale Wereld Water Dag en CARE Nederland

Vrijdag 22 maart is het Wereld Water Dag en in het kader daarvan is er in Den Haag een internationale conferentie over water, georganiseerd door de Verenigde Naties en de Nederlandse regering. Het thema van deze waterdag is samenwerking. Water speelt een cruciale rol op het gebied van vredesopbouw, conflictpreventie en duurzame ontwikkeling. En omdat water zich niets aantrekt van grenzen is samenwerking op allerlei niveaus erg belangrijk.

Naast samenwerking wordt er tijdens de waterconferentie ook gesproken over de zogenaamde post- 2015 agenda, het vervolg op de afspraken die gemaakt zijn in de Millenniumdoelstellingen.

CARE Nederland is ook vertegenwoordigd op de waterconferentie in Den Haag. Wij presenteren op deze dag onder meer een publicatie over ramppreventie (Disaster Risk Reduction) en water, sanitatie en hygiene (WASH). Deze publicatie is tot stand gekomen met steun van het Global Wash Cluster , CARE Australia en PSO en is een goed voorbeeld van hoe er op het gebied van water samengewerkt kan worden. De gids over Disaster Risk Reduction en WASH zal binnenkort ook in het Frans en Spaans verschijnen.

De gids beschrijft waar Disaster Risk Reduction over gaat en hoe het geïntegreerd kan worden in projecten en programma’s op het gebied van Water, Sanitation en Hygiene

(WASH). Ook gaat de gids in op specifieke maatregelen die genomen kunnen worden om de duurzaamheid en weerbaarheid van WASH projecten vergroot kunnen worden.

Kijk op http://www.carenederland.org/projecten voor meer informatie over de projecten die CARE Nederland samen met haar partners uitvoert op het gebied van ramppreventie en water, sanitatie en hygiëne.

De gids is geschikt voor specialisten op het gebied van WASH en biedt richtlijnen en tools die zowel in landelijke als stedelijke gebieden toegepast kunnen worden, in huishoudens, buurten, dorpen en gemeenschappen. Een digitale copy van deze gids is

hier te verkrijgen. Een samenvatting is op te vragen via general@carenederland.org

CRISIS SYRIE: 15 punten maken het verschil tussen hulp en geen hulp

Tue, 26 Mar 2013 10:41:22 +0100

De Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) hebben giro555 geopend voor noodhulp aan de slachtoffers van de burgeroorlog in Syrië. Het gaat inmiddels om vier miljoen ontheemden, zowel binnen als buiten het land. Hulp is keihard nodig. Geef daarom nu op giro555, t.n.v. de Samenwerkende Hulporganisaties!

Lees hier het verhaal van Deborah Underdown, CARE International UK Communications Officer. Zij is in Amman, Jordanië om te helpen bij het Syrian refugee emergency response programma.

Amman, 9 uur ’s ochtends. Lopend in een straat in Oost-Amman, word ik begroet door een rij van mensen. Zij staan te wachten bij de receptie en er zijn geen extra stoelen in de wachtruimte. Dit is het CARE inloopcentrum - Syriërs, gevlucht uit hun vaderland, komen hier naar toe om te zien of ze in aanmerking komen voor hulp.

Elke persoon die zich aanmeldt, krijgt een reeks vragen. Wat is je naam? Waar woon je? Wat is je geboortedatum? Met hoeveel familieleden leef je? Hoeveel gezinnen wonen er in een huis? Vragen, om te weten te komen of de familie schulden heeft, of ze al hulp krijgen en of er nog andere problemen zijn, zoals bedreiging of uitbuiting. Er wordt ook gevraagd of zij zich al hebben aangemeld bij de VN. Dit om ervoor te zorgen dat de reacties gecoördineerd worden.

Zodra deze vragen zijn gesteld en een formulier is ingevuld, beoordeelt een CARE Case Manager alle aanvragen om te bepalen wie van de 1.500 vluchtelingen die het centrum afgelopen week bezochten, het meest kwetsbaar is. Welke van deze gezinnen is het meest in nood? Dit is misschien wel de moeilijkste vraag om te beantwoorden. Als vluchteling moet je 15 punten scoren om hulp te krijgen van CARE (deze hulp bestaat op dit moment uit het geven van geld, voor huur, eten en water). Om te komen tot 15 punten moet je aan bepaalde criteria voldoen. Mensen met een ernstige medische aandoening scoren bijvoorbeeld hoger, evenals mensen die dreigen hun woning te worden uitgezet of woonsituaties waarin meerdere gezinnen dicht op elkaar leven.

De casemanagers uiten hun zorgen over de mensen die net niet in aanmerking komen voor hulp. “ We hebben alleen genoeg geld om een bepaald aantal mensen te helpen dus we moeten ervoor zorgen dat we de meest kwetsbaren ondersteunen. Dit betekent aan de andere kant dat veel mensen, die ook in nood zijn, geen hulp krijgen.”

Sinds het CARE inloopcentrum in november 2012 is geopend, hebben zich meer dan 12.000 mensen aangemeld. CARE is in staat om slechts een zesde van hen te helpen. Het ontbreekt CARE op dit moment aan voldoende financiering om meer mensen te ondersteunen. Iedereen is zich er dan ook van bewust dat als er meer geld beschikbaar is, er meer mensen geholpen kunnen worden. Maar waar moet dat geld vandaan komen? De VN heeft onlangs een beroep gedaan aan landen over de hele wereld om $ 1,5 miljard (het hoogste bedrag ooit) op te brengen voor hulp aan Syrische vluchtelingen. Op dit moment is hiervan nog maar 20 procent gefinancierd, waardoor hulporganisaties nog steeds moeite hebben om adequaat te reageren.

Voor nu 15 dus het magische getal.

CRISIS SYRIË: ziek en ontheemd

Tue, 26 Mar 2013 10:35:47 +0100

Lees hier het verhaal van Tasinne; ziek en op de vlucht.

Ibtisan zit op de vloer omringd door haar vijf kinderen. Er is geen meubilair, maar een paar kussens liggen verspreid over de vloer. Een meisje met een heldere rode muts valt direct op. Haar naam is Tasinne en ze is zes jaar oud. Ondanks het feit dat ze moet zorgen voor haar 8 maanden oude tweeling, is Ibtisan volledig gericht op Tasinne. Ze zit op de schoot van haar moeder en knuffelt haar zo veel als ze kan.Tasinne heeft kanker.

Het waren niet de beschietingen of kogels die deze moeder uit Daraa deed vertrekken (een van de gebieden die het zwaarst getroffen zijn door het conflict in Syrië), maar het feit dat ze geen geneesmiddelen voor Tasinne kon krijgen. "We leefden anderhalf jaar in voortdurende angst. We verbleven in ondergrondse schuilplaatsen en verlieten deze alleen om brood te halen. Het was zo gevaarlijk dat we moesten kruipen langs de straten. Maar toen Tasinne ziek werd en bleek dat ze nierkanker had, wist ik dat we moesten vertrekken. Er zijn geen medische voorzieningen meer beschikbaar in Daraa. "

Ibtisan moest haar man achterlaten in Syrië om hun huis te beschermen. Ibtisan vluchtte naar Amman, de hoofdstad van Jordanië, en woont in een appartement dat ze zich niet kan veroorloven. Ze is al twee maanden achter met de huur. Elke cent die ze krijgt gaat naar medische zorg voor Tasinne.

"De chemotherapie kost 200 JD (220 EUR) per sessie en ze heeft een sessie per week nodig tot in ieder geval juli. CARE gaf me geld om de laatste twee sessies te betalen, maar ik heb geen idee hoe ik de volgende sessies moet betalen. Ze is nu ziek van de bijwerkingen van haar laatste sessie en ik wil graag met haar naar de dokter, maar dat kost nog meer geld - wat kan ik doen? "

Wat doet CARE?
Vrouwen en kinderen die het geweld ontvlucht zijn zonder een mannelijk hoofd van het huishouden, zijn bijzonder kwetsbaar en hebben speciale behoeften aan hulp. CARE zorgt dat zij toegang krijgen tot basisvoorzieningen, geeft contant geld voor voedsel en huisvesting en biedt psychosociale ondersteuning.

Tijdens de wintermaanden zijn er kleding, dekens, matrassen en kachels verstrekt aan gezinnen die moesten vluchten met niets en nu wonen in overbevolkte, koude gebouwen waar ze moeten slapen op de vloer.

Gezinnen in Amman, die vluchtelingen uit Syrië opvangen, zijn zelf al erg arm en hebben daardoor ook behoefte aan extra ondersteuning. Er is beperkte werkgelegenheid in Amman en een grote behoefte aan basisvoorzieningen en essentiële goederen. CARE in Jordanië ondersteunt daarom ook arme Jordaanse gezinnen met hulpgoederen zoals dekens, lakens, voedsel en winterkleding voor kinderen.

Internationale Vrouwendag; maak een eind aan geweld tegen vrouwen!

Thu, 07 Mar 2013 15:39:33 +0100

Maak een einde aan geweld tegen vrouwen!

Op geslacht-gebaseerd geweld is een van de meest voorkomende - maar minst erkende - schending van de mensenrechten in de wereld. Wereldwijd wordt een op de drie vrouwen verkracht, geslagen, gedwongen tot seks of op een andere wijze misbruikt in haar leven.

Dit hoeft niet zo te zijn. Vrouwen en mannen uit alle lagen van het bevolking verenigen zich om een einde te maken aan deze alomtegenwoordige en vaak dodelijke daden van geweld.

Wat doet CARE?
CARE is een onderdeel van deze beweging. Een kwart van alle programma’s van CARE over de hele wereld, van onderwijs tot gezondheidszorg tot hulp bij noodsituaties, heeft als strategie om te werken met lokale gemeenschappen, regeringen, lokale groepen en mannen en vrouwen om op geslacht gebaseerd geweld te adresseren en te voorkomen. We zijn bezig mannen en jongens bondgenoten te maken in de strijd tegen seksueel geweld en het verlenen van zorg aan overlevenden. We werken daarin samen met onze partners en hele gemeenschappen om de sociale normen, die worden gebruikt om vrouwen en meisjes te controleren en ondergeschikt te maken, aan te passen.

We kunnen dit oplossen! Steun CARE vandaag nog en maak een einde aan het geweld tegen vrouwen.

Wat is op geslacht gebaseerd geweld?
Op geslacht gebaseerd geweld is geweld begaan tegen de wil van een persoon op grond van het geslacht. Het is gebaseerd op een ongelijke machtsverhoudingen tussen mannen, vrouwen en jongens en meisjes. Vrouwen en meisjes zijn vaak het doelwit als gevolg van sociale normen en overtuigingen die hun lagere sociale status bestendigen.

Op geslacht gebaseerd geweld omvat verkrachting, fysiek, seksueel en psychologisch misbruik van vrouwen en meisjes in het huis, de gemeenschap en in scholen en traditionele praktijken zoals genitale verminking, gedwongen huwelijken, eerwraak en wijdverspreid seksueel geweld en uitbuiting tijdens en na conflicten en natuurrampen

CRISIS SYRIE; Humanitaire hulp hard nodig

Tue, 26 Mar 2013 10:37:37 +0100

Minstens 220.000 ontheemde Syriërs zijn gevlucht naar het buurland Jordanië - ongeveer 75 procent van hen zijn vrouwen en kinderen.

De SHO heeft dringend geld nodig om de getroffen Syrische families te helpen met goederen en humanitaire hulp.

Het aanhoudende conflict in Syrië heeft tienduizenden mensen gedood of gewond. Sinds maart 2011 zijn meer dan een miljoen Syriërs ontheemd. Honderdduizenden zijn gevlucht naar buurlanden, waaronder Jordanië, Libanon, Egypte, Irak en Turkije.

Aan het begin van 2013, waren er minstens 600.000 vluchtelingen die de grenzen overgingen om de veiligheid te zoeken. De cijfers zijn onthutsend:

• De regering van Jordanië schat in dat maar liefst 220.000 Syrische vluchtelingen hun toevlucht zoeken tot Jordanië.

• Aan het eind van 2012 waren er 109.000 geregistreerde vluchtelingen in Libanon, maar het geschatte aantal is zo’n 151.000 mensen.

• In december 2012 had de Turkse regering meer dan 135.000 vluchtelingen geregistreerd.

Samenwerking met VN
CARE werkt samen met de regeringen van de gastlanden, VN-organisaties en lokale organisaties om de vluchtelingen te helpen aan hun meest dringende behoeften en de bescherming van hun waardigheid.

CARE werkt al meer dan 50 jaar in Jordanië. In de afgelopen maanden heeft CARE haar activiteiten in Jordanië uitgebreid om de Syrische vluchtelingen en de kwetsbare gastgemeenschappen te helpen. In de eerste plaats door de families te helpen aan voldoende voedsel, huisvesting en andere benodigdheden om warm te blijven in de winter.

De behoeften zijn enorm: de regering van Jordanië schat in dat er iedere dag 1.000 vluchtelingen bijkomen.

Niet goed voorbereid op de winter
Veel van deze vluchtelingen wonen momenteel in een groot kamp in de buurt van de grens met Syrië, genaamd Za'atri. In de zomers is het er erg warm en in de winters ontzettend koud. Maar overvolle kampen zijn slechts een onderdeel van de crisis in Jordanië. Er wordt geschat dat er meer dan twee keer zoveel vluchtelingen in gemeenschappen buiten de kampen leven. In Amman, de hoofdstad van Jordanië, maar ook in andere grote steden in het hele land.

De Verenigde Naties schatten in dat in juni 2013 er minstens 300.000 Syrische vluchtelingen in Jordanië zullen zijn.

CARE heeft onlangs een inventarisatie van de behoeften onder de Syrische vluchtelingen in Amman gedaan. Geen een bezocht huishouden was voorbereid op de winter, waarin de temperaturen kunnen dalen tot ver onder het vriespunt. Meer dan 80% van de ondervraagden had geen enkele toegang tot een warmtebron. Zonder warme kleding, voldoende onderdak en verwarming, moeten de gevluchte families hard vechten om te overleven.

Dringend hulp nodig
Op dit moment helpt CARE de Syrische families die gevlucht zijn naar de stedelijke gebieden in Jordanië en werkt samen met de VN om de mensen met geld te steunen bij het kopen van eten, het betalen van de huur, om zich voor te bereiden op de winter en bij de aankoop van andere noodzakelijke benodigdheden. Ons team heeft al noodhulp geboden aan meer dan 20.000 mensen in 4.000 gezinnen, gericht op de vrouw aan het hoofd van het huishouden. CARE heeft vastgesteld dat er 12.400 extra huishoudens dringend hulp nodig hebben en is op zoek naar onmiddellijke financiering.

Ieder huishouden ontvangt tussen de $ 100 en $ 200 om aan de basisvoedselbehoeften te voldoen en om onderdak en andere behoeften te kunnen betalen. We bieden ook extra ondersteuning, zodat ze dekens en andere items kunnen kopen om warm te blijven tijdens de koude wintermaanden. Bovendien hebben we meer dan 4.000 verwarmingen ontvangen om te verdelen onder ontheemde families.

CARE is ook van plan om psychosociale steun te bieden aan gezinnen die getuige zijn geweest van traumatiserend geweld.

CARE is zich bewust van de vele uitdagingen waarmee vrouwen te maken krijgen. CARE maakt gebruik van vrouwelijke Syrische vrijwilligers om vrouwelijke vluchtelingen in de gemeenschappen te helpen. Zestig procent van de vluchtelingen die deelneemt aan psychosociale ondersteuning van CARE, is vrouw. Deze activiteiten hebben tot doel de isolatie van vluchtelingen breken, ondersteunende netwerken vast te stellen voor mensen die lijden aan traumatische ervaringen en ze een gevoel van veiligheid te geven.

Lees ook eens de onderstaande persoonlijke verhalen

Wanneer hard werk niet betaalt; gevlucht uit Syrië

Syrische vluchtelingen in Jordanië; "In onze straat werden mensen gedood"

Syrische vluchtelingen in Jordanië; het verhaal van Rafa

Syrië: Met een baby op de vlucht

Syrië: ik ben een vluchteling én een vrijwilliger voor CARE

CARE dankt de Nationale Postcode Loterij en haar deelnemers

Mon, 18 Feb 2013 12:38:38 +0100

Tijdens het Het Goed Geld Gala van de Nationale Postcode Loterij werd afgelopen week bekend gemaakt dat er een recordbedrag van maar liefst 291 miljoen euro kon worden geschonken aan diverse goede doelen organisaties. CARE Nederland is sinds kort ook vaste begunstigde van de Nationale Postcode Loterij en ontvangt nu jaarlijks 500.000 euro. Daarom onze hartelijke dank aan de Nationale Postcode Loterij en haar deelnemers! Dankzij jullie steun kunnen wij weer hard aan de slag met onze programma’s voor ramppreventie, vredesopbouw en noodhulp.

Kosovo; CARE en EU helpen landbouwers met tools en know-how

Thu, 14 Feb 2013 15:30:51 +0100

Say cheese!

Boven in de bergen van Oost-Kosovo, lijkt de tijd een beetje langzamer te gaan dan normaal. Groene heuvels zo ver als het oog kan zien, geiten die grazen op weides naast kleine boerderijen. Ze dragen belletjes rond hun nek, en de wind draagt hun klokkenspel tot over de heuvels. Een perfecte foto plek, en dat op slechts een uur rijden van Pristina, zou je denken? Uiterlijk kan misleidend zijn: Hoewel de regio bekend staat om zijn goede landbouwproducten, leeft elke tweede persoon hier onder de armoedegrens. Boeren en andere ondernemers beschikken niet over de middelen en de kennis om hun productie processen, tools en marketing strategieën te verbeteren.

Avni Syla kan levendig vertellen over deze uitdagingen. De 43-jarige boer en zijn familie bezitten een kleine geitenkaas fabriek in het dorp Bresalce. "Veel boeren hier maken hun kaas nog steeds met de hand, in kleine potten op het fornuis", legt de vader van twee kinderen uit. "Traditioneel geitenmelk wordt verwarmd door een vlam, tot hij uiteindelijk verandert in kaas. Maar dat is een tijdrovend proces, en duurt ongeveer twee of drie dagen. "Tot niet zo lang geleden werd Avni's kaas op precies dezelfde traditionele manier gemaakt. "Het is een arbeidsintensief proces – en het levert te weinig op om geld te verdienen."

Om de ontwikkeling van de landbouw in de regio te ondersteunen, helpen CARE en de Europese Unie landbouwers als Avni met tools en know-how. Op dit moment, beschikt Avni over zijn eigen productielocatie. Een witte kamer staat vol met koelers, 600 liter tanks en grote bekkens die de geitenmelk zuiveren. "Onze traditionele methodes voldeden niet aan de hygiënenormen van de Europese Unie. Maar met mijn nieuwe apparatuur en de kennis over hygiëne en de productie, is dit niet langer een probleem. "

Op dit moment is Avni in staat om meer dan 600 liter geitenmelk in een paar uur te produceren - bijna tien keer zoveel als voorheen. Maar hij produceert niet alleen meer kaas; de kaas smaakt ook beter. En veel meer mensen zijn nu ook bekend met deze lekkernij 'uit Kosovo ". Met de hulp van CARE heeft Avni ook veel nieuwe klanten verworven: Hotels en restaurants in Pristina en in andere landen raakten geïnteresseerd in zijn kaas. Met de hulp van CARE, ontwikkelde hij een businessplan en een marketingconcept. "Vroeger had ik geen idee hoe ik meer kaas moest produceren en verkopen."

Alle geitenhouders in de regio verwachten nu een hogere vraag tijdens het volgende seizoen. Sommigen van hen hebben zelfs al extra geiten gekocht om meer melk te kunnen verkopen aan Avni. Avni heeft inmiddels ook een extra werknemer moeten inhuren, omdat hij alleen met zijn vrouw Bedrije niet meer aan de toegenomen vraag kon voldoen. "Ik hou echt van mijn werk. Ik ben de hele dag in de natuur met mijn geiten. Nu ben ik niet alleen in staat om voor mijn gezin te zorgen, maar ik ben ook een werkgever. Dit is fantastisch. "

Zijn familie heeft, zolang Avni het zich kan herinneren, altijd kaas gemaakt,. Maar de hoeveelheid kaas die hij nu produceert en verkoopt is ongehoord in dit kleine dorp in de buurt van de grens met Servië. Op een dag zullen zijn twee zonen het bedrijf overnemen. "We hebben generaties lang hard gewerkt. Wij zijn er trots op dat onze kaas nu een delicatesse is. "Zelfs de Kosovaarse minister van Landbouw heeft Avnis boerderij bezocht. "Hij vertelde me dat hij nog nooit geitenkaas had geproefd die zo goed smaakte als de mijne. Hij at zo veel dat ik hem echt geloofde ", de boer lacht. En Avni zelf? Is hij al moe van kaas? "Ik ben nooit moe van kaas. Geitenkaas smaakt gewoon zo goed met alles:. Raki of brood, het past in elke maaltijd "Al pratend aait Avni een geit die hij in zijn armen houdt, over zijn kop. De geit is er een van honderd, en allemaal dragen ze een naam. Zijn beroep van geitenkaasproducent is ook echt zijn passie.

CRISIS SYRIE: "Ik ben een vluchteling én een vrijwilliger voor CARE"

Tue, 26 Mar 2013 10:40:27 +0100

Lees hier het verhaal van Khalil:

"Mijn naam is Khalil en ik ben 37 jaar oud. Ik kom uit de stad Homs in Syrië, waar ik werkte als advocaat. Nu is mijn kantoor vernietigd en ben ik alles verloren. Ook mijn inkomen. Toen de bombardementen begonnen in mijn buurt ben ik gevlucht met mijn vrouw en twee kinderen naar een veilige plek. Eerst naar Damascus, de Syrische hoofdstad. Maar toen de gevechten daar ook uitbraken, zijn we naar Amman gevlucht. We staken de grens over in een gehuurde auto. Mijn zoon, die acht jaar oud is, was zeer getraumatiseerd tegen de tijd dat we aankwamen in Jordanië. Hij wilde niets drinken en eten en we moesten hem echt dwingen om toch wat voedsel tot zich te nemen. Elke avond had hij nachtmerries. Hij kon niet slapen en was elke avond bang om te worden gedood. Zijn toestand is nu langzaam aan het verbeteren en hij gaat inmiddels weer naar school.

Ik hoorde van andere Syrische vluchtelingen over een centrum dat wordt beheerd door CARE International in Jordanië. Ik heb me laten registreren en ontvang nu cash en noodvoorraden. Nadat ik hoorde dat CARE gebruik maakt van vrijwilligers, heb ik meteen een aanmeldformulier ingevuld. Nu ben ik vrijwilliger bij de hulpverlening gedurende drie maanden. Ik kom hier elke dag om te helpen met de verdeling van de hulpgoederen vanaf acht uur in de ochtend tot vier uur in de middag. Ik krijg hiervoor 13 Jordaanse Dinar (13 Euro) per dag van CARE. Natuurlijk is het goed om wat financiële steun te krijgen, maar het is ook belangrijk voor mij om nuttig te kunnen zijn. Het is uiteindelijk mijn droom om terug te kunnen keren naar Syrië en daar weer als advocaat aan de slag te gaan. "

Mali: Ontheemden uit Timboektoe; een verstoord verleden en een onzekere toekomst

Wed, 06 Feb 2013 15:35:56 +0100

Een buitenwijk van Bamako - Mali's hoofdstad - half afgewerkte gebouwen en stoffige onverharde wegen bedekt met afval. Een van de vele vervallen huizen van twee verdiepingen aldaar wordt nu bewoond door 'noorderlingen'.

Meestal zijn het vrouwen met hun kinderen, of kinderen alleen, die, los van de rest van de familie, gedwongen werden om de regio Timboektoe te ontvluchten. Timboektoe met zijn geweld en chaos, de met angst gevulde straten, lege winkels en scholen en gezondheidscentra die zijn stilgelegd sinds april vorig jaar.

Hun verhalen klinken doorgaans hetzelfde en zijn doorspekt met zinnen en woorden als - 'angst', 'moesten vluchten', '4 dagen onderweg, 'konden niet alles met ons meenemen', 'man achtergelaten ',' mijn leven staat op zijn kop '. Verhalen die waarschijnlijk het beste worden geïllustreerd door het verhaal van Komjo, een grootmoeder van 60:

'Alles wat goed was in mijn leven, moest ik achterlaten. Ik leef op herinneringen van vóór de gevechten, 'zegt ze.

Ze zit op de grond, omringd door jongere vrouwen -familie en vroegere buren uit Timboektoe- en hun kinderen. Ze wonen met ongeveer 40 personen in een huis en ‘s nachts slapen ze in twee semi-kale kamers of op een kaal balkon.

Zoals elke ochtend, sinds ze 6 maanden geleden is gevlucht naar Bamako, zit Komjo gebogen over een groot bord vol met kleine schelpen. 'Ze is de toekomst aan het lezen,' zegt Haussa, een vrouw van in de dertig, die rechts van haar zit.

'Wat zeggen de schelpen vandaag?' vraag je.

Je verwacht dat ze iets over haar eigen toekomst, of dat van Timboektoe zegt – dat net de dag ervoor is bevrijd - of dat van Mali, maar ze begint te vertellen over jouw toekomst. En van de manier waarop, geloof je dat haar voorspellingen best nog wel eens waar zouden kunnen zijn ook.

Wanneer je vraagt over de toekomst van Timboektoe, zegt ze: 'Alleen God weet het ... We kunnen nergens zeker van zijn. Maar ik zou meteen terug gaan, als ik kon’ Voor het eerst is er passie in haar stem en een schaduw van een glimlach op haar gezicht.

'We gaan terug zodra er volledige rust is,' vervolgt Haussa het verhaal.

Ze arriveerde in Bamako op 10 januari, na een reis van vier dagen, hoofdzakelijk per boot. Het verhaal van de reis van haar familie in de afgelopen zeven maanden is ingewikkeld en wordt gekenmerkt door pijnlijke beslissingen. Afgelopen mei besloten Haussa en haar man om hun drie oudste kinderen - tussen 7 en 12 jaar oud- alvast naar Bamako te sturen, waar ze bij familie in veilige handen zouden zijn. Ze waren bezorgd over hun veiligheid na het uitbreken van geweld in Timboektoe afgelopen april, maar ze wilden ook dat ze naar school bleven gaan. 'In Timboektoe,' zegt ze, 'is er niets sinds afgelopen april: geen scholen, geen ziekenhuizen, geen elektriciteit, geen water, geen diensten of wat dan ook. Het was moeilijk voor de kinderen. '

Ze hielden alleen hun jongste zoon Abdul - een speelse peuter van 2 jaar oud- bij zich. Maar een paar weken geleden stond haar man erop dat ook Haussa met hun kleintje zou vertrekken. Hij vreesde het ergste. Ze vertrokken voor een vier-daagse reis met achterlating van hun echtgenoot en vader. Hij bleef om hun huis tegen vandalisten te beschermen.

Abdul vond de reis moeilijk, legt ze uit, en smeekte hen vaak om te stoppen.

Ze trekt hem op haar schoot, terwijl Abdamane, haar oudste zoon, naast hen gaat zitten op de vloer. Als je aan hem vraagt wat hij het meest mist aan zijn leven in Timboektoe, zegt Abdamane schuchter: 'Alles .... Mijn school, mijn vrienden .... en mijn vader nog het meeste van allemaal.' Zijn verhaal, over uit elkaar gerukte families en onzekere toekomstverwachtingen komt, helaas, te vaak voor in Mali.

Je draait je terug naar Komjo die nog steeds staart naar haar schelpen. 'Meer nieuws?' vraag je.

Ze pauzeert, met haar blik nog steeds op de schelpen.

'Het leven is hard hier. Alles is duur. Wij leven van de ene op de andere dag ... We lenen geld en met het weinige dat we hebben proberen we te overleven .... Toen we hoorden dat Timboektoe was bevrijd, vervulde ons dat met blijdschap. Het was ongelooflijk .... Er is alleen helaas weinig meer over van Timboektoe. En het zal moeilijk worden, maar we gaan terug ... zodra we kunnen, 'zegt ze uiteindelijk.

Wat doet CARE?
CARE International start op dit moment haar activiteiten opnieuw op in Timboektoe, om de repatrianten en degenen die zijn gebleven te helpen in de door conflicten verscheurde stad. In de komende dagen, streven CARE en haar lokale partners ernaar om 18.794 ton voedsel te distribueren naar 131.587 begunstigden gedurende zes maanden.
CARE werkt in Timboektoe al samen met lokale organisaties, en distribueert al voedsel en andere essentiële items in Segou en Mopti, twee van de vijf gebieden die het meest getroffen zijn en die grote behoefte hebben aan humanitaire hulp. Het doel is om 28.000 mensen te bereiken, zowel intern ontheemden (IDP's) als gastheer gemeenschappen in Segou en Mopti, regio’s die nog steeds herstellende zijn van de voedselcrisis van vorig jaar.

Mali: CARE en haar lokale partners willen voedseldistributie starten in Timboektoe

Mon, 04 Feb 2013 12:45:35 +0100

CARE heeft 1 miljoen dollar nodig om te helpen bij de meest dringende behoeften

Bamako, Mali (31 januari 2013)

Nu de gevechten zijn afgenomen in Timboektoe, staan CARE International en haar lokale partners klaar om zowel repatrianten als mensen die zijn gebleven in de door conflicten verscheurde stad, te ondersteunen. In de komende dagen, zal CARE meer dan 18.000 ton voedsel verdelen onder meer dan 131.000 mensen.

"We weten dat mensen in Timboektoe veel hebben geleden en gedwongen zijn geweest om moeilijke beslissingen te nemen", zegt Claudine Mensah Awute, Country Director met CARE Mali. "Degenen die zijn gebleven, hebben niet alleen een jaar lang in angst geleefd, maar werden ook afgesneden van alle voorzieningen. Scholen en klinieken werden gesloten en er is een gebrek aan elektriciteit en water. Voedselprijzen zijn sterk gestegen; in sommige gebieden in het noorden van Mali zelfs met meer dan 90 procent. Degenen die zijn gevlucht -vaak vrouwen met hun kinderen of kinderen alleen - zijn gescheiden van hun echtgenoten of vaders. Ze leven van dag tot dag en zijn afhankelijk van goedhartige familieleden of hulp van hulporganisaties, zoals CARE. Velen zijn nu bereid om terug te keren naar Timboektoe, maar ze weten dat er weinig tot niets over is van de stad die ze achterlieten. In de komende dagen zullen daarom voedselvoorraden, beschikbaar gesteld door het World Food Programme , aankomen in Timboektoe. CARE en haar partners staan klaar om dit voedsel direct te distribueren aan mensen in nood, "zegt Awute.

CARE heeft US $ 1 miljoen nodig om Malinezen dringende humanitaire hulp te bieden voor de komende drie maanden.

"Het feit dat tijdens de recente donorconferentie in Ethiopië, meer dan $ 450 miljoen beschikbaar is gesteld om militaire operaties te ondersteunen, demonstreert het vermogen van de internationale gemeenschap om middelen voor Mali te mobiliseren. Nu is er behoefte aan een vergelijkbaar niveau van betrokkenheid en mobilisatie voor dringende humanitaire hulp ", zegt Awute.

Er zijn aanzienlijke onvervulde humanitaire behoeften in zowel Mali als in de buurlanden die vluchtelingen uit Mali hebben opgenomen. Sinds 11 januari alleen al zijn er meer dan 15.000 mensen het land ontvlucht, en zijn er meer dan 9.000 mensen ontheemd geraakt in het zuiden van Mali. In totaal zijn er, volgens OCHA, bijna 400.000 Malinezen ontheemd geraakt als direct gevolg van het conflict.

Recente evaluaties van CARE in Segou geven aan dat er onder intern ontheemden (IDP's) niet alleen grote behoefte is aan voedsel, maar ook aan water, voldoende onderdak, keukengerei, dekens, matten, muskietennetten en zeep.

In Segou en Mopti, twee van de vijf gebieden die de meeste hulp nodig hebben, biedt CARE al ondersteuning aan ontheemden en gastgezinnen in de vorm van voedsel en andere hulpgoederen zoals muskietennetten, zeep, keukengerei, dekzeilen, dekens en slaapmatjes.Tot op heden heeft CARE 22.000 Malinezen bereikt met voedselhulp.

CARE International reageert op de escalerende crisis in Mali

Fri, 01 Feb 2013 12:50:59 +0100

Persbericht

Bamako, Mali (23 januari 2013) - Te midden van het toenemende geweld, alle ogen gericht op de huidige veiligheidscrisis in Mali, deelt de staff van CARE International voedsel uit aan de wanhopige families in de door problemen verscheurde regio’s van het land. CARE breidt de komende dagen de hulp uit om mensen te voorzien van essentiële spullen zoals dekzeilen, dekens, slaapmatten, zeep en keukengerei. Maar er is meer financiering en toegang nodig om iedereen in nood te kunnen bereiken.

CARE heeft in samenwerking met het World Food Programme voedselpakketten gedistribueerd met rijst, peulvruchten, plantaardige olie en verrijkte ontbijtgranen. Hiermee zijn 21.000 mensen bereikt in de regio van Mopti, een van de gebieden waar de gevechten plaatsvinden. Vanaf vrijdag, zal CARE ook meer dan 2.000 familiekits vol hulpgoederen verdelen. Dit is in aanvulling op de directe voedselhulp van CARE in de voortdurende voedselcrisis in het land.

"Hoewel er veel aandacht is voor de huidige veiligheidscrisis in Mali, is het belangrijk om te blijven zien welke mensen het meest worden getroffen. Dit zijn in het bijzonder vrouwen, meisjes en jongens, gevangen in een kwetsbare en schrijnende situatie. Mensen zijn bang. Ze verstoppen zich in hun huizen, zonder water en voedsel, zonder enig contact met de buitenwereld, eigen familie en vrienden. Duizenden mensen zijn op de vlucht, er zijn gevallen van niet-begeleide kinderen die aankomen in stedelijke gebieden", zegt Claudine Mensah Awute, Country Director van CARE Mali.

"Ondanks de uitdagingen en de vluchtige omstandigheden, is CARE succesvol geweest in het opschalen van de hulp in Mopti en in de dringende hulp aan duizenden kwetsbare mensen die zijn getroffen door het conflict", zegt Awute. "Echter, er is een dringende behoefte om de toegang voor humanitaire hulp uit te breiden. Er zijn nog steeds gebieden die afgesneden zijn van hulp. We doen een beroep op alle partijen om een humanitaire corridor tot stand te brengen zodat we bij de mensen kunnen komen die op hulp wachten."

Bijna een half miljoen mensen zijn hun huizen ontvlucht sinds het conflict vorig jaar begon. Sommigen nemen hun toevlucht in de buurlanden, anderen bij vrienden en familie in Mali. De aantallen blijven stijgen. In alleen al de afgelopen twee weken zijn meer dan 5.000 mensen ontheemd geraakt. Deze nieuwe crisis komt bovenop de ernstige voedseltekorten en het conflict van vorig jaar, waarvan de mensen nog steeds niet zijn hersteld.

CARE roept de internationale gemeenschap op, haar humanitaire hulpverlening en het lot van de mensen die het meest zijn getroffen en kwetsbaar zijn, niet uit het oog te verliezen.

"Er waren enorme gaten in de financiering voor Mali en de hele Sahel-regio vorig jaar. En dit jaar, ondanks dat alle ogen op Mali zijn gericht, is er nauwelijks 1% van de financieringsbehoefte voor 2013 voor de huidige crisis voldaan. De humanitaire gemeenschap kan niet reageren als de middelen er niet zijn. Zonder financiering zullen de mensen zonder voedsel en zonder basisbehoeften zijn. Dit is onaanvaardbaar", zegt Awute.

Media contacts:
Sandra Bulling (Geneva), bulling@careinternational.org, +41 79 205 6951
Adel Sarkozi (Geneva), sarkozi@careinternational.org, + 44 7509693225
Brian Feagans (Atlanta), bfeagans@care.org, + 1 404 457 4644

CARE op de zevende plaats in de top 100 NGO's

Wed, 30 Jan 2013 11:48:23 +0100

CARE International, een van de meest toonaangevende hulporganisaties wereldwijd, staat op de zevende plaats in de top 100 van de non-government organizations van The Global Journal. "Deze onderscheiding is goed nieuws voor CARE. Het bevestigt dat onze wereldwijde organisatie met onze lange termijn ontwikkelingsprogramma’s en efficiënte noodhulp, op de goede weg is om armoede te bestrijden. Tegelijkertijd moedigt het ons ook aan om een nog grotere impact te bereiken op de levens van miljoenen arme mensen, voornamelijk in het bereiken van vrouwen en meisjes om hen te steunen in de strijd tegen armoede”, zegt dr. Robert Glasser, secretaris-generaal van CARE International. In 2012 stond CARE ook op de zevende plaats in de in dat jaar geïntroduceerde top 100 NGO’s van The Global Journal.

Volgens The Global Journal zijn er een handvol organisaties, in de wereld van noodhulp en internationale ontwikkeling, die hun onderlinge oorlog of naoorlogse wortels hebben overstegen en hebben gebouwd aan een wereldwijde reputatie voor efficiëntie ondanks een verbreding van het mandaat. Zonder twijfel past CARE International binnen deze categorie... [het] is ook een sectorale leider in zijn streven naar internationale normen van verantwoording en institutioneel leren .... [en] is groeiende in de aanwezigheid bij internationale debatten over strategieën om duurzame uitdagingen als de gezondheid van moeders, honger, gendergelijkheid en het tegengaan van klimaatverandering aan te pakken. "

Wereldwijd staat CARE op de tweede plaats van de NGO's die betrokken zijn bij humanitaire hulpverlening.

CARE, opgericht in 1945, heeft meer dan zestig jaar ervaring in de strijd tegen de wereldwijde armoede en het verstrekken van levensreddende hulp in noodgevallen. CARE legt bijzondere nadruk op het werken met arme meisjes en vrouwen omdat, indien zij de juiste middelen hebben, zij het vermogen hebben om hele gezinnen en hele gemeenschappen uit de armoede te tillen.

De top 100 NGO’s van de Global Journal is de enige internationale rangschikking in zijn soort volgens het tijdschrift en informeert beleidsmakers, academici, bedrijfsleven en non-profit leiders. Meer informatie over de ranking en de methodologie zijn beschikbaar op de website van The Global Journal (www.theglobaljournal.net)

CARE International roept op tot uitbreiding van humanitaire hulp in het noorden van Mali

Tue, 22 Jan 2013 12:20:40 +0100

Bijna 700.000 kinderen lopen het gevaar ondervoed te raken

Bamako, Mali (15 januari 2013) – Midden in de strijd en het geweld dat afgelopen week in Mali oplaaide, roept CARE International alle actoren op tot bescherming en uitbreiding van de humanitaire ruimte in het noorden van Mali zodat de hulporganisaties de dringende noodhulp kunnen bieden.

"Het gewelddadige conflict in Mali zorgt ervoor dat humanitaire organisaties zoals CARE niet volledig kunnen inventariseren wat de behoeften van de kwetsbare mensen zijn of dat ze hen niet kunnen bereiken met de hoognodige hulpgoederen”, zegt Claudine Mensah Awute, landendirecteur van CARE Mali. "De mensen in het noorden van Mali zijn ver over hun grenzen gegaan door de voedsel en de politieke crises van het afgelopen jaar. We moeten snel handelen om levensreddend voedsel, onderdak, hygiëne en gezondheidssteun te bieden."

Tijdens de afgelopen negen maanden hebben veel Malinese families onderdak gezocht bij gastgezinnen in het zuiden van het land. Met de nieuwe golf van geweld, neemt het aantal ontheemden dagelijks toe. De meeste vluchtelingen zijn vrouwen en kinderen.

"Vrijgevige gastgezinnen in het zuiden zijn niet in staat om voor onbepaalde tijd de ontheemden te ondersteunen", legt Awute uit. "Sommige ontheemde families hebben hun kinderen van school gehaald om geld te sparen voor meer permanente huisvesting."

De ernstige voedselcrisis die vorig jaar de Sahel-regio en veel gezinnen in Mali zwaar heeft getroffen, is nog lang niet voorbij. Hoewel er dit jaar meer regen is gevallen, heeft het geweld ervoor gezorgd dat vele boerderijen en velden zijn verlaten.

"De huidige inschattingen zijn dat in Mali 660.000 kinderen onder de vijf jaar, dit jaar zullen lijden aan acute ondervoeding. Als de gevechten aanhouden en de mensen afgesneden blijven van humanitaire hulp, zal een vicieuze cirkel van honger en geweld de overhand nemen," zegt Awute.

CARE coördineert samen met de lokale autoriteiten, partnerorganisaties en andere internationale organisaties om snel en efficiënt hulp te bieden aan de mensen in nood. Het emercency team van CARE Mali's bereidt zich voor om voedsel en hulpgoederen, zoals dekens, emmers, keukengerei en zeep te verdelen, met een focus op huishoudens geleid door vrouwen.

Mediacontacten:
Brian Feagans (Atlanta), bfeagans@care.org, +1 404 457 4644
Sandra Bulling (Genève), bulling@careinternational.org, +41792056951

Wederopbouw in Haïti met behulp van VSLA groepen

Mon, 21 Jan 2013 17:04:36 +0100

Miton, Haïti - Drie jaar geleden verwoestte een zware aardbeving het huis van Mireille Henry in Miton, Haïti, doodde haar moeder en zorgde ervoor dat haar dochter gedurende vijf uur onder het puin lag.

De moeder van vier kinderen verloor al haar bezittingen. Mireille had niet eens een lepel om haar kinderen te voeden, zegt ze, of een deken om warm te blijven. Ze verhuisde met haar familie naar een veld. Op de beste dagen konden ze onder een boom slapen.

Het is een uitdagende en chaotische reis voor Mireille (44) sinds de aardbeving. Er zijn miljoenen Haïtianen getroffen en honderdduizenden zijn in vluchtelingenkampen terecht gekomen. Maar Mireille heeft haar leven opnieuw opgebouwd, met de hulp van haar gemeenschap en een innovatief micro-spaarprogramma.

In 2011 heeft CARE het Village Savings and Loans Association (VSLA) in Haïti geïntroduceerd in de gemeenschap van Mireille. Het programma helpt de armsten van de armen, mensen die op geen andere wijze toegang hebben tot financiële diensten die een groot deel van de wereld als vanzelfsprekend ziet.

Elke groep van ongeveer 20 tot 30 vrouwen in de gemeenschap volgt een intensieve financiële training. De leden van de groep dragen iedere week een bedrag van minimaal $2 bij aan de spaarpot van de groep. Ze kunnen lenen van de groep om te investeren in kleine bedrijven, om zaden en kunstmest te kopen voor de aanplant, of om belangrijke kosten zoals schoolgeld en doktersbezoeken te betalen. De leningen worden snel terugbetaald met rente. De rente wordt vervolgens binnen de groep als winst gedeeld bij de uitbetaling.

Tot op heden zijn er in Haïti bijna 5.000 leden van VSLA groepen, 81 procent van hen is vrouw. De groepen hebben een totaal van 179.646 dollar gespaard.

Mireille heeft drie leningen via het VSLA programma voor haar schoolgaande kinderen. Ze is van plan om haar volgende uitbetaling te gebruiken om haar bedrijfje opnieuw te starten. Voor de aardbeving kocht Mireille grote aantallen stof en verkocht de materialen vervolgens door op de markt in de buurt van haar huis. Toen de aardbeving haar huis had verwoest, probeerde ze de stof die was achtergelaten, te redden. Ze had wat stof bij de markt opgeslagen, maar het is allemaal gestolen waardoor ze niets meer heeft.

Terwijl ze niet kan wachten om haar nieuwe bedrijf op te starten, zegt Mireille dat ze via de VSLA heeft geleerd hoe ze moet sparen zodat ze haar bedrijf weer nieuw leven in kan blazen.

"Ook al hebben we niet veel geld, we hebben nu een manier om geld te sparen", zegt ze. "We hoeven niet naar een bank te gaan. Ik ben er erg trots op en ik wil dat dit in de toekomst doorgaat."

Net als vele anderen in haar gemeenschap, maakt Mireille stappen sinds de tragische aardbeving. Vandaag de dag, woont ze in een klein huis met muren van dekzeilen en een plafond gemaakt van aluminium. Haar nieuwe huis ligt pal naast de basis van haar vroegere huis. Maar met hoop en vastberadenheid blijft Mireille deelnemen aan VSLA om haar inkomsten te verhogen en haar financiële vaardigheden te versterken.

Mireille is ook de penningmeester van de groep. De groep bewonderde haar sterke wil en serieuze karakter. Zij is verantwoordelijk voor het bijhouden van het geld in de kluis. Tijdens de wekelijkse bijeenkomsten telt Mireille het geld en controleert ze de rekeningen.

Mireille zegt dat ze vooral aan andere vrouwen in de gemeenschap, die geen deel uitmaken van VSLA, wil laten zien hoeveel het programma haar heeft geholpen. Ze stimuleert veel van deze vrouwen om deel te nemen aan een groep. Ze vindt dat ze een stem moet laten horen in de gemeenschap. Haar VSLA groep heeft veel grote ideeën, zegt ze. Ze hebben gedacht over het openen van een bakkerij samen of het starten van een naaiatelier.

"Ik weet dat vrouwen sterke leiders zijn," zei ze. "Ik geloof dat echt. Ik wil zelf een betere leider, een sterkere leider worden. "

SHO: herstel van Haïti na aardbevingsramp nog steeds kwetsbaar

Mon, 21 Jan 2013 13:11:53 +0100

Ruim driekwart van opbrengst SHO-actie voor Haïti besteed.
Zaterdag 12 januari was het precies drie jaar geleden dat Haïti werd getroffen door een zeer zware aardbeving. Bij deze ramp vielen honderdduizenden doden en gewonden en 1,5 miljoen mensen raakten dakloos. Ook nu nog kampt Haïti met de gevolgen van deze enorme ramp. Ondanks deze moeilijke omstandigheden hebben de deelnemende leden van de Samenwerkende Hulporganisaties ( SHO ) in de afgelopen periode honderdduizenden mensen geholpen met het geven van onderdak, voedsel en het aanleggen van watervoorzieningen. Meer dan driekwart van de 1,5 miljoen mensen die door de ramp dakloos raakten, hebben de opvangkampen inmiddels verlaten. In 2012 konden meer dan 250 kampen worden gesloten. Het merendeel van het puin is geruimd en veel huizen, wegen en scholen zijn weer opgebouwd.

Duurzame projecten hard nodig
Farah Karimi, SHO-actiecoördinator Haïti: “Haïti is en blijft voorlopig een heel arm land. Want al voor de aardbeving was de situatie op Haïti instabiel, de overheid zwak en de bevolking kwetsbaar. Ook wordt het regelmatig getroffen door natuurgeweld, zoals kort geleden door orkaan Sandy en kreeg het te maken met een hevige cholera-uitbraak. Dat er ook nu nog 350.000 mensen in tentenkampen wonen geeft aan dat projecten die duurzaam bijdragen aan de wederopbouw van het land hard nodig blijven. Het laatste deel van de SHO-actieopbrengst voor Haïti wordt daar dan ook de komende jaren aan besteed. De SHO-deelnemers hebben, ondanks de moeilijke situatie,veel bereikt.“

Giro 555
In Nederland werd na de actie 'Help slachtoffers aardbeving Haïti' via Giro 555 111 miljoen euro bij elkaar gebracht, waarvan de Nederlandse overheid 41 miljoen euro doneerde. Tot nu toe is 95 miljoen euro van de actieopbrengst door de SHO besteed aan vooral onderdak, voedsel- en watervoorzieningen. 5 van de vijftien SHO-deelnemers hebben in 2012 hun projecten in Haïti afgerond, 10 SHO-deelnemers zetten hun activiteiten tot uiterlijk eind 2014 voort. Zij gaan verder met de wederopbouw door het bouwen en repareren van huizen, het geven van trainingen over veiliger bouwen, het herstel van waterleidingen en -aansluitingen en aan een goede verwerking van afvalwater. Ook voeren zij projecten uit om de werkgelegenheid te stimuleren en het onderwijs te verbeteren.

De Algemene Rekenkamer (ARK) oordeelde in 2012 dat met de SHO-hulpverlening belangrijke resultaten zijn geboekt en dat de hulp terecht is gekomen bij de mensen die dit het hardst nodig hebben. De Rekenkamer stelde ook de SHO de opbrengst van Giro555 volgens de afspraken heeft verantwoord en dat de rapportage vollediger en transparanter is geworden.

Samenwerkende hulporganisaties
Op de site van de SHO is te vinden welke hulp tot nu toe is geboden en wat de plannen zijn voor het komende jaar en 2014. In april 2013 brengt de SHO een gedetailleerde rapportage uit over de resultaten van 3 jaar hulpverlening op Haïti.

CARE helpt vluchtelingen in Goma, DR Congo

Wed, 16 Jan 2013 16:09:26 +0100

Op zoek naar onderdak en een veilige plek
Claudine* heeft alles verloren. Ze is slechts 22 jaar oud. Ze is haar familie, haar gezondheid en haar waardigheid kwijt. Ze heeft geen manier om een geld te verdienen. Claudine is één van de naar schatting 130.000 mensen die door het conflict in het oosten van de Democratische Republiek Congo, Noord-Kivu de afgelopen weken is gevlucht. En ze is een van de talloze vrouwen die wrede, seksuele aanvallen heeft ervaren. Wanneer ze vertelt wat er met haar is gebeurd, spreekt ze zacht, met haar hoofd schuin naar beneden, de ogen van de luisteraar ontwijkend.

Claudine werd gedwongen haar huis in Bweremana te verlaten, een dorp op het grondgebied van Masisi. Daar en in de omliggende gebieden van Noord-Kivu laaide het geweld in mei opnieuw op tussen gewapende groepen en het leger. De familie van Claudine is zo snel het huis uit gevlucht dat ze elkaar uit het oog zijn verloren. Claudine heeft onderdak in een kamp buiten Goma gevonden, maar ze heeft geen idee waar haar ouders, broers en zussen heen zijn gegaan.

Toen ze in het nabijgelegen nationale park op zoek ging naar hout om een hut te bouwen, werd ze benaderd door twee bewakers met stokken.

“Ze zeiden dat ik geen hout mocht hakken en ze vroegen me mijn kapmes te overhandigen", zegt Claudine. Een van de mannen liep toen weg. De andere man pakte Claudine met geweld, scheurde haar kleren van haar lijf en verkrachtte haar.

Dit soort situaties komen erg vaak voor in Oost-Congo. Vrouwen en meisjes zijn gedwongen om buiten hun kampen of dorpen, stokken of brandhout te verzamelen. Bij het lopen van lange afstanden in hun eentje, zijn ze een makkelijk doelwit voor aanvallen en verkrachting.

"Toen ik terug naar het kamp ging, heb ik er niet over gesproken. Ik schaamde me." Herinnert Claudine zich. "Twee maanden later was ik nog steeds niet lekker, dus ik besloot hulp te zoeken. In het ziekenhuis kwam ik erachter dat ik zwanger was."

Door een nieuwe golf van gevechten in en rond Goma in november, moest Claudine het kamp tijdelijk verlaten. Toen ze een paar dagen geleden terugkwam, was haar hut verwoest en haar weinige bezittingen waren gestolen. Ze brengt haar nachten door bij vrienden of buren die haar soms onderdak kunnen geven. Overdag, als ze probeert om een beetje geld te verdienen, neemt ze haar bezittingen mee. Het gewicht hiervan veroorzaakt rugpijn en is een gevaar voor haar ongeboren kind.

In het oosten van Congo wordt verkrachting gebruikt als oorlogswapen. Het verwoest niet alleen van talloze vrouwen het leven, maar verscheurt ook families en gemeenschappen. Ondanks de grote gevallen van verkrachting, worden de overlevenden nog steeds ernstig gestigmatiseerd. Echtgenoten, families en gemeenschappen discrimineren de overlevenden vaak vanwege de schaamte die dit met zich meebrengt. Als gevolg van de angst voor isolatie en stigmatisering, durven de overlevenden vaak niet te praten over hun ervaringen en vragen bijna nooit om hulp.

Bovendien is seksueel en op gender gebaseerd geweld ook in de samenleving geworteld. Meer dan de helft van de mannen die zich schuldig maakt aan seksueel geweld in Noord-Kivu was volgens de Verenigde Naties in de eerste zes maanden van 2012 een gewone burger. De regio wordt gedomineerd door scheve ideeën over verkrachting en steun aan de mannen die zich schuldig maken aan verkrachting van vrouwen, aangetoond in een recente studie van Promundo en Sonke Gender Justice Network.

Om overlevenden, zoals Claudine, de steunen met tijdige en adequate medische en psychosociale hulp, traint CARE de hulpverleners in kampen en dorpen om seksueel en op gender gebaseerd geweld te herkennen. Mensen uit de gemeenschap organiseren activiteiten en verspreiden informatie om het taboe van seksueel geweld te doorbreken en overlevenden te bereiken zodat ze hulp kunnen vragen. CARE traint deze mensen in drie kampen rond Goma ook het kamp van Claudine. CARE biedt ook psychosociale hulp en medische ondersteuning aan gezondheidscentra, zoals post-exposure profylaxe kits en antibiotica om de overdracht van hiv en andere seksueel overdraagbare infecties en ziekten te voorkomen.

Medische en psychosociale hulpverlening zijn van cruciaal belang om overlevenden te helpen. Maar ze willen ook weer economisch sterk zijn en een respectabele positie in hun gemeenschappen herwinnen. Daarom ondersteunt CARE overlevenden en andere kwetsbare mensen en vormt groepen waarmee de mensen worden geholpen kleine activiteiten te starten waarmee ze geld kunnen verdienen. Claudine maakt deel uit van dit programma. CARE biedt ook sociaal-economische ondersteuning door de spaar- en leengroepen, zodat arme gemeenschappen collectief geld kunnen sparen en kleine bedrijven kunnen starten.

Na het contact met CARE-medewerkers is Claudine van plan om het gezondheidscentrum te bezoeken voor een regelmatig onderzoek van haar zwangerschap en om zich te laten behandelen voor de pijn in haar buik die ze sinds haar aanval heeft. Ze maakt nu ook deel uit van een van de groepen, ze hoopt genoeg te kunnen sparen voor een reis terug naar haar geboortedorp. Iemand heeft haar verteld dat haar moeder is gezien, terwijl ze dit zegt is haar gezicht voor het eerst iets vrolijker. De gedachte aan het weerzien met haar moeder geeft haar hoop in deze wanhopige tijd.

* Om haar te beschermen is de echte naam van Claudine niet gebruikt

Interview met Celso Dulce, vertegenwoordiger en DRR adviseur van CARE Filipijnen

Wed, 09 Jan 2013 14:50:50 +0100

23 december 2012
Filipijnen: "Vrouwen weten niet waar ze voedsel voor de volgende maaltijd kunnen krijgen"

De cycloon Bopha heeft meer dan zes miljoen mensen getroffen. Wat zijn hun grootste behoeften op dit moment?
De getroffen mensen waarmee ik heb gesproken, vertellen dat de meeste behoefte bestaat aan voedsel en steun in het herstel van hun levensonderhoud. Het merendeel van de getroffen mensen houdt zich bezig met kleinschalige landbouw als bananen, kokosnoten, palmolie en falcata bomen, of is arbeider op een grote plantage. Tussen de rijen kokosnoten, telen de boeren groenten, voornamelijk voor lokaal gebruik. De cycloon Bopha, in de Filippijnen ook wel Pablo genoemd, heeft dit allemaal vernietigd.

Op dit moment zijn de mensen grotendeels afhankelijk van voedselhulp. Het meest voorkomende voedsel dat door de getroffen bevolking wordt geconsumeerd, zijn gestoomde rijst, noedels en sardines uit blik. Mensen vragen om groenten op te nemen in de toekomstige voedseldistributie.

De belangrijkste gewassen die door de getroffen bevolking worden geteeld hebben enige tijd nodig om te herstellen, de bananen hebben een jaar nodig om weer iets op te leveren en kokos- of palmolie wel drie jaar of meer. De mensen erkennen de noodzaak om direct het proces om hun levensonderhoud te herstellen te starten, maar ze hebben hulp nodig in de vorm van zaden, productiemiddelen en vervanging van landbouwmachines en machines die verloren zijn gegaan door Pablo. Gezien de seizoensgebonden kalender voor de landbouw, moet de ondersteuning van het herstel van het levensonderhoud uiterlijk januari 2013 verstrekt. Wanneer dit niet gebeurt, dan duurt de voedselschaarste van de getroffen bevolking minstens drie maanden langer.

Worden vrouwen en meisjes in het bijzonder getroffen? Zo ja, wat zijn hun grootste behoeften?
De vrouwen maken zich vanwege hun verzorgende rol binnen het gezin, zorgen over waar ze eten vandaan kunnen halen voor hun volgende maaltijd. Ze maken zich ook zorgen over hun kinderen die vanwege de slechte omstandigheden ziek worden. De kinderen worden blootgesteld aan de warmte en de kou en aan dragers van ziektes zoals muggen en aan gebrek aan schoon drinkwater. Ze zijn bang dat het lokale gezondheidscentrum niet meer functioneert en dat ze geen toegang hebben tot medicijnen en gezondheidszorg.

Kinderen, zowel jongens als meisjes, kunnen niet naar school omdat de gebouwen zijn beschadigd. Jonge jongens en meisjes zijn niet in staat om naar school te gaan als gevolg van het verloren gezinsinkomen.

Hoe reageren CARE en haar partnerorganisaties?
CARE en haar partners werken samen met vijf andere internationale organisaties (INGO) om de meest kwetsbare huishoudens in de meeste getroffen gebieden te ondersteunen. Het INGO consortium verstrekt uitgebreide bijstand in de vorm van voedsel, onderdak en essentiële hulpgoederen, water, sanitatie en hygiëne alsmede de ondersteuning van de gezondheid. CARE en haar partners richten zich op de berggebieden die vaak worden bevolkt door inheemse volkeren, die moeilijk toegankelijk zijn en daardoor minder of geen hulp hebben.
Beoogde begunstigden, en vrouwen in het bijzonder, zijn betrokken bij de planning en distributie van hulp. Aan ramp risicoreductie wordt ook aandacht besteed door het verstrekken van informatie over de gevaren en er is aandacht voor hoe individuen, families en gemeenschappen zich kunnen voorbereiden op toekomstige gevaren en risico’s kunnen verminderen. Informatie over de wederopbouw van huizen en risico beperkende maatregelen zoals het kiezen van een juiste locatie en het verbeteren van de bouw, wordt verstrekt aan gezinnen.

Zijn er voldoende middelen vanuit de internationale gemeenschap beschikbaar om de humanitaire hulp in de Filipijnen te financieren?
Op 10 december 2012 heeft de Filipijnse regering een oproep gedaan voor internationale hulp, de VN heeft hierop geantwoord met een bedrag van een 65 miljoen dollar om directe levensreddende hulp te bieden en 480.000 mensen te steunen. Er is nog geen informatie over met welk bedrag dit is verhoogd. De aangekondigde hulp van de overheid en hulporganisaties, een totaal van 20.256.000 USD, de Filipijnse regering heeft tot nu toe 4,5 miljoen USD uitgegeven, en een inzamelactie heeft het bedrag met 2,4 miljoen USD verhoogd. Vanuit de internationale gemeenschap inclusief de lokale middelen is er onvoldoende geld aanwezig.

Is er een groot risico op het uitbreken van ziekten?
Er is al een diarree uitbraak in Cateel, gemeente Davao Oriental, gemeld. Uit verschillende testen is gebleken dat het water een grote bron van besmetting is in het gebied. Moeders doen verslag over hun zieke kinderen, ze hebben koorts en zijn verkouden door de blootstelling aan de hitte en de regen. In de meeste getroffen gebieden zijn bijna alle huizen beschadigd waardoor de mensen onvoldoende onderdak aan familieleden kunnen bieden.

Cyclonen keren ieder jaar terug in de Filipijnen. Hoe kunnen mensen zichzelf beter beschermen tegen dit natuurgeweld?
De gebieden die door Bopha zijn geraakt, zijn in het verleden zelden getroffen door tyfoons. Een combinatie van gebrek aan bewustzijn en paraatheid bij gemeenschappen en lokale overheden, niet-duurzame landbouwpraktijken en aantasting van het milieu heeft tot deze ramp geleid. Aan de andere kant, op locaties waar CARE de community-based rampparaatheidplan heeft geimplementeerd, wat aanpassing aan de klimaatverandering en het beheer van ecosystemen en herstel bevat, hebben de gemeenschappen en de lokale autoriteiten aangetoond dat de schade als gevolg van een ramp inderdaad aanzienlijk kan worden verminderd.

De gemeente Saint Bernard in Southern Leyte, gemeenschappen in Agusan del Sur en in Bukidnon en Iligan City hebben aangetoond dat de mensen zich beter kunnen beschermen door zich bewust te zijn van de lokale risico’s en te beschikken over basiskennis over wat te doen voor, tijdens en na een gevaarlijke gebeurtenis. Gemeenschappen in samenwerking met de lokale autoriteiten kunnen rampenplannen voor de gemeenschap ontwikkelen inclusief vroegtijdige waarschuwingssystemen en evacuatieplannen, die geactiveerd kunnen worden in geval van gevaar.

Meer informatie over Bopha

Persbericht SHO: nieuwe deelnemer CARE Nederland

Tue, 08 Jan 2013 17:07:05 +0100

Den Haag, 8 januari 2013

SHO verwelkomt nieuwe deelnemer CARE Nederland

CARE Nederland is op 20 december 2012 toegelaten als vaste deelnemer aan de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) na definitieve goedkeuring van de Raad van Toezicht.

SHO voorzitter René Grotenhuis geeft aan blij te zijn met deze nieuwe deelnemer: “CARE Nederland is een professionele internationale speler, met een groot netwerk en veel ervaring in het bieden van noodhulp. CARE is een verdere versterking van de SHO als hét Nederlandse samenwerkingsverband bij grote rampen”.

De SHO en CARE Nederland zijn geen vreemden voor elkaar. CARE Nederland heeft als gastdeelnemer meegedaan aan eerdere Giro 555-acties als de Tsunami (2004) en de cycloon Birma (2008). Ook is CARE Nederland nog steeds actief in SHO-verband in de wederopbouw van Haïti na de aardbeving die plaats vond op 12 januari 2010.

_____________________________________________

Noot voor de redactie: voor vragen of meer informatie kunt u contact opnemen met Herman Volker op 070-3468946.

Rape incident in India: Violence against women must stop

Tue, 08 Jan 2013 12:41:47 +0100

Tragic rape in India: Violence against women must stop

CARE International shares the anger and grief of our sisters and brothers in India over the recent and widely reported brutal rape and death of a 23 year old woman in India. We join the hundreds of thousands of Indians calling for justice in this case and addressing the deeper underlying causes of abuse and injustice. We support their efforts to seize this moment to build on and strengthen strong policies, procedures and mechanisms in India to change the long standing and deep seated ways of thinking that make daily acts of violence and discrimination against women and girls acceptable.

For millions of women around the world violence, discrimination, and restrictions of their basic freedoms are a daily reality. We believe that ending such acts is not only the right thing to do it is also critical to the effort to eliminate extreme poverty and build a safer, better world for us all. Societies cannot prosper when half of their people are not allowed to fulfill their potential as human beings and fully contribute to their development. We at CARE recommit ourselves to working with our partners around the world to better enable women and girls – and indeed all poor and marginalized people – to realize their basic human rights, equity and equality, and play their full roles in improving their lives and those of their families and communities.

In India CARE focuses on the empowerment of women and girls particularly from low caste and tribal communities because not only are they disproportionately affected by poverty and discrimination; but in a patriarchal society, they suffer from multiple deprivations in the realization of their rights and entitlements. In all of its programs CARE India works to eliminate the behaviors which perpetrate gender based violence and inequality. Empowerment of women and girls, then, is both an end in itself as well as an indispensable milestone in achieving a just and equitable society.

Sign our petition to stop violence against women! More information at http://www.careindia.org/

About CARE: Founded in 1945, CARE is a leading humanitarian organization fighting global poverty. CARE places special focus on working alongside poor women because, equipped with the proper resources, women have the power to help whole families and entire communities escape poverty. Women are at the heart of CARE's community-based efforts to improve education, health and economic opportunity.

Oost-Congo: CARE roept op tot meer bescherming voor kampen rond Goma

Mon, 17 Dec 2012 17:02:48 +0100

Persbericht CARE International

Onderzoek in het Lac Vert kamp toont aan dat vrouwen en meisjes zich onveilig voelen / overlevenden van seksueel geweld hebben grote behoefte aan psychosociale en economische steun

Goma, 12 december 2012. In het licht van de recente escalatie van het geweld tussen het Congolese leger en gewapende groepen in en rond Goma, toont CARE International diepe bezorgdheid over de bescherming van ontheemden, met name vrouwen en meisjes, in de kampen die ontstonden rond de provinciale hoofdstad.

"Veel vrouwen en jonge meisjes hebben ons verteld dat ze zich niet veilig voelen in het kamp. Het aantal patiënten dat in een nabijgelegen gezondheidscentrum wordt behandeld voor verwondingen met betrekking tot seksueel geweld is verdubbeld in november t.o.v. oktober, zegt Yawo Douvon, CARE's landendirecteur voor de Democratische Republiek Congo. "De VN-vredesmissie MONUSCO en de Congolese overheid moeten ervoor zorgen dat de locaties in en rond Goma beschermd en veilig zijn."

Veel mensen waar CARE mee praat, melden ook plunderingen en aanvallen van gewapende groepen. Vrouwen en meisjes zijn bijzonder kwetsbaar wanneer ze buiten de kampen op zoek gaan naar brandhout en voedsel. Het doel moet zijn om deze families te helpen veilig terug te keren naar de gemeenschappen waar ze vandaan komen”, herhaalt Douvon. "Maar dit zal de komende dagen of weken niet gebeuren. Dus in de tijd dat deze gezinnen in de kampen of schoolgebouwen verblijven in angst om naar huis terug te keren, moeten ze beschermd worden tegen het geweld."

CARE heeft een gezamenlijke evaluatie met een partnerorganisatie in Lac Vert, een spontane nederzetting 15 kilometer ten westen van Goma. De eerste families vestigden zich hier in april toen gevechten tussen de rivaliserende partijen escaleerden. Nu, na de meest recente golf van gewelddadige confrontaties, is de omvang van het Lac Vert kamp verdubbeld, er verblijven nu rond de 20.440 mensen. De meeste vrouwen waarmee gesproken wordt, hebben de wens om een beetje geld te verdienen tijdens het leven in de tijdelijke kampen.

"Ja, deze vrouwen zijn overlevenden. Maar ze zijn ook ondernemers en ze willen snel weer op hun eigen benen kunnen staan.", zegt Douvon. "Het is belangrijk dat de humanitaire organisaties deze behoefte erkennen." De suggesties van de vrouwen variëren van de productie van zeep, wat ook bijdraagt aan de hygiëne in de overvolle kampen, het verkrijgen van kippen voor de eieren en andere activiteiten om te kunnen verkopen. CARE ondersteunt deze vrouwengroepen met contant geld om hun leven op te bouwen en is begonnen met het opleiden van leraren en psychosociale werknemers om de slachtoffers van seksueel geweld te leren herkennen en de ondersteunen.

Media Contacts:
Melanie Brooks (Geneva, CH), brooks@careinternational.org; +41 795 903047
Brian Feagans (Atlanta,USA), bfeagans@care.org; +1 404 457 4644
Sabine Wilke (Goma, DRC), wilke@care.de; +243 97 434 49 597

Wanneer hard werk niet betaalt; gevlucht uit Syrië

Thu, 13 Dec 2012 16:41:24 +0100

Syrische vluchtelingen hebben geen wettelijke status en lopen het risico tot uitbuiting.

In mei 2012 zijn we als illegale vluchtelingen naar Amman gekomen, Ayatollah kreeg bij een supermarkt een baan aangeboden.

"Ik heb daar een maand gewerkt, van tien uur ’s ochtends tot soms twee uur ’s nachts. Ze weigerden mij te betalen, ik had maar vijf dinar (7 US $). Daarna heb ik twee weken als schilder gewerkt voor slechts 11 dinars. We voelen ons vernederd", zegt hij.

Samen met zijn vrouw en drie jongens van 8, 7 en 2 is Ayatollah in de haast uit zijn huis in Homs gevlucht en naar Jordanië gegaan. Ze zijn meegenomen naar een voorlopig doorgangskamp in de buurt van de grens en zijn daar een paar dagen gebleven voordat ze een Jordaniër vonden en een symbolisch bedrag betaalden als borg voor de familie. Ze vertrokken naar Amman waar ze een aantal familieleden hebben wonen. Ze hebben een huis gevonden. Het was in een zeer slechte staat, maar ze dachten dat ze het zich konden veroorloven.

"Nu lopen we twee maanden achter met de huur, maar de huisbaas is geduldig. Hij heeft gezegd dat hij de elctriciteit volgende week zal afsluiten maar hij heeft nog niet gedreigd om ons eruit te gooien. We hebben een gasfles van een buurman geleend die we binnenkort door de winter nodig zullen hebben."

Terwijl we praten komt een andere buurman met zijn twee zonen langs. Mohammad is ook gevlucht uit het gebied rond Homs. Zijn vader en zus zijn bij een explosie gedood. Hij heeft een tijdje in de gevangenis gezeten en vertelt over de afschuwelijke ervaringen. Zijn arm en been moeten geopereerd worden, maar hij kan het zich niet veroorloven om niet beschikbaar voor werk te zijn, mocht er iets komen.

In de periode dat de familie Homs verliet, heeft hij bloedarmoede gekregen. Hij is doorverwezen naar een gezondheidscentrum, maar twijfelt vanwege de komende kosten.

"We hebben 150 dinars van CARE ontvangen als noodhulp, en ook wat geld van familie en vrienden en voedsel pakketten van een lokale organisatie. We gebruiken het om huur te betalen, eten en luiers, maar niet voor medicijnen."

Alle kinderen gaan naar school. Terwijl ze aan het spelen zijn, lijken ze gelukkig, maar ze hebben allemaal een vreemde hoest. De moeder vertelt dat ze ziek worden van het drinken van het water. Ze kookt het soms, maar gas is duur.

DR Congo, verkrachting als oorlogswapen: Het verhaal van Jolly

Wed, 12 Dec 2012 14:28:39 +0100

"Ik kom uit Kibati, Masisi, en ben hier vorig jaar augustus gekomen. Toen ik uit Kibati vluchtte, ben ik met een vrachtwagen naar Sake gegaan en vandaaruit te voet naar Goma nadat ik de nacht in Sake had doorgebracht. Het heeft bijna een dag geduurd, de weg is lang. Mijn vader heeft me hierheen gebracht maar ik heb hem niet meer gezien of gehoord. Van mensen uit mijn dorp heb ik gehoord dat hij naar Rubero is gegaan maar hij heeft geen contact met me gezocht.

Dit is mijn eerstgeboren dochter, ze is nu iets meer dan een jaar oud. Ik ken haar vader niet, hij heeft geweld gebruikt en zo ben ik zwanger geraakt. Dit gebeurde toen ik 17 was, ik ben nu 18.

In Masisi hadden we een goed leven. Ik kom uit een boerengezin, ik heb drie broers die jonger zijn dan ik. Nadat mijn moeder een jaar of vijf geleden overleed, was het mijn taak om voor hen te zorgen. Mijn moeder stierf tijdens een bevalling. Dit overkomt veel vrouwen in Masisi. Ik had ook een oudere broer, hij zat bij de FARDC (Congolese leger), maar hij is vermoord. Het is ons niet verteld hoe hij is gestorven, mijn vader heeft mij verteld dat hij niet meer leeft.

Ik wil terug naar Masisi om bij mijn broers en familie te zijn. Ik wil ook terug naar school om te studeren. Ik zat in de vijfde klas toen dit gebeurde. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, heeft mijn vader me hierheen gebracht.

Mijn vader wil de mannen die mij dit aangedaan hebben naar de gevangenis sturen. Maar toen hij dit in het dorp vertelde, heeft hij vijanden gemaakt en nu kan hij niet meer terug. Dat is de reden dat hij naar Ruhero is vertrokken. De mannen behoorden tot een gewapende groep, mensen weten wie het zijn geweest.

Op een dag liep ik door de velden van school naar huis. Ik was met een aantal vriendinnen. Een aantal mannen die we niet kenden, kwamen op ons af. Twee mannen kwamen naar me toe en pakte me bij mijn armen en namen me met geweld mee het bos in en deden slechte dingen met me. Ik was erg overstuur. Ik ben terug naar huis gegaan en heb mijn vader verteld wat er was gebeurd, hij was erg boos. Na vier maanden begon ik me een beetje vreemd te voelen en heb dat toen aan mijn vader verteld, hij heeft me toen hier gebracht. Ik kan niet terug naar het dorp, ook al zou ik dat willen. Ik ben bang voor die mannen - bang voor wat ze met mij kunnen doen.

Mijn hoop voor de toekomst is vrede in Congo. Er is hier te veel geweld en er is niet voor iedereen werk. Ik weet niet hoe ik mijn kind moet onderhouden wanneer ik hier wegga. De mannen die dit hebben gedaan, moeten hun verantwoordelijkheid nemen want ze hebben mijn leven verwoest."

Governance in crisis. Conference report 5 September 2012

Tue, 11 Dec 2012 12:44:53 +0100

Over the years, CARE Nederland has focused more and more on working in crisis, both natural and man-made. This has materialized in two programmatic focus areas, i.e. disaster risk reduction and peacebuilding.

Between 2010 and 2012, CARE Nederland conducted three learning trajectories with PSO, two on governance in fragile states and one on disaster risk reduction. More precisely, these trajectories focused on:

- How can international and local civil society and government authorities jointly strengthen governance in post-conflict areas?
- How can different types of civil society organisations in Eastern DR Congo contribute to good governance and how can INGOs best collaborate with civil society to achieve this goal?
- How do different forms of knowledge, experiences and practices inform the design and implementation of capacity building in DRR effectively and appropriately?

At the close of these three initiatives, CARE Nederland thought it worthwhile to share and discuss the main results of the learning trajectories with others working in similar areas. Therefore, a 1-day conference was organized in the Hague. Participants included representatives from the Dutch Ministry of Foreign Affairs, NGOs and universities.

CARE Nederland thanks PSO for funding the conference.

Read the report of our conference ‘Governance in Crisis’

Filipijnen: "CARE onderneemt actie na de cycloon Bopha"

Tue, 11 Dec 2012 11:33:16 +0100

11 december 2012

De tropische cycloon Bopha kwam op 4 december aan land in de Filipijnen, ging over de zuidelijke eilanden en heeft 26 van de 80 provincies in de Filipijnen geraakt. Windstoten tot 210 kilometer per uur hebben geleid tot overstromingen, aardverschuivingen en enorme schade aan huizen en boerderijen.

Het aantal getroffen mensen wordt momenteel geschat op meer dan vijf miljoen, waarvan er 450 zijn overleden en 500 zijn er vermist. Een totaal van meer dan 28.000 huizen is beschadigd en bijna twee derde daarvan is totaal verwoest. Meer dan 200.000 mensen verblijven op dit moment in opvangcentra. Een nog groter aantal van de mensen waarvan de huizen zijn beschadigd, heeft onderdak gezocht bij familie en vrienden.

"Bopha, net zoals de tropische cycloon Washi precies een jaar geleden, heeft een regio geraakt waar tyfoons niet erg gebruikelijk zijn", zegt Celso Dulce, vertegenwoordiger en DRR adviseur van CARE Filipijnen. "De mensen en de lokale autoriteiten waren dan ook minder goed voorbereid. De provincies die de meeste schade en slachtoffers hebben, zijn ook de provincies waar de natuur het meest verwoest is als gevolg van de grootschalige mijnbouw en houtkap."

In veel gebieden zijn de watersystemen en riolering zwaar beschadigd. Het water is niet meer veilig om te drinken, zelfs niet om te baden of kleding te wassen. Voedsel- en watervoorziening in de getroffen gebieden zijn schaars, er is niet voldoende voor de mensen die in de opvangcentra verblijven. Het bereiken van de zwaarst getroffen gebieden is nog steeds moeilijk omdat sommige wegen en bruggen zijn verwoest door de overstromingen en aardverschuivingen.

CARE bereidt zich voor om actie te ondernemen, te werken met de lokale partners om materialen voor noodopvang, sanitaire benodigdheden en voedsel en water te bieden aan de mensen in de opvangcentra en in de geïsoleerde gemeenschappen, en de risicoreductie capaciteiten van de gemeenschappen te verbeteren.

Syrische vluchtelingen in Jordanië; "In onze straat werden mensen gedood"

Tue, 11 Dec 2012 09:59:01 +0100

Het hebben van kinderen met een handicap is voor iedere ouder moeilijk. Voeg daar de verschrikkingen van de oorlog aan toe en de krachten die nodig zijn voor het leven als vluchteling.

Mohammad en Ghanyah hebben zes kinderen in de leeftijd tussen de 21 en de 4 jaar. Twee van hen hebben een handicap. Aanvullend op elkaar vertellen ze het verhaal hoe de familie van acht hun huis in de Syrische stad Homs ontvluchtte en terechtkwam in Amman, de hoofdstad van buurland Jordanië.

"In onze straat werden mensen gedood. Als we naar buiten gingen, werden we beschoten. We moesten vertrekken. We hebben zeven maanden in Damascus gewoond, maar uiteindelijk werd dat te gevaarlijk. Dus zijn we naar Daraa gegaan. Van daaruit zijn we samen met 300 andere mensen over de grens begeleid door de soldaten "We mochten geen enkele geluid maken, daarom hebben we onze twee gehandicapte kinderen slaappillen gegeven en hebben hen gedragen", vertelt Mohammad.

Nadat ze enkele weken in het Zaa’tri vluchtelingenkamp hadden verbleven, zijn ze in juli in Amman aangekomen.

"Leven in het kamp was erg moeilijk, vooral voor de kinderen. De Jordaanse politie hielp ons uit het kamp, omdat zij zagen hoe moeilijk het voor hen was. Op dat moment had het kamp niets, er waren alleen tenten. Geen matrassen, alleen maar zand om op te slapen. Mijn oudste dochter was al eerder naar Amman gegaan. Voordat we hiernaartoe zijn verhuisd, hebben we de eerste maand bij hen gewoond, met 11 mensen in 1 appartement", legt Ghanyah uit.

Ze hadden geen geld meer toen ze in Amman aankwamen. Maar Mohammad had een aantal mobiele telefoons uit zijn winkel in Homs mee kunnen brengen. Door ze te verkopen, kon de familie een maand lang huur betalen.

"We hebben een tijd geen voedsel kunnen kopen, alleen melk voor de kinderen. We zouden het niet hebben gered zonder de financiële bijstand van CARE. De huur is zeer hoog en het is niet eens een goede plek om te wonen."

Crisis DR Congo; Op de vlucht

Mon, 10 Dec 2012 11:22:45 +0100

Mugunga Camp: Bandora en haar dochters Elizabeth (10 jaar) en Merita (9 jaar)

"Miin naam is Bandora en ik heb twee dochters, Elizabeth en Merita. Ik had nog vier kinderen maar die zijn allemaal overleden voordat we uit Masisi vertrokken. Merita is vanochtend vertrokken om water te halen. We halen ’s ochtends om de beurt water uit het meer. Het is ver. Soms is er water in de leidingen in het kamp maar vaak zijn de kranen leeg.

We zijn in april uit Masisi gevlucht, vanuit het dorp Rukopu. In april waren we erg bang, er waren veel gevechten en er zijn veel mensen gedood. Op een nacht kwamen de gevechten heel dichtbij en toen is mijn man gevlucht, hij liet de meisjes en mij achter. We zijn ook naar buiten gevlucht. We zijn anderen gevolgd naar Sake, er werd ons verteld om naar het Kanyaruchina kamp te gaan en dat hebben we gedaan. Maar toen we daar aankwamen was er niets. In Sake was ons verteld dat er in het kamp alles was wat we nodig hadden. Maar er was niets en we hadden het koud en waren hongerig.

In september ben ik met mijn familie naar Mugunga verhuisd, we zijn daar nog steeds. Voor de eerste keer sinds september hebben we gister wat zeep gekregen en plastic containers om water mee te halen. Ik heb nog geen eten gekregen. We hebben nog steeds honger. Ik heb mijn eigen pot die ik heb meegenomen uit Rukopu, maar dat is alles wat ik heb. We hebben ook een stuk kunststof dat ik in Kanyaruchina heb gevonden, maar het is oud en niet waterdicht. Een aantal vrienden hebben geholpen om mijn huis van stro te bouwen, maar als het regent, lekt het enorm en worden we nat.

Thuis ging mijn oudste dochter naar school, de jongste niet, dat konden we ons niet veroorloven. In de kampen zijn er voor hen geen scholen.

's Nachts ben ik erg bang. Wij zijn alleen, drie vrouwen en er is geen beveiliging. Er zijn andere mensen in de buurt, maar we zijn bang voor de oorlog. 's Avonds komen er mensen om dingen van ons te stelen. Vorige week toen er in Goma gevochten werd, zijn er ’s nachts mensen geweest die mijn wasbak hebben gestolen. Ik weet niet wie ze waren.

Ik weet niet wat er met ons gaat gebeuren, maar ik weet wel dat als de oorlog weer in de buurt komt, dat ik weer met mijn kinderen op de vlucht zal gaan. Ik heb geen idee waarheen, maar ik zal rennen, we moeten overleven. Iedere dag is voor ons zwaar."

Typhoon Bopha; The bridge of resilience

Mon, 10 Dec 2012 10:44:46 +0100

I did not expect the sight that greeted us when we reached barangay Langaon. Men and women, including some elderly were repairing the hanging bridge known as Kalawahig-1. Some were erecting two concrete posts where steel cables of the bridge will be re-anchored. Some were replacing the wooden planks. Some were gathering rocks from the riverbed and piling them into an embankment that will strengthen the bridge’s foundation. Two days ago, we were informed that the bridge was washed out by a flashflood spawned by typhoon Pablo (Bopha).

Typhoon Sendong (Washi) damaged the Kalawahig-1 suspension bridge that connects barangay Langaon to “the outside world.” The bridge was in a state of disrepair prior to Sendong, in the first place. The flooring is made of bamboo. The sides are unprotected and anybody, but most especially children, could easily fall into the river. The bridge was in urgent need of repair as the community could not bring their farm produce to the market, could not safely access relief assistance and basic services, and could not bring in basic commodities.

In March 2012, CARE worked with the community to undertake minor repair of the bridge, as part of the cash-for-work activity. Cyclone wires were installed on the sides of the bridge to prevent people from falling into the river. Rotting bamboo were replaced to strengthen the flooring. Community members were jubilant, feeling safer as they cross the bridge everyday, to go to the market, and in general to do business with the outside world.

A follow-up CARE emergency response project provided another opportunity to further strengthen the bridge. Building on the initiative of a local NGO, Green Mindanao, which constructed a concrete foundation for a new bridge. CARE provided thick steel cables, wooden planks, cyclone wire, nuts and bolts, and other materials to complete the bridge through another cash-for-work activity. In August 2012, the new bridge was completed. I visited Langaon on 24 November 2012 and saw not only people crossing the bridge but even motorbikes laden with produce. The bridge was affording people safe access to goods and basic services. It was also encouraging people to increase agricultural production and livelihood activities as the people can now safely transport farm inputs and farm produce.

On 5 December 2012, I was informed that barangay Langaon lost its hanging bridge to a big flashflood triggered by typhoon Pablo. The news was very difficult to accept. According to Langaon residents, Ugiaban Bridge one kilometer upstream got clogged and formed a temporary dam. When this temporary dam burst, it unleashed a huge wall of water that reached up to the Kalawahig-1’s flooring. They residents of Langaon watched helplessly as a huge wall of water washed away their bridge. The Kalawahig-1 was built substantially higher than the original precisely to prevent it from being overtopped by floodwaters.

The Langaon community was able to retrieve all the bridge’s materials – the steel cables, the wooden planks, the nuts and bolts, the cyclone wires. With their meager resources, and without waiting for external assistance, the community started rebuilding their bridge. We were talking with some community members when Barangay Chair Martin Tanio arrived, bringing with him perhaps two kilograms of tie wire. I did not ask, but I had a very strong suspicion that it was the most that they could afford, having earlier bought already a few bags of cement, and a few pieces steel reinforcement bars.

Kalawahig-1 was built through a project partnership amongst CARE, ACCORD and RMP, with funding support from the European Commission Humanitarian Aid and Civil Protection department (ECHO), AXA Philippines and Metrobank Foundation. Barangay Langaon is in Baungon municipality, Bukidnon province.

Driving back to Cagayan de Oro, my colleague Athena was saying that we were not mistaken sticking it out with the people and the leaders of Langaon. Langaon demonstrates the indomitable spirit of the poor and vulnerable, who aspire to make their communities more resilient.

"And the ECHO medal goes to CARE."

Fri, 07 Dec 2012 15:19:29 +0100

"And the ECHO medal goes to CARE." This was how Joelle Goire, ECHO Technical Expert, prefaced her feedback on CARE during a debriefing meeting the other day, following a week-long monitoring of all tropical cyclone Washi (Sendong) projects funded by the ECHO. The ECHO monitoring team also included Evangelos Petratos and Arlynn Aquino. The debriefing meeting was attended by INGO consortium partners CARE Nederland, PLAN International, Save the Children and ACF. A separate debriefing meeting was held earlier for the German Red Cross and Spanish Red Cross consortium.

In explaining the "ECHO award" Joelle cited that CARE was the most monitored organization, its implementation in Negros having been visited in July, Bukidnon in October and Iligan City in November; and in this series of visits, ECHO has seen how CARE and partners have worked hard to improve the quality of their implementation.

In the recent Iligan visit to CARE project locations, highlights were the ongoing construction of the suspension bridge in Mandulog, and the improvement of the water supply systems in Mandulog and Lanipao.

The design and implementation of suspension bridge was found technically satisfactory. ECHO was happy with our combining skilled workers with cash-for-work beneficiaries in the construction workforce. The importance of the bridge to the recovery and resilience of four communities was well articulated by community representatives during the community meeting we organized, and well appreciated by ECHO. Our unshakeable resolve to construct the bridge, with our "there is no Plan B" battlecry, is also appreciated both by the communities and the donor. Our perseverance (particularly Athena's) has resulted in the Iligan City government providing us heavy equipment that is speeding up construction of the bridge. Barring unforeseen circumstances, we will complete the bridge by the end of January 2013.

The improvements we introduced in our water supply systems (handpumps and gravity flow) were also cited: for using durable materials, for burying pipes that were previously hanging from cliffs, for Kester confidently responding to a question about flow rates, among others. We introduced improvements based on recommendations from Eric and Wouter, and hired skilled plumbers to help in executing the improvement. Unfortunately, due to lack of time, we were not able to show them the handpumps where we planted flower plants as part of the general improvement of WASH facilities. ;-)

The donors also observed that community participation, including women participation, was also more vibrant in areas where we operate, compared to other areas they visited.

Syrische vluchtelingen in Jordanië; het verhaal van Rafa

Fri, 07 Dec 2012 12:56:15 +0100

"Ik was erg bang dat een kogel me zou raken"

De 11-jarige Rafa is met haar familie gevlucht uit Homs, de kogels kwamen door de muren hun huis binnen. Ze krijgen nu financiële bijstand van CARE om hun huur en eten in de Jordaanse hoofdstad Amman te betalen.

"Toen we ons huis verlieten, waren we erg bang" begint Rafa. "We moesten in de haast vertrekken en we hebben niets mee kunnen nemen. Geen kleren, geen speelgoed, niet de pop die ik altijd bij me had. Ons huis is door veel kogels geraakt, een aantal is zelfs de kamers binnengekomen. Ik was erg bang dat ik geraakt zou worden."

"Op een dag"
Ondanks deze herinneringen wil Rafa zo snel mogelijk naar huis zodra het kan. "Het is ok hier in Amman. We kunnen naar school en dat maakt ons erg blij. De docenten zijn goed voor ons, ook al hebben we moeite met een aantal van de vakken, zoals Jordaanse geografie. Ik hou meer van mijn eigen land. Toen we uit Homs vertrokken, bleef ik maar aan mijn moeder vragen wanneer we terug konden gaan. 'Op een dag' zei ze."

Rafa's moeder Rana (27) krijgt deze vraag nog steeds. "Mijn jongste zoon vraagt me de hele tijd: 'Wanneer gaan we terug? Ik wil mijn [speelgoed] motorfiets.' Maar de kinderen zijn blij dat we aan de bombardementen zijn ontsnapt. We kropen vaak bij elkaar in een hoek en huilden. En ze zijn erg blij dat ze hier naar school kunnen gaan. Dat is iets waar ze in Syrië veel over spraken: ze vonden het niet leuk om school te moeten missen.”

Op het laatst had de familie geen andere keuze dan hun huis in de haast te verlaten. "Ze zeiden ons dat als we niet vertrokken, ze ons neer zouden schieten" legt de moeder uit. "Kort nadat we waren vertrokken, is ons huis gebombardeerd. We zijn twee maanden in Damascus gebleven, toen naar het zuiden en vandaaruit hebben we geprobeerd de grens naar Jordanië over te steken. Ook al hadden we paspoorten, de Syrische politie wilde ons niet doorlaten, dus toen zijn we naar Daraa gegaan."

Van daaruit zijn ze ’s nachts over de grens begeleid. "We moesten ze met onze kleren betalen. Het was erg heuvelachtig en we hebben uren gelopen. De kinderen waren doodsbang. Zij kregen te horen dat ze geen geluid mochten maken en door moesten lopen. Ze zullen nooit vergeten wat ze heben meegemaakt, maar ze voelen zich nu in ieder geval veilig."

Haar gouden ring verkocht
Nadat ze de grens waren overgestoken, verbleef de familie twee weken in het Zaa'tri vluchtelingenkamp voordat het lukte om naar Amman te vertrekken. De stad bereiken zou een uitdaging zijn.

"Ik had een gouden ring, die ik verkocht heb zodat we de eerste maand huur konden betalen. Ik heb er 150 dinars (US $ 210) voor gekregen, hierdoor viel er een zware last van onze schouders. Zelfs met deze hulp, kregen we schulden. Zonder dat, hadden we waarschijnlijk lokale organisaties om voedsel moeten vragen en alles moeten verkopen wat mogelijk was. Mijn man werkt bij een fabriek die voedselpakketten maakt voor het Zaa'tri vluchtelingenkamp, maar het salaris is niet genoeg om ervan te kunnen leven."

Rana's grootste zorg is om de kou in de winter tegen te gaan, wanneer het kan vriezen. "Het is een hele slechte woning. Het dak lekt, dus als het regent of sneeuwt, komt het water naar binnen. In de hal is er een groot gat in het dak. Ik ben er niet zeker van hoe dit gaat uitpakken. We hebben geen dekens, alleen dunne matrassen, geen winterkleding en geen verwarming. Ik hoop dat we ergens een kachel vandaan krijgen, want als dat niet zo is…"

Ze wil er niet aan denken.

Crisis DR Congo: "We willen in vrede leven"

Thu, 06 Dec 2012 15:48:39 +0100

Maria's verhaal: 'Deze oorlog heeft ons vernietigd. Het enige dat we willen, is in vrede leven'

"Ik ben 57 jaar oud en kom uit Kibati, Masisi. Twee weken geleden ben ik naar Goma gekomen omdat ik hulp nodig had. Ik ben geboren in Masisi en ben daar boerin. Mijn man is ook een boer en we verbouwen gewassen als bonen, maïs en aardnoten. Ik heb 14 kinderen maar slechts vier zijn er nog in leven. De anderen zijn aan ziektes gestorven en één tijdens gevechten. Dit is ongeveer drie jaar geleden. Het gebeurde toen het CNDP in gevecht was met de soldaten van de overheid. Hij was 17 jaar oud en was in ons dorp aan het vechten toen hij werd geraakt. Er was geen gezondheidscentrum om hem te helpen en hij stierf. Drie jaar nadat dit was gebeurd zijn we naar Goma gevlucht en verbleven we in een van de kampen. Toen de gevechten stopten, zijn we naar Masisi teruggekeerd. Maar sindsdien zijn er bijna iedere dag gevechten in Masisi.

Er wordt veel geschoten en er is veel geweld. Veel meer dan voorheen. In april zijn we naar Rutshuru gevlucht vanwege de gevechten. Maar toen de gevechten in Rutshuru uitbraken, zijn we terug naar Masisi gegaan.

Er zijn continu gewapende groepen om ons heen, ze drinken en plunderen alle huizen. Twee weken geleden was ik op het land toen we de gewapende mannen aan de rand van ons veld zagen lopen. We wisten wat ze gingen doen, iedereen weet dat ze naar de velden komen om vrouwen te verkrachten. Dus we verstopten ons in het groen, maar ze hebben ons gevonden. Een gewapende man nam mee en verkrachtte me. Er waren meer vrouwen in de buurt waar hetzelfde mee is gebeurd en we hebben samen besloten dat het verstandig was om naar het ziekenhuis in Goma te gaan, daarom zijn we nu hier. Mijn man steunt me heel erg en heeft gezegd dat hij me niet zal verlaten, ondanks wat er met me is gebeurd. Ik ben heel blij en dankbaar dat hij me steunt.

Ik ben op HIV getest en morgen krijg ik de uitslag. Het was een gewapende man en alle gewapende mannen hebben HIV, dus ik maak me zorgen.

Hij was erg gewelddadig en ik heb veel pijn. Ik blijf hier totdat de pijn overgaat en ik me beter voel, dan moet ik naar huis. Ik verzorg veel weeskinderen in mijn familie, kinderen van mensen die zijn vermoord. Ik heb er drie van mijn zus en en ook een aantal van haar kleinkinderen. Ze hebben me nodig, ook al ben ik oud. Het enige wat ik nu wil, is in vrede leven. Ik wil niet opnieuw worden verkracht en ik wil niet op de vlucht blijven. Deze oorlog heeft ons vernietigd, het enige dat we willen, is in vrede leven."

Om de betrokkenen te beschermen, zijn de namen veranderd.

Tropische storm treft Filipijnen

Thu, 06 Dec 2012 13:51:47 +0100

Op 4 december 2012 heeft de tropische storm Bopha de Filipijnen getroffen. De storm kwam in het zuiden aan land en had windsnelheden van 210 kilometer per uur. De route van Bopha is zeer vergelijkbaar met die van Washi in december 2011.

Het dodental als gevolg van Bopha is opgelopen tot over de 350. Volgens de autoriteiten worden er meer dan 400 mensen vermist.

Agri-Aqua Development Coalition (AADC) is gevestigd in Davao en is de dichtstbijzijnde CARE partner in de getroffen gebieden. Er is een Corporate Network voor Ramp Response (CNDR) team ter plaatse in Dumaguete City.

Voedselcrisis dreigt voor families in Lesotho

Wed, 05 Dec 2012 12:29:53 +0100

16 november 2012

Lesotho heeft te maken met een ernstige voedselcrisis. Door een reeks overstromingen, late regen en vroege vorst hebben meer dan 725.000 mensen, een derde van de bevolking, een tekort aan voedsel. De landbouwproductie is met 70% gedaald, wat de slechtste oogst in Lesotho is in tien jaar.

"De productie van gewassen is tijdens zes van de laatste zeven jaar afgenomen", zegt Michelle Carter, Country Director van CARE Lesotho. "De reserves van de mensen zijn uitgeput en met wederom een slechte oogst is er een noodsituatie ontstaan."

Een meerderheid van de boeren in Lesotho is zelfvoorzienend en zijn als belangrijkste bron van voedsel afhankelijk van de landbouw. Dit jaar zal de binnenlandse productie slechts 10% zijn van de granen die Lesotho nodig heeft. Het land is daarom afhankelijk van geïmporteerd voedsel, maar velen zijn niet in staat om dit te bekostigen. De inkomens van de arme huishoudens zijn het afgelopen jaar met meer dan 30% gedaald omdat de slechte oogst weinig werk heeft opgeleverd voor de mensen. In dezelfde periode zijn de grondstoffenprijzen gestegen waardoor de koopkracht van de arme huishoudens verder is verminderd.

Chronische ondervoeding is al zeer hoog in Lesotho. Meer dan een op de drie kinderen onder de vijf jaar groeit niet voldoende en is te klein voor hun leeftijd. De huidige voedselonzekerheid zal de ondervoeding nog meer verhogen, vooral bij jonge kinderen en vrouwen die zwanger zijn of borstvoeding geven.

Bijna een kwart van de mensen in Lesotho is HIV-positief of heeft AIDS, wat gecombineerd met voedseltekorten (en het tekort aan voldoende voedzaam voedsel) leidt tot minder mensen die gezond zijn en kunnen werken om de voedselproductie te verhogen. De combinatie van lage voedselproductie en hoge voedselprijzen, dwingt mensen met AIDS om keuzes te maken in zorgen voor voedsel voor zichzelf en hun familie of voor levensreddende medicijnen.

Dit soort situaties duwen de huishoudens vaak richting gevaarlijke stresssituaties en vanwege het gebrek aan kracht binnen deze huishoudens brengen deze stresssituaties vrouwen en kinderen vaak in gevaar. In Lesotho zorgt dit ervoor dat jongens van school worden gehaald om in kleine gemeenschappen te gaan werken, er is meisjes- en vrouwenhandel, ze moeten in Zuid-Afrika werken of komen terecht in de seksindustrie en het vergroot de kans dat vrouwen en meisjes in Lesotho in de prostitutie terecht komen wat een verhoogd risico op HIV met zich meebrengt.

CARE werkt al sinds 1968 in Lesotho en kan dus snel te reageren op deze noodsituatie. CARE heeft onlangs de distributie van zaden aan kwetsbare gezinnen gestart zodat zij in staat zijn om dit te planten tijdens het seizoen dit jaar. Dit is van cruciaal belang, de boeren hebben steun nodig om de oogst van volgend jaar te planten, de noodsituatie zal dan nog groter zijn en een groter deel van de bevolking treffen.

In samenwerking met haar partners bereikt CARE meer dan 4.000 huishoudens met een combinatie van contanten vouchers en geld-voor-werk-programma’s zodat mensen in staat zijn om eten op de markt te kopen. De komende weken begint CARE een kleinschalig voucher interventie gericht op de meest kwetsbare huishoudens, die met grote aantallen van kinderen onder de 5 jaar en/of zwangere of voedende vrouwen en/of de mensen met AIDS. CARE zal ook meer met vrouwen en meisjes en gemeenschappen in het algemeen gaan werken om ervoor te zorgen dat er beschermingsmechanismen komen om de seksuele uitbuiting en op gender gebaseerd geweld tegen te gaan, wat de gebruikelijke gevolgen zijn in voedselcrises.

Naast het voldoen aan onmiddellijke voedsel behoeften, zal CARE zich richten op het geven van voorlichting over voedsel, gender gerelateerd geweld en de overdracht van HIV en op de wederopbouw van de vangnetten van de gemeenschappen met programma's als Village Savings and Loans Associations.

Syrië: Met een baby op de vlucht

Tue, 04 Dec 2012 15:49:10 +0100

Zhoor was zeven maanden zwanger toen ze met haar familie haar huis in Syrië moest ontvluchten. Nu is ze met haar pasgeboren baby in de Jordaanse hoofdstad Amman, de familie krijgt financiële bijstand van CARE om te helpen met eten en huisvesting.

"De grensovergang was erg moeilijk. We hebben lang moeten lopen. We moesten heuvels op en af. Het was geen wandelen meer, het was meer hardlopen", aldus de 18-jarige moeder.

Haar vader Abdul denkt dat de stress en angst van die avond de reden is waardoor Zhoor niet in staat was om voor haar baby te zorgen, een jongen die in juni in Amman geboren is.

De hele familie, Abdul’s vrouw Faten, zijn andere dochter Duhook (16) en zijn zieke vader van 86 Mohammad, verliet in maart Homs toen de bombardementen te hevig werden en de soldaten de huizen binnen begonnen te dringen. "Met messen doodden ze jonge mannen, ze verkrachtten vrouwen en vermoordden hen. Ik heb twee dochters. We konden niet blijven", zegt Abdul.

Alles kwijt
Terwijl ze aan het wachten waren om naar een veiliger deel in Homs te gaan, kreeg de familie verontrustend nieuws.

"Ze hebben ons huis platgebrand. We zijn alles kwijtgeraakt", vertelt Faten. "Ze stalen alles wat ze mee konden nemen en staken daarna het huis in brand. We hadden alleen de kleren die we droegen. Je kunt je niet voorstellen hoe het was. Ik gun niemand waar wij doorheen zijn gegaan " Tranen springen in haar ogen terwijl ze praat. "Als het zou kunnen, zou ik vandaag nog teruggaan, maar dat kan niet.”

De familie voelde zich niet veilig in Damascus. Na een paar weken zijn ze naar de grensstad Daraa gegaan. Van daaruit zijn ze over de heuvels naar Jordanië begeleid. Nadat ze de grens overstaken, zijn ze door Jordaanse soldaten naar het Zaa'tri vluchtelingenkamp gebracht.

"De omstandigheden waren er zeer slecht. We hebben geluk dat we familie in Jordanië hebben die konden helpen ons naar Amman te brengen", zegt Abdul.

Leven als vluchteling
"Hier in Amman is de grootste uitdaging het hebben van genoeg geld om de huur te betalen. Zoals u kunt zien, is dit geen goed huis. Het is vochtig en het stinkt, maar de huur is nog steeds erg hoog. Het is moeilijk om genoeg geld voor eten hebben. En mijn vader heeft iedere dag medicijnen nodig. Zelf heb ik last van mijn hart en ik heb een hernia. In Homs werkte ik in een communicatiebedrijf, maar hier is het moeilijk om werk te vinden" legt Abdul uit.

"Als we geen financiële bijstand van CARE zouden krijgen, dan konden we niet eens in dit appartement wonen" bevestigt hij. "Voordat we deze hulp van CARE kregen, liepen we twee maanden achter met de huur. De verhuurder dreigde ons eruit te gooien. Het geld van CARE heeft heel wat zorgen van onze schouders gehaald. We weten nu tenminste dat we volgende maand een dak boven ons hoofd hebben."

"Een ander probleem is ons voor te bereiden op de winter" gaat Abdul verder. "We hebben geen verwarming, te weinig dekens en geen warme kleren. We zijn erg bezorgd. Het zal erg koud, en met het vocht in dit huis ... "

Onzekere toekomst
Gevraagd naar haar grootste zorgen, noemt Zhoor haar man, die in Syrië is achtergebleven. "Twee maanden geleden werd ons verteld dat hij is gestorven, maar dat weten we niet zeker. Het moeilijkste voor mij is om mijn man niet bij me te hebben en dat ik niet zeker weet of ik genoeg geld heb om medicijnen te kopen wanneer mijn baby ziek is. Het is een grote verantwoordelijkheid. Vandaag gaat het goed en morgen zal het ook goed gaan, maar we hebben geen zekerheid over de toekomst."

"We willen echt zo snel mogelijk terug naar huis, maar zolang we hier zijn, zie ik niet hoe we het zonder hulp kunnen redden", concludeert Faten.

CARE International welcomes initiatives that could break the circle of violence in the Middle East

Wed, 28 Nov 2012 10:34:14 +0100

CARE Press Release

In reaction to the Palestinian Authority’s bid for non-member observer status in the UN, CARE International calls all parties involved to act in the interest of a lasting and just peace in the Middle East, break the circle of violence and replace humanitarian dependence with equitable development across Israeli/Palestinian divide.

The latest Palestinian initiative comes in the wake of another escalation of hostilities in and around Gaza, which has caused new civilian casualties, increased Palestinian dependence on humanitarian aid and undermined stability. Such outbreaks of violence are bound to continue until a just peace is forged and all inhabitants of this region have an equal chance to prosper, warned CARE Country Director David White.

“Any durable solution for this region must include guarantees of security, dignity and equitable development for all of its people,” he said. “CARE welcomes any and all initiatives that could lead to such an outcome, and calls upon all actors to show wisdom and courage needed to see them through.”

MEDIA CONTACTS

Ana Uzelac, Policy & Advocacy Manager, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 24 e-mail: auzelac@carewbg.org

Stephanie Chen, Policy Communications Manager, CARE USA, Tel: +1 202-595-2824 email: schen@care.org

CARE waarschuwt voor onzichtbare Syrische vluchtelingen in stedelijke gebieden

Tue, 27 Nov 2012 09:24:15 +0100

Persbericht CARE International

Amman, 15 november, 2012. Duizenden Syrische families die gevlucht zijn naar stedelijke gebieden in buurlanden lopen het risico over het hoofd te worden gezien tijdens de internationale inspanningen om humanitaire hulp te verlenen, waarschuwt CARE, een internationale niet-gouvernementele organisatie.

"De vluchtelingencrisis is in stedelijke gebieden minder zichtbaar, maar niet minder ernstig dan in de kampen. Het maakt niet uit waar vluchtelingen onderdak zoeken, wij moeten ervoor zorgen dat ze niet verder lijden door gebrek aan internationale steun ", zegt Kevin Fitzcharles, landendirecteur van CARE in Jordanië.

Volgens de Verenigde Naties (UNHCR) woont meer dan 70 procent van de Syrische vluchtelingen tijdelijk in de stedelijke gebieden van Jordanië onder zeer slechte omstandigheden. Hoewel de Raad de enorme behoeften in het Zaa'tri vluchtelingenkamp erkent, is CARE bezorgd over het gebrek aan aandacht voor de meerderheid van de vluchtelingen die in de plaatselijke gemeenschappen leven. In een recente evaluatie van CARE bleek dat 40 procent van deze gezinnen zeer kwetsbaar zijn en dringend behoefte hebben aan aanhoudende steun, met inbegrip van psychosociale ondersteuning.

"Veel van de meest kwetsbare vluchtelingen zijn moeders die met hun kinderen aankwamen. Ze zijn niet in staat om buiten te werken en hebben moeite met het vinden van onderdak, voor een deel omdat ze minder huur kunnen betalen. In een poging armoede en wanhopige omstandigheden tegen te gaan, sturen ze hun kinderen naar werk, wat voor grote risico’s van uitbuiting en misbruik zorgt”, legt Fitzcharles uit.

De meeste Syrische vluchtelingen leven in zeer arme gastgemeenschappen die zelf ook behoefte hebben aan ondersteuning. Met de toestroom van vluchtelingen, is de capaciteit van lokale gemeenten om essentiële diensten te verlenen, uitgerekt tot het maximum. Kans op betaald werk is klein waardoor het risico van spanningen tussen vluchtelingen en gastgemeenschappen wordt vergroot.

De laatste beoordeling van CARE heeft de urgentie van directe steun aan vluchtelingen en hun kinderen om warm te blijven deze winter, bevestigd. De winter is door de dalende temperaturen al begonnen in Jordanië. CARE ontdekte dat 92 procent van de huishoudens geen of slechte toegang tot een warmtebron heeft. Meer dan de helft heeft geen of een slechte dekens en geen geschikte kleding. Op dit moment verstrekt CARE noodhulp aan meer dan 20.000 vluchtelingen om te helpen met het betalen van voedsel, huur, dekens en kachels.

Media Contacts:
Kevin Fitzcharles, Country Director CARE Egypt/Jordan:
+201 069386432/+962 6 5527921, ex. 24, fitzcharles@jo.care.org

Anis Tarabey, assistant Country Director, CARE Jordan:
+962 777220081, +962 6 5527921, ex. 14 anis.tarabey@jo.care.org

CARE werkt sinds 1948 in Jordanië. CARE Jordanië heeft veel ervaring in het werken met vluchtelingen, steun in levensonderhoud, financiële bijstand in nood, informatie-uitwisseling en psychosociale sinds de begeleiding van Iraakse vluchtelingen in 2003.

Aardbeving Guatemala: onderdak voor Rafael

Mon, 26 Nov 2012 11:25:42 +0100

14 november 2012
Tekst en foto's: Manuel Perechú, CARE Guatemala

"Ik woon nu al 35 jaar op mezelf. Mijn vier zussen en vier broers herinneren zich mij niet meer. Ik ben helemaal alleen." Rafael Bernardo Fuentes Orozco is 72 jaar en woont in San Cristóbal Cucho in het departement San Marcos, Guatemala. In de ochtend van 7 november verliet Rafael zijn huis op zoek naar een baan om wat geld te verdienen om eten te kopen. Toen hij in de velden aan het werk was, begon de aarde plotseling te beven. Zijn gedachten gingen snel: Wat zou er met zijn huis gebeurd zijn?

Rafael rende direct terug naar huis en trof zijn huis volledig verwoest aan. Een golf van pijn en verdriet ging door hem heen. Hij had geen plek meer om te wonen en om zijn eten te bereiden. In een paar seconden waren alle bezittingen van Rafael vernietigd.

De aardbeving met een sterkte van 7,2 op de schaal van Richter raakte op 7 november de kust van Champerico in het zuidwesten van Guatemala. Tot op heden zijn er 95 naschokken geregistreerd. Het dodental staat op 43 mensen, 180 zijn gewond geraakt. Een totaal van 3.064 gebouwen zijn verwoest of zwaar beschadigd. CARE werkt al sinds 1959 in Guatemala en richt zich met haar ontwikkelingswerk op sociale diensten, levensonderhoud, het ondersteunen van burgers en noodsituaties. Na de aardbeving werd onmiddellijk een team naar de getroffen gebieden gestuurd om informatie te verzamelen over de behoeften van de getroffen gemeenschappen. Voedsel, water en brandstof zijn van groot belang. Maar in het bergachtige gebied van San Marcos, waar de temperatuur vaak lager is dan tien graden Celsius, hebben de gemeenschappen ook grote behoefte aan dekens om warm te blijven.

Op dit moment loopt Rafael van deur tot deur, op zoek naar onderdak. In een arme gemeenschap zonder sociale infrastructuur voor de daklozen is de solidariteit van de buren zijn enige hoop. Het gemeenschapsgevoel in San Cristóbal Cucho is sterk: Buren zijn vriendelijk genoeg om hem een plaats te geven waar hij kan rusten. "Op mijn leeftijd kan ik geen normale baan meer vinden omdat ik last heb van reuma en artritis. Dus ik werk als dagarbeider en verdien 20 Quetzales (ongeveer 2,50 USD) op een dag. Dit is nauwelijks genoeg om eten te kopen", vertelt Rafael. Humanitaire rampen hebben altijd invloed op de armsten op de meest brute manier: Ze verliezen het weinige dat ze hebben en zijn zelden in staat om hun verliezen zonder extra ondersteuning te compenseren. "Wat ik nu echt nodig heb, is voedsel en onderdak. Ik heb geen plek om te leven en om de onrust in mijn hoofd te laten bezinken. De buren zeggen dat ze me zullen helpen om mijn huis te herbouwen als ik voor materialen kan zorgen." Maar tot nu toe is er door de lokale autoriteiten geen enkele beslissing genomen over de ondersteuning van mensen zoals Rafael die alles kwijt zijn geraakt na de aardbeving.

Een dodelijke aardverschuiving
In de stad Santa Teresa heeft de locoburgemeester ondertussen triest nieuws te melden. Op een nabijgelegen veld van meer dan 13 hectare heeft de aardbeving een aardverschuiving veroorzaakt die twee koffieboeren heeft bedolven. Toen de buren het geschreeuw van de 50-jarige Margarito en 32 jarige Ariel hoorden, konden ze hen lokaliseren en redden. Ze namen de twee, die veel pijn hadden, mee naar huis op geïmproviseerde brancards. Drie uur later overleden ze. De families van Margarito en Ariel, tien mensen in totaal, hebben tot nu toe geen steun ontvangen, de begrafeniskosten zijn betaald met de hulp van buren. Beide families hebben voedsel en schoon water nodig, de aardverschuiving heeft ook hun boerderijen en stromend water systeem vernietigd. Families zoals die van Margarito en Ariel, die leven en werken op hellingen, zijn bijzonder kwetsbaar voor aardverschuivingen. Zonder middelen om zich op een ramp voor te bereiden, houden ze niets over.

CARE verstrekt hulp na de ramp om ook de op afstand gelegen gebieden te bereiken in San Marcos en zorgt ervoor dat mensen steun krijgen om te herstellen van de ramp. CARE werkt nauw samen met de lokale autoriteiten, de Verenigde Naties en andere humanitaire organisaties om ervoor te zorgen dat alle getroffen gemeenschappen worden bereikt. CARE werkt er ook aan om de onderliggende oorzaken van de kwetsbaarheid van de gemeenschappen voor rampen op lange termijn aan te pakken: chronische armoede, gebrek aan infrastructuur, voedselzekerheid en voeding, genderongelijkheid en onvoldoende middelen en kennis zijn aanwezig om zich voor te bereiden op een dag zoals 7 november.

Over CARE in Guatemala
CARE is in 1959 begonnen met werken in Guatemala met de distributie van schoolmaaltijden aan meer dan 20.000 studenten in Guatemala City. In de jaren 1960 en 1970 heeft CARE voor materialen gezorgd om scholen te kunnen bouwen en heeft het de gemeenschappen ondersteund om de gezondheid en onderwijs van kinderen op het platteland te verbeteren. CARE heeft voor projecten gezorgd voor schoon water en sanitaire basisvoorzieningen, is begonnen met de distributie van aanvullende voeding voor kinderen en vrouwen die borstvoeding geven en heeft het gebruik van de diensten van de primaire gezondheidszorg bevorderd. De aardbeving in 1976 betekende een belangrijke overgang in het werk van CARE, richten op redding en wederopbouw in de getroffen gebieden. Vandaag de dag exploiteert CARE projecten op het gebied van water en sanitatie, landbouw, agricultuur, gezondheidszorg, onderwijs voor meisjes en de ontwikkeling van kleine economische activiteiten. Vrouwen en meisjes staan in het middelpunt van het werk van CARE Guatemala om armoede en onrecht te bestrijden.

Gaza-Israel: Cease-fire presents opportunity for long-term solution

Fri, 23 Nov 2012 10:57:18 +0100

CARE International welcomes the cease fire in Gaza, and calls for all sides involved to ensure that the opportunity it presents is used to create a long-term solution to the problems facing this region.

For over five years more than 1.6 million people in Gaza have been living under land and naval blockade that has crippled the economy, limited their access to basic services, including clean water and health care, and reduced their life goals to mere survival. Limited access to sea and land as well as strict movement restrictions have also diminished professional and educational prospects for hundreds of thousands of young Palestinians, creating conditions that undermine any long-term efforts to achieve peace and stability in this region.

“Any durable peace must be based on ending the blockade of Gaza and allowing its people to develop and prosper, rather than simply survive on the outside aid,” said CARE Country Director David White. “The current cease fire creates an opportunity for both sides to forge a durable solution that would ensure security, dignity and wellbeing for people in Gaza as well as south Israel. We call upon the parties involved to ensure that the opportunity is not lost.”

CARE is currently assisting 80,000 most vulnerable residents of the Gaza Strip, whose security and livelihoods have been undermined by the blockade, in meeting their basic food needs. The majority are women and girls who bear the brunt of conflict and poverty.

MEDIA CONTACTS

Ana Uzelac, Policy & Advocacy Manager, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 24 e-mail: auzelac@carewbg.org

Stephanie Chen, Policy Communications Manager, CARE USA, Tel: +1 202-595-2824 email: schen@care.org

CARE International is an international non-profit humanitarian organization that seeks to end poverty and help people realize their rights. CARE International has been operating in Israel and the occupied Palestinian territory (oPt) since 1948. For the past several decades, we have been working in the oPt, where we currently manage an annual budget of 11 million USD, which benefits half a million Palestinians in the West Bank, including East Jerusalem, and the Gaza Strip. CARE is currently assisting 80,000 most vulnerable residents of the Gaza Strip, whose security and livelihoods have been undermined by a 5-year long naval and land blockade, in meeting their basic food needs. The majority are women and girls who bear the brunt of conflict and poverty.

DR Congo: Hidden crisis builds as new wave of violence makes it increasingly difficult to access to survivors of sexual violence

Fri, 23 Nov 2012 10:30:26 +0100

CARE International Press Release

Ahead of the International Day for the Elimination of Violence against Women (Nov. 25), CARE warns that many cases of rape, abuse and torture cannot be reported and treated due to security restraints caused by the recent surge in fighting in North Kivu

Democratic Republic of Congo (November 22, 2012) - As the ongoing fighting between the Congolese Army and armed rebel groups has escalated in the Eastern province of North Kivu, the international humanitarian organization CARE warns that many cases of sexual and gender-based violence cannot be reported and treated due to the deteriorating security for humanitarian actors on the ground.

“The suffering does not end when the perpetrators leave the woman alive after raping her,” tells Yawo Douvon, CARE’s Country Director in the Democratic Republic of Congo. “Victims have no means of bringing their cases to justice, and widespread impunity makes it nearly impossible to follow up on cases.”

Fear and violence is reigning in many parts of Eastern Congo and as always, women and girls carry the biggest burden. Looking for firewood and water, they are in constant danger of being attacked, raped and even killed by different armed groups moving around in the area. Rural areas are particularly hard to reach for medical teams, counselors and community mobilizers. Hence, agencies lack sufficient data to trace and treat cases of sexual violence and abuse.

“Data collection is very difficult,” says CARE’s Douvon. “But reports from our field staff and partners show a rising number of cases especially in those areas that have experienced armed clashes and as a consequence, big movements from the population trying to seek refuge from the violence.”

Just outside of Goma, Kanyaruchinya has become a large displacement camp for around 11,000 families, many of them female-headed households. Young men trawl the area and rape women and girls at night. In Masisi and Rutshuru, the CARE teams also report a significant rise in rapes and other acts of violence. To support survivors of sexual and gender-based violence, CARE uses an integrated approach, providing survivors with medical care, psychosocial counseling as well as much needed resources to earn their living through village savings and loans associations. This helps women to get back on their feet and reduces the stigma and social exclusion attached to sexual violence.

CARE calls upon all parties to protect civilians and end impunity for sexual and gender-based violence. All parties must respect the commitments made in UN Security Council Resolution 1820 to protect women affected by sexual and gender-based violence, particularly by ensuring access to basic services, tackling impunity, and investing in prevention. All humanitarian actors need unrestricted access to the populations suffering from widespread insecurity and violence to be able to support the civilian population with relief services and counseling.

Background: November 25th marks the International Day for the Elimination of Violence against Women and aims to highlight the continuing struggle of women around the world . An estimated 70 percent of women and girls are subject to physical abuse at least once in their lives. In our humanitarian work, CARE places a special focus on women and girls and supports them to rebuild their livelihoods, reclaim their rights and remain healthy.

About CARE: Founded in 1945, CARE is a leading humanitarian organization fighting global poverty and providing lifesaving assistance in emergencies. In 84 countries around the world, CARE places special focus on working alongside poor girls and women because, equipped with the proper resources, they have the power to help lift whole families and entire communities out of poverty. CARE and its local partners implement long-term development programs and humanitarian assistance interventions in the Great Lakes countries (DRC, Uganda, Rwanda, and Burundi), including programs to prevent sexual and gender-based violence and provide support to survivors. To learn more, visit www.care-international.org.

Goma (Oost-Congo) ingenomen door M23-rebellen

Wed, 21 Nov 2012 17:06:47 +0100

Afgelopen dinsdag 20 november is de Oost-Congolese stad Goma ingenomen door de rebellen van de M23. Ze hebben verklaard de Democratische Republiek Congo te willen 'bevrijden' na 'de val van Goma'.

Inmiddels zijn de presidenten van Congo, Uganda en Rwanda bijeen voor spoedoverleg. De VN-Veiligheidsraad veroordeelt de inname van de stad en eist dat de rebellen zich terugtrekken en de wapens neerleggen. Voor het geweld in Oost-Congo zijn de afgelopen dagen tienduizenden mensen gevlucht, bovenop de honderdduizenden die al ontheemd waren. Twee stafleden van CARE nemen deel aan een missie om de humanitaire noden in kaart te brengen in het gebied dat nu onder controle van M23 is.

De kantoren van CARE in Goma en Masisi zijn ontruimd en de werkzaamheden zijn daar stopgezet. Er zijn geen medewerkers van CARE gewond geraakt en de staf is veilig. Zodra het enigszins mogelijk is, gaat CARE hier weer aan de slag.

In Zuid-Lubero gaan werk van CARE en de projecten Umoja, Ujasiri en Pamoja op dit moment wel gewoon door. In Lubero worden de slachtoffers van het geweld opgevangen en gesteund.

Zorg voor families in Myanmar na aardbeving

Wed, 21 Nov 2012 15:01:08 +0100

15 november 2012

Duizenden mensen in Myanmar die op zondag 11 november zijn getroffen door de aardbeving krijgen onderdak en familie-kits via het Emercency Response Team van CARE International tijdens een tweede verdeling onder de mensen die dat het meeste nodig hebben.

Meer dan 5.000 mensen zijn getroffen door de aardbeving met een kracht van 6.8 op de schaal van Richter die centraal Myanmar trof op zondagochtend 11 november. De regering meldt dat tien mensen zijn omgekomen als gevolg van de aardbeving.

Brian Agland, landendirecteur van CARE in Myanmar, zegt dat de aardbeving de townships van Singu en Thabeikkyin in de Mandalay regio en de townships van Shwe bo en Kyauk Myaung in de regio Sagaing zwaar hebben getroffen. "Meer dan 70 overheidsgebouwen, 26 scholen, 47 religieuze gebouwen en een brug zijn zwaar beschadigd of vernietigd evenals de huizen van de mensen in beide regio’s. Tijdelijk onderdak, voedsel en non-food artikelen zoals dekens, muskietennetten, kookpotten en hygiënekits zijn dringend nodig."

"CARE heeft in Kyauk Myanung en Thabeikkyin al familie-kits en onderdak-kits met dekzeil en gereedschap uitgedeeld. De komende drie dagen zullen we er nog honderden verdelen onder de mensen die er dringend behoefte aan hebben in de regio’s Sagaing en Mandalay." voegt de heer Agland er aan toe.

Het Emercency Response Team van CARE werkt nauw samen met de relevante overheden en inter-agency teams in Myanmar om de noodsituatie verder te bekijken.

De heer Agland zegt dat er aanzienlijke bedragen nodig zijn om meer overlevenden van onderdak en voedsel te kunnen voorzien.

"In noodgevallen als deze, kan $10 zorgen voor plastic zeilen die onderdak geven aan een gezin of $250 kan zorgen voor een emergency response kit met een schop, deken, EHBO-kit, dekzeil en andere levensreddende apparatuur."

CARE werkt sinds 1995 in Myanmar, met als doel de levensstandaard van de plattelandsbevolking te verbeteren door middel van gezondheidseducatie, waaronder HIV / AIDS preventie, en ondersteuning aan kinderen en zwangere moeders. CARE biedt ook microkrediet, water en sanitaire programma's, en zorgt ervoor dat families genoeg voedsel hebben om een gezond en productief leven te leiden.

Gaza-Israël: kantoren CARE International beschadigd tijdens luchtaanval

Tue, 20 Nov 2012 13:05:02 +0100

De kantoren van CARE, Gaza NGO Safety Office (GANSO), zijn ernstig beschadigd tijdens een Israëlische luchtaanval op Gaza-stad tijdens de vroege ochtend van 19 november. Het GANSO kantoor werd zwaar getroffen door de ontploffing na een luchtaanval op een nabijgelegen politiebureau. Het kantoor was leeg op het moment van de aanval en er zijn geen CARE-medewerkers gewond geraakt.

Sinds 2008 is GANSO een essentieel element van de NGO infrastructuur in Gaza, het verstrekt continu up-to-date informatie over de veiligheid aan internationale en lokale instanties die zich bezighouden met noodhulp en ontwikkelingswerk. Informatie verstrekt door GANSO draagt bij aan NGO capaciteiten om de risico’s in deze regio in kaart te brengen en stelt hen in staat om hun werkzaamheden te kunnen verrichten onder moeilijke veiligheidsomstandigheden, waaronder de nieuwste opleving van het geweld in en rond Gaza.

Het GANSO kantoor is een van de vele gebouwen die beschadigd of vernietigd zijn sinds de laatste escalatie van het geweld in en rond Gaza. Het incident wijst ook op de kwetsbaarheid van de bevolking van Gaza, de mensen leven in een van de meest dichtbevolkte stedelijke gebieden in de wereld.

CARE International herhaalt zijn oproep aan alle partijen in het conflict tot onmiddellijke beëindiging van de vijandelijkheden en dringt erop aan dat zij zich houden aan hun verplichtingen van het internationale humanitaire recht.

Het personeel van GANSO zal kwaliteit en up-to-date informatie blijven leveren aan alle hulpverleners die zich bezighouden met hulpverlening in Gaza.

MEDIA CONTACTS
Ana Uzelac, Policy & Advocacy Manager, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 24 e-mail: auzelac@carewbg.org

ABOUT CARE International West Bank and Gaza:
CARE International is an international non-profit humanitarian organization that seeks to end poverty and help people realize their rights. CARE International has been operating in Israel and the occupied Palestinian territory (oPt) since 1948. For the past several decades, we have been working in the oPt, where we currently manage an annual budget of 11 million USD, which benefits half a million Palestinians in the West Bank, including East Jerusalem, and the Gaza Strip. CARE is currently assisting 80,000 most vulnerable residents of the Gaza Strip, whose security and livelihoods have been undermined by a 5-year long naval and land blockade, in meeting their basic food needs. The majority are women and girls who bear the brunt of conflict and poverty.

Gaza-Israel: AIDA joint press release warns of humanitarian disaster

Tue, 20 Nov 2012 12:19:43 +0100

19 november 2012

38 aid agencies warn of humanitarian disaster in Gaza if military confrontation is not stopped

As the impact of days of violent escalation worsens for civilians in Gaza and in Israel, a group of 38 aid and development agencies today urged world leaders to take swift action to enforce a ceasefire in order to protect civilian lives and infrastructure and prevent another widespread humanitarian disaster in Gaza brought on by a prolonged military confrontation.

The agencies said the international community must apply immediate pressure on the government of Israel to keep the crossings to Gaza open to allow in supplies of essential humanitarian aid and push all parties to the conflict to end violence and uphold their obligations under International Law.

“World leaders cannot sit by while civilian casualties in Gaza and Israel continue to mount,” said Nishant Pandey, Oxfam Country Director.

“We urgently need to enforce a cease fire. The present conflict threatens to perpetuate and worsen the humanitarian impact on Palestinian civilians in Gaza of over five years of Israeli blockade and the 2008-2009 Israeli military operation ‘Cast Lead’. It will only deepen despair, create more insecurity, and jeopardize chances for Israelis and Palestinians to reach a just and durable peace,” he said.

The agencies call comes as local health care partners and hospitals in Gaza have announced they are running out of essential drugs and medical supplies. As the escalating violence makes it difficult for partner organizations and local staff in Gaza to move around on the ground, the agencies said there were growing concerns about getting help to injured people and food and other necessities to people in need.

“Thousands of innocent people, including women and children, are in danger of being caught in the crossfire in the escalating violence between Israel and Hamas. We are urgently appealing to all sides, as well as to world leaders, to seek a political resolution and avoid the loss of any more human lives. If global leaders do not intervene, Gaza stands on the brink of yet another humanitarian crisis,” said Aleksandar Milutinovic, Mercy Corps Country Director, West Bank/Gaza.

Noting a number of civilian injuries and deaths over the past days, the agencies said that it was critical that the protection of civilians was prioritized by the parties to the conflict as outlined by International Humanitarian Law. They stressed that the protection of civilians extends to civilian infrastructure, as a number of homes have already been hit by strikes and shellings.

“Save the Children is deeply concerned by the recent escalation of violence in Gaza and Israel. Children are already among the dead – and as always, children bear the hardest burden during military conflict. Save the Children urges all parties to end the violence immediately,” said Alex Schein Save the Children Country Director.

In calling for an end to the violence, the organizations stressed the need for the international community to implement UN Security Council Resolution 1860, passed in March 2009, which outlined the conditions for a permanent ceasefire and a path to long term security for both sides.

“The failure to fully implement UN Security Council Resolution 1860 has only re-fuelled a cycle of violence that now needs to be put to a permanent end. The international community has an obligation to act to protect civilians and there needs to be immediate pressure on all parties to the conflict to stop the fighting and start working towards peace,” said David Viveash, The Carter Center Field Office Director.

With 1.6 million Palestinians in Gaza, around half of whom are children and around 50,000 of whom are elderly, still living under blockade, the organizations said another military operation would only increase the hardship faced by the people they work with.

“Civilians pay the greatest price when the international community fails to act. There are families that CARE and our Palestinian partners have worked with in Gaza who are still living amidst the rubble of their destroyed homes. It is critical that those with power to stop the conflict act now. The human costs of another military confrontation would be too high – the people of Gaza cannot afford to start rebuilding their lives all over again,” said David White, CARE Country Director.

For media inquiries or to schedule an interview with spokespeople from CARE please contact: Ana Uzelac, Policy & Advocacy Manager, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 24 e-mail: auzelac@carewbg.org

Notes to editors:
According to UN OCHA, 1,400 Palestinians were killed during the 2008-2009 military operation ‘Cast Lead,’ including 353 children, and 5,300 were injured. 13 Israelis were also killed during ‘Cast Lead’, 3 of whom were civilians.

Israel closed the Kerem Shalom crossing, the sole crossing for goods into Gaza on Wednesday 14 November 2012. It was re-opened on 18 November 2012 to allow in 124 trucks, which is 30 percent of the pre-blockade daily average of trucks.

About AIDA: The Association of International Development Agencies (AIDA) is a coordinating body of more than 80 aid and development agencies working in the Occupied Palestinian Territory and Israel. The 38 agencies that have signed on to this press statement are all members of AIDA. Quotes from individual agencies reflect their own agency’s position and are not the official position of all AIDA members.

The 38 signing agencies are: American Friends Service Committee (AFSC); Action Against Hunger (ACF); ACPP; ActionAid; CARE International; Community Housing Fund (CHF); CPT; DanChurchAid (DCA); Diakonia; Emergency Water Sanitation and Hygiene Group (EWASH); Fondazione Terre des Hommes Italia ONLUS; Gruppo di Volontariato Civile (GVC); Handicap International; HelpAge International; Japan International Volunteer Center (JVC); Kvinna til Kvinna; Life for Relief and Development; Medecins du Monde France; Medical Aid for Palestinians (MAP); medico international; Mercy Corps; Movement for Peace; Norwegian Church Aid (NCA); Norwegian People’s Aid (NPA); Norweigian Refugee Council (NRC); Oxfam; Polish Humanitarian Action (PAH); Save the Children; Seba; Secours Islamique France; Solidaridad International; Terre des Hommes Switzerland; The Swedish Organization for Individual Relief; The Carter Center; The Lutheran World Federation (LWF); The Overseas NGO; War Child Holland; World Vision Jerusalem-West Bank-Gaza

About CARE: Founded in 1945, CARE is a leading humanitarian organization fighting global poverty. CARE has more than six decades of experience helping people prepare for disasters, providing lifesaving assistance when a crisis hits, and helping communities recover after the emergency has passed. CARE places special focus on women and children, who are often disproportionately affected by disasters.

Gaza, november 2012; “Mijn kleine zoon Hazem”

Tue, 20 Nov 2012 11:38:09 +0100

Gaza Conflict November 2012
November 16, 2012

“My Little Son Hazem”
By Yazdan El Amawi

Vier jaar na de laatste overtreding in de Gaza "Operation Cast Lead" in de winter van 2008/2009, waarvan herinneringen terugkomen bij iedere explosie die we sindsdien in Gaza horen.

Op 14 november 2012 ging ik rond 16.00 uur naar huis na een lange werkdag, die werd afgesloten met een reeks luchtaanvallen op Gaza-stad, wat de enorme rookwolk verklaarde. Ik was van plan om het lange weekend door te brengen met mijn vrouw en kinderen, familie en vrienden om de feestdagen te vieren. Maar we eindigden gevangen in onze huizen, alleen in staat om te bidden voor Gaza en de bevolking van Gaza om veilig uit dit geweld te komen!

Tijdens elke explosie van de laatste drie dagen, moesten we ons allemaal haasten om mijn jongste zoon, Hazem 9 jaar oud, vast te houden en te kalmeren. We hebben gemerkt dat Hazem zijn oren iedere keer met zijn vingers afsluit wanneer hij explosies hoort of het huis voelt schudden door de luchtaanvallen, waarvan sommige heel dichtbij zijn. Hazem vertelde me dat hij zich beter voelt wanneer hij zijn oren sluit, maar hij blijft bang en een tijdje in shock. We besteden hier veel aandacht aan en waarschuwen Hazem elke keer als we een luchtaanval aan voelen komen, nog vóór het bombardement, zodat hij zijn oren kan bedekken.

Hazem en wij allemaal zitten de afgelopen drie dagen vastgeplakt aan de TV, gefascineerd door wat er buiten gaande is. Gelukkig heeft Hazem een broer van ongeveer dezelfde leeftijd. Mohammed is 10,5 jaar oud en hij helpt mij om Hazem bezig te houden en af te leiden van de bombardementen die buiten aan de gang zijn. We spelen tafeltennis, chatten, vertellen verhalen en spelen de spelletjes die we allemaal graag doen.

Terwijl ik dit schrijf, zit Hazem naast mij met twee handen op zijn wangen in afwachting van een nieuwe luchtaanval en vraagt mij wanneer dit voorbij zal zijn. Voordat ik antwoord, is er weer een inslag in de buurt, dus ik houd hem weer vast terwijl hij zijn vingers in zijn oren steekt. Hazem valt op mijn schoot in slaap voordat ik hem in bed kan leggen. Ik hoop dat ik morgenochtend een antwoord kan geven op zijn vraag.

Yazdan El Amawi

Het is vandaag Wereld Toilet Dag

Mon, 19 Nov 2012 16:52:30 +0100

CARE Haiti - BLOG
WORLD Toilet DAY
November 19, 2012

By Elizabeth M Campa, MSc
Water, Sanitation and Hygiene Coordinator, CARE Haiti

Ik moet zo nodig...

Ik wil dat je iets voor mij uitprobeert. Als je morgenochtend wakker wordt, heb je geen toegang tot het toilet. Dit behoeft enige mentale paraatheid omdat we gewend zijn om altijd toegang tot het toilet te hebben. En, ik heb het niet over uw herinneringen aan de rustieke camping-uitstapjes naar het bos ... je moet erachter komen hoe je je behoefte doet op zeer openbare plaatsen.

Dit kan verstoppen achter een boom of tussen auto's zijn, poepen in een plastic zak, in een ondiep gat in de grond, maar niet op het toilet. Je hebt geen beschikking over wc-papier of water (en als je dat wel hebt, is het geen schoon water) om ervoor te zorgen dat je handen schoon zijn voordat je het eten voorbereidt, je kinderen te verzorgen of andere dagelijkse activiteiten. En als je geen plaats vindt om je behoefte te doen, moet je het uren ophouden, mogelijk tot zonsondergang wanneer je buiten je behoefte kunt doen terwijl iedereen slaapt. Of je moet naar een donker veld of steegje waar iemand je aan zou kunnen vallen.

Voor 2,5 miljard mensen over de hele wereld is naar het toilet gaan een kwestie van plannen en wachten.

Vandaag, op 19 november 2012 is het Wereld Toilet Dag. Momenteel heeft meer dan 40% van de wereldbevolking geen toegang tot een toilet. Overigens bedoel ik niet het mooie witte porseleinen soort, ik bedoel een gat in de grond dat dient als toilet, ook wel bekend als een latrine. Terwijl we in de ontwikkelde wereld kunnen nadenken over het vinden van een plaats om onze behoefte te doen, over het algemeen kunnen wij een toilet vinden in een restaurant, bij een tankstation, etc., zal 40% van de wereldbevolking het uren op moeten houden uren totdat ze een plek kunnen vinden die privé genoeg is. Hoewel dit op zich al ongelooflijk ongemakkelijk is, kan dit voor vele miljoenen mensen, met name vrouwen, leiden tot infecties en andere gezondheidsproblemen en de complicaties kunnen weer leiden tot de dood. Het is ook een probleem in ontwikkelingslanden, waar zeer hoge aantallen van diarree zijn als gevolg van slechte voeding, gezondheid en geen toegang tot schoon water.

Mensen uit de landelijke gebieden over de hele wereld die hun behoefte doen in de velden, vervuilen de waterbronnen en of de grond eromheen waar het voedsel groeit waardoor zijzelf en hun families ziek worden. Nog meer mensen, zoals in de hoofdstad van Haïti, een dichtbevolkte stad waar ik werk, gebruiken de verontreinigende waterbronnen om te koken en baden.

De meer discrete mensen doen hun behoefte in een zak omdat er geen andere optie is. Sommigen maken gebruik van een smerige openbare latrine die mogelijk beschikbaar zijn, maar vrouwen lopen het risico verkracht te worden omdat deze latrines geen beveiliging hebben, slechte verlichting en deuren die niet vergrendeld kunnen worden. Schoolkinderen over de hele wereld doen hun ontlasting tegen de buitenmuren van hun school omdat er geen faciliteiten zijn , miljoenen en miljoenen kinderen raken besmet met wormen doordat ze er met hun blote voeten instappen. En nog meer miljoenen meisjes stoppen met school als ze beginnen te menstrueren omdat er geen plek is om zich te reinigen, hierdoor ontstaat er een vicieuze cirkel van armoede en slecht onderwijs.

Over de hele wereld werkt CARE met gemeenschappen om water, sanitair en hygiëne te verbeteren en om de toegang tot latrines, schoon water en betere hygiëne te verhogen. Het werken met gemeenschappen om sanitaire voorzieningen en de toegang tot schoon water te verbeteren gaat over het teruggeven van de waardigheid van de mensen. Toegang tot sanitaire voorzieningen en water is een mensenrecht. Zoals je ziet, het bouwen van een toilet is niet alleen nodig zodat mensen hun behoefte kunnen doen, het gaat erover de mensen hun recht op onderwijs, een betere gezondheid en veiligheid terug te geven. Zouden we niet allemaal toegang moeten hebben tot deze fundamentele rechten?

Gaza en Zuid-Israël: escalerend geweld

Mon, 19 Nov 2012 15:32:02 +0100

Persbericht
14 november 2012

Als reactie op het snel escalerende geweld in en rond Gaza en het zuiden van Israël roept CARE International op tot een onmiddellijke stopzetting van de vijandelijkheden en strikte naleving van het internationaal humanitair recht door alle partijen.

"Wij betreuren en veroordelen de huidige piek in het geweld en het verlies van levens in en rond Gaza. Het falen van alle betrokkenen om een rechtvaardige en duurzame oplossing te vinden voor Gaza creëert omstandigheden waarin alle partijen te vaak en te gemakkelijk terug te keren naar het geweld. De burgers van Gaza betalen hier de hoogste prijs voor. Wij roepen alle partijen in het conflict op te handelen in het belang van de bevolking van Gaza en Zuid-Israël. Alle partijen moeten zich houden aan de verplichtingen van het internationale recht en niet langer de vijandelijkheden aanhouden," zegt Country Director David White.

CARE helpt momenteel 80.000 meest kwetsbare inwoners van de Gazastrook wiens veiligheid en het levensonderhoud door een 5-jaar lange zee-en land blokkade zijn ondermijnd, te voorzien in hun basisbehoefte aan voedsel. De meerderheid bestaat uit vrouwen en meisjes die de dupe worden van conflicten en armoede.

MEDIA CONTACTS

David White, Country Director, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 36, e-mail: dwhite@carewbg.org

Ana Uzelac, Policy & Advocacy Manager, CARE International West Bank and Gaza, Tel: + 972 (0)54 779 77 24 e-mail: auzelac@carewbg.org

Stephanie Chen, Policy Communications Manager, CARE USA, Tel: +1 202-595-2824 email: schen@care.org

CARE International is an international non-profit humanitarian organization that seeks to end poverty and help people realize their rights. We have been operating in the occupied Palestinian territory (oPt) since 1948. CARE WBG manages a current annual budget of 12 million USD, which benefits more than half a million Palestinians living in 100 marginalized and vulnerable communities across the West Bank, including East Jerusalem and the Gaza Strip.

16/11 Learning event: Verbanden tussen Resilience, DRR en LRRD

Wed, 14 Nov 2012 10:24:35 +0100

Friday 16 November 2012

9:00 - 15:00 hours

Concordia Theatre

Hoge Zand 42, The Hague

Confirmed speakers:
Annelies Heijmans, independent consultant
Sasja Kamil, Cordaid / Partners for Resilience
Jeroen Warner, WUR (Wageningen University & Research)

Background

Resilience is a concept which is gaining ground, both amongst humanitarian and development practitioners as well as policy makers at national and European level. For example, the European Commission has recently proposed its new policy to help vulnerably communities across the world build resilience to future crises. At the same time many NGOs are currently defining their own positioning and approaches towards resilience, often including Disaster Risk Reduction (DRR), Climate Change Adaptation (CCA), Poverty Reduction, as well as Food Security and Ecosystems management. Within these processes, LRRD and DRR are longer-standing approaches already. The different concepts do share common ground and overlap.

Both CARE Nederland and ICCO & Kerk in Actie have recently concluded research initiatives that have looked into these themes. The Partners for Resilience Alliance (of which Cordaid and CARE NL are members) have published a paper on Resilience. Findings and tools from these initiatives are now ready to be presented and discussed by fellow thinkers and practitioners.

Objective

This event will be a forum to discuss the possibilities and challenges of linking development and emergency aid work, from the viewpoint of promoting DRR and Resilience. This will be done through presentations, a panel discussion and focus group discussions.

We will look into both the level of European NGOs as well as local partners in the field. Humanitarian, development and academic organizations interested in the field of Resilience, DRR and LRRD are invited to participate.

At the end of this learning event, we aim to have formulated recommendations on linkages between resilience, DRR and LRRD, and the tools developed under CARE’s RESILIENCE project will have been disseminated.

Interested?

Please sign up by emailing Wouter Bokdam of CARE (wbokdam@gmail.com)

Programme of the Learning Event "Linkages between Resilience, DRR and LRRD"

Voedselzekerheid in Zuid Lubero, DR Congo

Tue, 13 Nov 2012 16:35:36 +0100

27 september 2012
600 mensen wachten geduldig tot CARE de plaats klaar heeft gezet waar de verdeling van zaden en landbouwwerktuigen plaats zal vinden. De verdeling vindt plaats in Luofu in Zuid-Lubero, maar mensen uit vijf omliggende dorpen zijn ook geselecteerd voor de steun via het Umoja+ project dat door CARE, het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken en de FAO gefinancierd wordt. Met dit initiatief verleent CARE steun aan ontheemden (IDP's), repatrianten en gastgezinnen.

Terwijl in Zuid-Lubero duizenden mensen overblijven en zelfs verder worden verdreven door de aanvallen van gewapende mannen, is er ook een groot aantal mensen dat naar huis terugkeert om hun leven opnieuw te starten. CARE steunt beide soorten huishoudens in het verkrijgen van een duurzaam bestaan, maar steunt ook in de directe behoeften zoals hulpgoederen en onderdak.

Dankzij deze verdeling, heb ik heb iets te planten tijdens het plantseizoen van dit jaar en zullen we volgend jaar iets te eten hebben", zegt de 25-jarige Jorgine terwijl ze de doek gevuld met zaden dichtknoopt. Omdat mensen vaak honger lijden, bestaat het gevaar dat ze de zaden eten in plaats van ze te planten. "Ik zal mijn familie vertellen dat de zaden giftig zijn zodat ze het niet eten." Jorgine en haar man zijn samen met hun twee kinderen uit huis gevlucht en wonen nu al zes maanden bij een gastgezin in Mitero. Ze zal de zaden planten in het veld van haar gastgezin.

Via een microfoon instrueert een vrijwilliger van de gemeenschap de mensen dat de zaden moeten worden geplant en niet worden gegeten. De mensen moeten geduld opbrengen maar uiteindelijk zal het meer te eten opleveren. De boodschap komt bij de meesten aan en slechts een enkeling beslist anders. "Ik plant de helft van de zaden en eet de andere helft. Ik ben al ziek en moet vandaag eten", stelt Muhongya, 72-jaar oud, begrijpelijkerwijs. Muhongya legt uit dat hij in Mitero ontheemd is geraakt tijdens het laatste plantseizoen.

Kyakimwe, een 40-jarige moeder van zes kinderen, terug in haar geboortedorp Kataro na een jaar te zijn weggeweest, zegt dat het leven nog steeds instabiel is. "De cassave die vorig jaar is geplant, werd gestolen door leden van een lokale gewapende groep. Zelfs de zaden kunnen worden gestolen nadat ze klaar zijn om te worden geoogst," klaagt ze terwijl ze naar de zaden van maïs, bonen en soja kijkt, die ze net heeft ontvangen. Naast voedselonzekerheid, leven de mensen ook onder moeilijke omstandigheden zonder een echt dak boven hun hoofd. "De bandieten hebben alles, we leven in een kleine hut en hebben verder niets meer." Maar Kyakimwe lichtte op toen bevestigd werd dat ze zal deelnemen aan de verdeling van onderdak dat Umoja+ binnen 2 weken in het gebied gepland heeft.

De 29-jaar oude Francoise die ook in Kataro woont, verklaart hetzelfde, "we hebben leren leven met de marteling van gewapende groepen. We geven wat ze vragen en in de meeste gevallen laten ze ons dan met rust. Anderhalf jaar geleden zouden ze ons hoe dan ook gemarteld hebben." Gewapende mannen vallen vaak vrouwen aan die in de velden aan het werk zijn. Francoise merkt op, "Het is goed dat we twee schoffels ontvangen, zodat mijn man en ik tegelijkertijd in het veld kunnen werken. De oogst zal hopelijk het leven van mijn vier kinderen verbeteren", voegt ze eraan toe.

Ondanks alle onzekerheid en uitdagingen, lachen en zingen de mensen wanneer ze met de zakken vol zaden op hun hoofd vertrekken. Vol hoop dat de oogst voor voedsel zal zorgen dat deze families hard nodig hebben.

Lees meer over het Umoja+ project

CARE in DR Congo; Economic Empowerment

Wed, 07 Nov 2012 12:29:36 +0100

25 september 2012

"Ik had geen idee hoe ik geld moest verdienen, maar nu weet ik hoe ik geld kan sparen en investeren. Ik verkocht één keer per jaar graan, nu meerdere malen. We hebben nu een beter leven. Mijn kinderen gaan naar school, ik heb geen schuld meer bij het gezondheidscentrum, bezoekers krijgen bij mij thuis te eten; we hebben genoeg olie en zout om te koken, en ik hoef geen ruzie meer te maken met mijn man wanneer ik een nieuwe jurk wil kopen. Dank je wel, CARE, " legt Jacqueline, een 40-jarige moeder van acht kinderen, uit. Celestine is de voorzitter van een groep van 30 mensen, die gebruik maakt van het sociaaleconomische CARE programma dat leden van arme gemeenschappen adviseert over hoe gezamenlijk geld te besparen en te investeren in kleine bedrijven.

De groep van Jacqueline woont in Mulo, een landelijk dorp van 8.500 inwoners net buiten het centrum van Lubero in Noord-Kivu. De groep bestaat voornamelijk uit vrouwen en deze morgen hebben zij zich verzameld om het eerste jaar van het bestaan van deze groep officieel af te sluiten.

Ze zitten buiten op banken in een cirkel met het geld dat ze gezamenlijk hebben gespaard. "Het geld is veilig, niemand steelt hier," vertelt de accountant aan de aanwezige CARE-medewerkers van vandaag. Toen ze een jaar geleden voor het eerst als groep samenkwamen, deden sommigen een bijdrage van 500 Congolese Frank (CF), rond de 50 dollar cent, anderen stopten tot 2500 CF in de gezamenlijke pot. Ze gingen verder met de wekelijkse bijdragen, niet alleen de leden met geld werden geholpen maar ook de leden met een kleiner budget. Met de betaalde rente, is de groep erin geslaagd een totaal van 1.341 USD te sparen, vandaag wordt dit proportioneel verdeeld. "In het begin was het moeilijk om erop te vertrouwen dat het geld niet kwijt zou raken. Maar we zijn allemaal gebonden aan een overeenkomst," zegt een lid. Het grootste deel van de leden van de groep heeft geïnvesteerd in de productie van een lokale alcoholische drank en de verkoop van palmolie en vis.

Via het project Pamoja, gefinancierd door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken, ondersteunt CARE naoorlogse gemeenschappen bij de ontwikkeling van duurzaam levensonderhoud. De groep van Jacqueline ervaart de voordelen van wat wordt genoemd 'village savings and loans associations,' VSLA. Zeer arme gemeenschappen of groepen kunnen geld sparen en investeren in kleine bedrijven. Pamoja heeft reeds 228 van deze groepen in Lubero en is van plan om er nog 122 te creëren.

"Ik ben zo blij waar ik nu ben. Zodra de bijeenkomst is afgelopen, ga ik naar de school van mijn kinderen om te betalen. Ik heb niet veel te zeggen, maar dank je wel, " zegt Anastasia, 59 jaar oud en moeder van tien.

"Hetzelfde geldt voor mij," bevestigt Dieu Donne, een 31-jarige vader van vier. "Sinds we zijn begonnen, is ons leven gewijzigd. Onze kleren zijn altijd schoon omdat er altijd zeep aanwezig is. "Met een luide “JA” is iedereen het ermee eens om met de activiteiten van de groep door te gaan in het tweede jaar. Justin springt op en zegt gekscherend, "mijn vrouw dwingt me elke dag om de groep niet te verlaten en als ik op reis ben, woont zij de bijeenkomsten voor mij bij." De groep giechelt wanneer Justin weer op zijn plek gaat zitten.

Ook in Mulo, op slechts ongeveer 500 meter afstand, is de vreugde groot. Via het project Ushindi, werkt CARE met zeven kwetsbare vrouwen, waaronder slachtoffers van seksueel geweld, om ze te laten re-integreren in de maatschappij en te leren zelf hun boterham te verdienen. Als het CARE-team arriveert, is de groep midden in de zeepproductie, de eerste sinds ze een paar dagen geleden zijn getraind.

"Dit zal ons leven veranderen. Het helpt ons om wat geld te verdienen en tegelijkertijd profiteert de gemeenschap ook van de zeep” zegt de 25-jarige en alleenstaande moeder Imakele. Het is de eerste lokale zeep in Lubero en de leden van de groep zijn trots.

Ushindi, gefinancierd door het USAID consortium onder leiding van de International Medical Assistance, verzorgt trainingen voor inkomens genererende activiteiten voor overlevenden van seksueel geweld en andere kwetsbare leden. Dit helpt hen om duurzame middelen te ontwikkelen en zorgt voor een respectabele positie in hun gemeenschappen.

"Het is een heel goed project. Met het geld dat ik verdien, ben ik in staat om mijn zes kinderen te onderwijzen" zegt Gavuo, 30 jaar oud.

"We hebben ook geleerd om zeep te maken. Wat ik verdien zal ik gebruiken om mijn kinderen naar school te sturen, hen te voeden en medicijnen te kopen" bevestigt Gavuo, 40-jarige oude moeder van 12.

Naast het verbeteren hun leven, zullen zij ook in staat zijn om deel te nemen aan een VSLA en hun aandeel te betalen. De zeven vrouwen zijn het erover eens dat de groep niet alleen geleerd heeft om zeep te maken wat ze de kans op een beter leven heeft gegeven, maar ze hebben ook nieuwe hoop voor een betere toekomst, dankzij de solidariteit en aanmoediging die zij in de groep hebben ervaren.

Lees hier meer over het werk van CARE in DR Congo

Persbericht Partos; bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking

Tue, 06 Nov 2012 09:45:22 +0100

-PERSBERICHT-

Amsterdam, 30 oktober 2012

Bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking:

Nederland internationaal ambitieloos

Geschokt reageert Partos, de branchevereniging voor Internationale Samenwerking, op de voorgestelde maatregel van het nieuwe Kabinet om opnieuw één miljard te bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Maar liefst 25% wordt gekort op een beleidsterrein dat nog geen twee jaar geleden al geconfronteerd werd met een bezuiniging van één miljard. Nederland laat hiermee zien steeds minder oog te hebben voor de kansen en mogelijkheden die het buitenland biedt. Bovendien toont dit nieuwe kabinet aan slechts solidair te zijn met mensen binnen de landsgrenzen; aan internationale solidariteit wordt alleen maar verder afbreuk gedaan. Een klap in het gezicht van al diegenen die dagelijks leven in extreme armoede en onrecht.

De bezuiniging betekent een historische koerswijziging voor Nederland, dat breekt met de internationale afspraak om 0,7% van het budget van het BNP te investeren in ontwikkelingssamenwerking. Nederland wentelt met deze bezuiniging als een van de rijkste landen ter wereld opnieuw zijn eigen economische problemen af op mensen die leven in grote armoede en onrecht in de wereld. “Het nieuwe kabinet spreekt van Bruggen Bouwen en Eerlijk Delen. Maar onze inzet tegen armoede en onrecht gaat er dus opnieuw met bijna 25% op achteruit terwijl in Nederland zelfs de grootste grootverdieners er met 0,6% minder vanaf komen. Wie kan dat nou Eerlijk Delen noemen?”, meent Alexander Kohnstamm, directeur Partos.

“Daarnaast verdient Nederland zijn geld voor 70% in het buitenland en het beetje groei dat er wereldwijd nog is, zit in de ontwikkelingslanden. Door zo fors te bezuinigen op onze positie in Afrika, Latijns Amerika en Azië, verbranden we bruggen in plaats van ze te bouwen. Het is dus niet alleen oneerlijk maar ook onverstandig wat dit kabinet van plan is”, aldus Alexander Kohnstamm. “Een land als Engeland verhoogt met dit argument in het achterhoofd zijn budget voor ontwikkelingssamenwerking juist.”

Nederland was altijd voorloper op het gebied van effectieve internationale samenwerking. Als hulpvaardige handelsnatie werd van oudsher met een open vizier naar het buitenland gekeken. Deze open houding is essentieel om de grote uitdagingen van deze tijd, zoals klimaatverandering, armoede, internationale veiligheid en energiezekerheid, het hoofd te bieden. Dit is het moment om juist meer te investeren in de aanpak van deze mondiale problemen, problemen die zowel de PvdA als de VVD erkennen. Nederland moet hierop daadkracht en leiderschap durven tonen.

Het motto van het nieuwe kabinet ‘Bruggen slaan’ en de kwalificatie ‘Eerlijk delen’ gaan niet op voor de internationale agenda die dit kabinet wil gaan voeren. Partos roept dan ook de Kamer en de leden van de PvdA op om zich in te zetten voor een internationale ambitie van Nederland met een stevige inzet op duurzame mondiale ontwikkeling.

NOOT VOOR DE REDACTIE
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Aase Kretzschmar, Communicatie & Voorlichting Partos via: 020 – 320 9901/ 06 – 414 83 871 of via aase@partos.nl

Orkaan Sandy: CARE in Haïti en Cuba

Mon, 05 Nov 2012 12:59:55 +0100

1 november 2012

Orkaan Sandy heeft voor gedeelde ellende gezorgd in de Verenigde Staten en het Caribisch gebied en een spoor van vernieling achtergelaten. De storm is er nog steeds en leidt tot ernstige gevolgen wanneer het vanaf de Amerikaanse kust landinwaarts gaat naar het noorden in Canada.

Hulpdiensten van CARE zijn in Haïti en Cuba ter plaatse en helpen mensen die getroffen zijn door de orkaan.

In Haïti heeft Sandy drie dagen lang voor onafgebroken zware regenval gezorgd waardoor 52 mensen zijn omgekomen. De laaggelegen gemeenschappen in het westen van Haïti zijn het zwaarst getroffen en waren nog steeds herstellende van schade die is veroorzaakt door de tropische storm Isaac in augustus. Volgens de CARE medewerkers heeft Sandy in de Grand Anse provincie 2.955 woningen vernield en beschadigd, de helft van de landbouwgrond vernietigd en 14 mensen gedood. In Leogane werden twee dorpen verwoest door de overstromingen, veroorzaakt door de storm, waardoor meer dan 300 gezinnen zonder huis of bezittingen zijn komen te staan. Daarnaast zijn grote delen van de landbouwgrond overstroomd en heeft het de broodnodige lokale gewassen vernietigd.

De hulpdiensten van CARE Haïti richten zich eerst op het bieden van noodhulp aan de zwaarst getroffen gemeenschappen in Grand Anse, zoals schoon water en hygiëne. Het zo snel mogelijk inspelen is essentieel voor het stoppen van de verspreiding van dodelijke ziekten zoals cholera. Er zijn ongeveer 30 gevallen van cholera gemeld alleen al bij Grand Anse en er zijn meer dan 300 gerapporteerde gevallen in het hele land en zes doden.

Op 25 oktober kwam orkaan Sandy in het zuidoostelijke deel van Cuba aan land. Naar schatting van de VN zijn 1,1 miljoen mensen getroffen en ongeveer 180.000 huizen zijn beschadigd, waarvan 50.000 huizen waar de daken helemaal weg zijn. 96.980 hectare aan gewassen is beschadigd door de storm, wat ook gevolgen heeft voor de rest van het eiland, Oost-Cuba produceert veel van basisgewassen voor heel Cuba.

"Dit is een van de zwaarste orkanen die Oost-Cuba heeft geraakt. Ondanks de goede voorbereiding van de Cubaanse autoriteiten waren de mensen minder voorbereid, omdat de storm een ongewone baan volgde en rechtstreeks de stad Santiago de Cuba raakte. Dat is meestal niet in het pad van de Caribische orkanen ", zegt Christina Polzot, CARE's vertegenwoordiger in Cuba. "De Cubaanse regering coördineerde de evacuatie van 343.230 mensen, waarvan velen nog steeds op zoek zijn naar onderdak bij familie, wat zorgt voor aanzienlijke overbevolking in deze huizen."

De meest dringende behoeften zijn er in de woningbouw, in het bijzonder materialen om mensen te helpen met het herstellen en de wederopbouw van hun huizen, met name daken. Hulpgoederen zijn ook nodig, zoals gereedschappen, familie kits en hygiëne benodigdheden. CARE coördineert met haar lokale partners en de Cubaanse regering de ondersteuning van de rampenbestrijding. CARE Cuba is van plan om zich in het bijzonder richten op het bereiken van de vrouw die aan het hoofd van het huishouden staat. Zij krijgt vaak te maken met de ergste situaties in de nasleep van een ramp.

Haïti: CARE zorgt voor schoon water na orkaan Sandy

Tue, 30 Oct 2012 11:42:38 +0100

29 Oktober 2012

Terwijl de oostkust van de Verenigde Staten zich momenteel schrap zet voor de komst van de orkaan Sandy, worstelen gezinnen in Haïti met de nasleep ervan. Hoewel Sandy Haïti niet direct heeft geraakt, heeft het land met een ongekende hoeveelheid aan regenval te kampen. De zware regenbui heeft meer dan 72 uur geduurd en heeft voor ernstige overstromingen gezorgd in de laaglanden van het eiland. De vernietiging is wijdverspreid: Huizen en gewassen zijn beschadigd; vee gestorven. Haïti is zeer bergachtig en heeft nog slechts twee procent van zijn oorspronkelijke bosbedekking, waardoor het zeer kwetsbaar is voor overstromingen en aardverschuivingen.

De westelijke regio's van Grande Anse en Leogane, waar CARE op dit moment actief is, zijn zwaar getroffen. Volgens een eerste CARE veld-inschatting, zijn meer dan 6.500 huizen overstroomd, beschadigd of vernietigd, circa 7.500 personen zijn ontheemd. Dit is echter een schatting aangezien niet ieder gebied toegankelijk is, met name de Grande Anse is moeilijk te bereiken. De hoofdroute is op veel plaatsen overspoeld en verbindingsbruggen vernield, andere routes zijn onbegaanbaar voor voertuigen. Boten en vliegtuigen zijn op dit moment de enige manier om hulpgoederen snel te vervoeren. Het Haïtiaanse National Emergency Center meldt een totaal van 7.627 gezinnen (ongeveer 38.000 personen) die zijn getroffen. 44 sterfgevallen worden gemeld en ten minste 19 mensen zijn ernstig gewond geraakt.

CARE Haïti is actief in de Grand Anse en Leogane en was voorbereid op mogelijke noodsituaties voordat de orkaan het land raakte. Het nood-team is nu van plan om de getroffen mensen te helpen met schoon water omdat in veel gebieden de waterbronnen beschadigd zijn. Dit maakt de bevolking afhankelijk van rivierwater voor consumptie, wat niet alleen gevaarlijk is vanwege de hoge niveaus van het water, maar het vormt ook een groot risico op cholera.

CARE werkt al in Grand Anse en zal helpen bij de distributie van tabletten om water te zuiveren, zeep en jerrycans. Om voor schoon water te zorgen, kan CARE Haïti’s water- en sanitatieteam ook waterbronnen installeren als dat nodig is. CARE zal ook nagaan of de huidige projecten en cholerabehandelingscentra hersteld moeten worden om toegang te krijgen tot drinkbaar water en sanitaire voorzieningen.

In Leogane, in het bijzonder in de gebieden Saria en Bino, ondersteunt CARE andere regionale organisaties met bestaande rampenplannen. In Saria en Bino hebben 300 gezinnen hun huis en al hun bezittingen verloren. CARE heeft meer dan 40 opgeleide medewerkers, waaronder maatschappelijk medewerkers, deskundigen op het gebied van water en sanitaire voorzieningen, evenals ingenieurs die beschikbaar zijn voor organisaties die noodhulp bieden.

Overstromingen Benin: Het verhaal van een vrouw uit Kompa

Mon, 29 Oct 2012 12:17:46 +0100

5 oktober 2012,

Gado Fathi woont in het dorp Kompa in Benin, een klein land in West-Afrika. Ze is een oude vrouw van ongeveer 65 jaar. Voor de overstromingen leefde ze samen met haar kleinkinderen, 2 jongens van 3 en 5 jaar oud. De twee kinderen waren haar verantwoordelijkheid en ze probeerde hen te voeden met de seizoensgewassen rijst, gierst en okra. De landbouw stelde haar nauwelijks in staat te voldoen aan de behoeften van de kinderen, ze hoopte niet op meer. Met de hulp van haar buren, heeft Gadi Fathi onderdak gebouwd. Maar, de kleine hut is tijdens de overstromingen van 2010 verwoest. Het was erg moeilijk om het weer op te bouwen.

Dit jaar sloeg het noodlot opnieuw toe: op een nacht toen ze met haar 2 kinderen aan het slapen was, kwamen er weer overstromingen. Toen ze plots wakker werd, waren bijna al haar kleren weggespoeld. Haar kookgerei was onder water en de structuur van haar onderdak begon al in te storten. Ze wist niet wat ze moest doen of waar ze heen moest gaan. De meeste van haar bezittingen waren al onherstelbaar beschadigd. « Bijna iedere dag viel er zware regen. Het vee dreef op het water en verdronk », zegt ze. « De korenzolders liepen onder door het water in de dorpen. Er waren geen boten voor transport. Desondanks wilden we schuilen op droog land, we konden geen kant op. » De overstromingen zijn nog nooit zo heftig geweest sinds ze in het dorp woonde.

Gado Fathi begon zelf het gevecht tegen de overstromingen. Ze probeerde het water weg te krijgen met een emmer zodat ze een klein beetje ruimte had voor onderdak waar ze met haar kleinkinderen kon overleven. Ondanks dat haar huis omgeven was door water en ze geen hulp had. Tijdens dit eindeloze gevecht tegen het water was ze een week ziek en kon ze helemaal niets meer. Haar benen waren opgezwollen en ze kon ze niet meer bewegen. De kinderen aten amper een maal per dag, het gebrek aan voedsel werd steeds meer merkbaar. Gelukkig bood een passerende buur hulp om haar te verplaatsen naar een veiliger gebied. Haar reactie was om haar 2 kleinkinderen te helpen, waarvan 1 de afgelopen 48 uur tekenen vertoonde van hoge koorts. Het gezondheidscentrum verwees haar naar een meer gespecialiseerde kliniek in de stad Malanville. Maar onderweg overleed het jongetje aan zijn ziekte. In de tussentijd vertoonde het andere jongetje verschijnselen van ondervoeding. Mensen kwamen samen om de jongen te helpen bij zijn herstel op traditionele manier door hem een infuus bad te geven. Omdat ze geen geld meer hadden om het kind te laten behandelen bij een medisch centrum.

Deze gebeurtenissen vonden plaats begin september 2012, toen de verteller van dit verhaal het dorp passeerde. De oude vrouw heeft een gastfamilie gevonden maar kan nog steeds niet lopen.

CARE helpt de mensen in de getroffen gebieden van Malanville, Karimama, N’Dali en Tchaourou, aan hulpgoederen en schoon water. Tijdens de overstromingen van 2010, heeft CARE Benin noodhulp geboden en werkte met partners en lokale partijen om te ondersteunen met water, hygiëne en sanitair, voedseldistributie en onderdak voor 150.000 mensen.

De verkiezing van een crisiscomité in Kaseghe

Mon, 05 Nov 2012 15:43:06 +0100

Ujasari project
26 september 2012

"We hadden nooit gedacht dat we gekozen zouden worden. Niémand verwachtte dat we gekozen zouden worden," vertelt een lid van een dorpscommissie met enige verbazing. Via het project Ujasiri heeft CARE onlangs de verkiezing van een 'crisiscomité' ondersteund in het afgelegen dorp Kaseghe in Zuid-Lubero. Het is de tweede in een reeks van soortgelijke verkiezingen in de door conflicten getroffen dorpen in de regio. De commissies zijn verantwoordelijk voor het ontwikkelen van een plan van aanpak om de risico's te verminderen die verband houden met de conflicten en natuurrampen. Het plan helpt deze kwetsbare gemeenschappen effectief te reageren op crises en de blootstelling aan de dreiging van misbruik en vernietiging te verminderen.

De dorpen die geselecteerd zijn voor deelname aan het Ujasiri project worden gekenmerkt door een groot aantal ontheemden (IDP's) en de blootstelling aan regelmatige aanvallen door gewapende groeperingen. Op sommige plaatsen hebben mensen moeite om hun gebied binnen te komen doordat gewapende mannen door de velden trekken. CARE leden van de Kaseghe gemeenschap, Zuid-Lubero, Noord-Kivu ondersteunen de commissies bij de ontwikkeling van deze actieplannen. Wat ook bestaat uit mechanismen om vrouwen te beschermen die werkzaam zijn in de gebieden waar misbruik en seksueel geweld plaatsvinden. Of uit indicatoren om de dreiging van het risico van escalatie te meten.

De bevolking van Kaseghe, zo’n 2700 mensen, was tijdens de verkiezingen vertegenwoordigd door 320 mensen uit verschillende buurten, organisaties, zoals de jeugd en handelaren, kerken en IDP vertegenwoordigers. Kaseghe heeft al een aantal lokale comités maar volgens de bevolking zijn ze niet representatief. Toen de leden van het comité op de plaats van de bestemming aankwamen, was er grote euforie van het hebben van transparante en eerlijke verkiezingen.

27 kandidaten stonden voor de 12-koppige commissie. Nadat de kandidaten zich hadden voorgesteld, wachtten de mensen in de rij om hun stem uit te brengen. Het stemmen verliep rustig, gedisciplineerd, en vond in korte tijd plaats. Het tellen van de stemmen vond onmiddellijk plaats na de stemming en werd uitgevoerd in het bijzijn van de kiezers om te laten zien dat er geen fraude plaatsvond. Vijf vrouwen en zeven mannen met verschillende achtergronden werden verkozen: De president vertegenwoordigt de katholieke kerk, de vicepresident, een ontheemde vrouw en een 22-jarige vrouw die de jongeren vertegenwoordigde.

"Ik ben in staat om met de jeugd te spreken. Ik ben bereid om overal naar toe te gaan en alles te doen om de jonge mensen van dit dorp te vertegenwoordigen. Er zal geen discriminatie zijn, iedereen is vertegenwoordigd," zegt Faida van de jeugdgroep enthousiast met een grote glimlach vol vertrouwen.

"Ja, als we allemaal samenwerken, zullen we een verandering gaan zien," Kavugho, de vicepresident, die voor enkele maanden in Kaseghe is geplaatst, is het daarmee eens.

"Ontheemden lijden, er is geen plaats voor hen en er is chronische ondervoeding, ziekten als tuberculose zijn een dagelijkse strijd " legt Kavira, een ander lid, uit. Ze heeft zeven kinderen en nog eens zes ontheemde kinderen thuis. "Ik ben blij. Door samenwerking en transparantie, zullen we dit dorp veranderen" voegt ze eraan toe.

Om deze gemeenschappen nog meer te versterken en crises te voorkomen, zorgt CARE voor interventies bij voedselzekerheid in deze zones door middel van micro-krediet voor zaden en landbouwpercelen en voedseldistributie met het geld en vouchersysteem. Dit maakt het voor de begunstigden mogelijk om op open markten te kiezen waar ze op dat moment het meest behoefte aan hebben, tegelijkertijd blijft de lokale economie gewaarborgd.

Blog Anneke Verbraeken; Justine in Benin

Thu, 25 Oct 2012 11:16:06 +0200

Dinsdag 24 oktober 2012, Porto Novo

Door: Anneke Verbraeken
Anneke reist samen met cameraman Joseph Oesi door Benin om reportages te maken over het verlies aan mangrovebossen. In haar blogs neemt ze ons mee en vertelt ze wat ze onderweg zoal tegenkom

Justine

Tja, die Justine. Vorig jaar bezwoer ze bij hoog en bij laag dat ze nooit zou trouwen: mannen, dat was niets voor haar. Ze wilde verpleegster worden, ook al was daar nu even geen zicht op omdat ze het schoolgeld niet kon betalen. Haar vader stond volledig achter haar: zodra er geld was, zou hij haar weer terug naar school sturen.

Mijn cameraman en ik vonden Justine lastig om te interviewen. Op gesloten vragen (die met ja of nee zijn te beantwoorden), zei ze ook uitsluitend ja of nee, en open vragen (waarop je maar een end weg kan babbelen) wist ze met een of twee zinnen af te doen. Het was om wanhopig van te worden. Mijn cameraman dacht dat ze zeer religieus en verlegen was, ik dacht dat Justine vele geheimen te verbergen had.

Tijdens de voorbereidingen van de trip dit jaar hoorden we dat Justine was getrouwd en samen met haar echtgenoot in Porto Novo woonde. Zelfs Aissata, de CARE medewerkster die toch regelmatig contact met haar heeft, wist in eerste instantie niet of ze getrouwd was. De eerste keer dat ze Justine ontmoette was er een man bij; een ‘kennis’ volgens Justine. Pas na een aantal gesprekken kreeg Aissata te horen dat het..... eeehhh ..... de echtgenoot was.

Een paar dagen geleden waren we onderweg naar Justine voor het interview toen Aissata werd gebeld. Het was Justine. Die vroeg of we al bijna waren en oh ja, er zou ook een klein meisje bij zijn. Een klein meisje? Ja, ..... ehhhhh ...... mijn dochter. We vielen van onze stoel. Er was dus niet alleen een echtgenoot, maar nu ook al een dochter. En maar liefst van acht maanden. Een snelle rekensom leerde dat Emanuelle Patience in de buik van haar moeder vorig jaar het eerste interview meemaakte toen Justine ons bezwoer dat ze mannen maar niks vond.

Emanuelle Patience is een schattig meisje, maar het betekent wel dat Justine haar droom om verpleegster te worden kan vergeten. Justine komt aan de kost door de verkoop van zeep op de markt; de zeep maakt ze zelf. Haar echtgenoot zit zonder werk. Hij werd ontslagen toen de school hoorde dat hij Justine zwanger had gemaakt en niet officieel was getrouwd.

Het was opnieuw een moeilijk interview met Justine. Ze antwoordt nog steeds uitsluitend met ‘ja’ en met ‘nee’. Haar echtgenoot is echter geheel het tegenovergestelde. Hij had maar een enkele vraag nodig om zijn levensverhaal te vertellen, inclusief de misère van het afgelopen jaar.
Justine is niet erg over zijn woordenwaterval te spreken: ‘Hij praat maar en hij praat maar. Hij praat veel te veel. Dat vind ik niet leuk.’
Volgend jaar weten we of het huwelijk van Justine nog steeds standhoudt.

Lees hier meer over het CARE project in Benin

Blog Anneke Verbraeken; reis door Benin

Tue, 23 Oct 2012 13:29:32 +0200

Zondag 21 oktober 2012, Porto Novo

Door: Anneke Verbraeken
Anneke reist samen met cameraman Joseph Oesi door Benin om reportages te maken over het verlies aan mangrovebossen. In haar blogs neemt ze ons mee en vertelt ze wat ze onderweg zoal tegenkomt.

Voodoo: religieus schrikbewind
We zijn bezig met het maken van een documentaire over het leven in Les Aiguégués, een meer dan waterrijk gebied bij hoofdstad Porto Novo dat elk jaar weer onder water komt te staan. Om het leven in beeld te brengen volgen we sinds vorig jaar twee meisjes: Françoise en Justine.

Françoise is een openhartige, vrolijke visverkoopster, Justine een gesloten meisje met vele geheimen. Beiden zijn ze geboren en getogen in het gebied, beide vaders zijn vissers. Beide vaders kunnen door overbevissing en het verdwijnen van mangroves waar de vis zich voortplant, nauwelijks het hoofd boven water houden. CARE probeert weer vis in rivier en meer te brengen door aanplant van nieuwe mangroves. Ook informeert CARE de mensen over alternatieve manieren van inkomsten, zoals het verkopen van eigen groenten op de markt.

Gisteren waren we bij Justine om te horen hoe het haar het afgelopen jaar was vergaan. Hoewel ze ons vorig jaar had bezworen nooit te zullen trouwen, was dat dus precies wat ze gedaan heeft. Ze ontving ons samen met haar man in een piepklein huisje bestaande uit twee piepkleine kamers. De woonkamer bestaat uit een vloerkleed en een tafel, de slaapkamer hebben we niet gezien. Dat wilden we ook niet. Ze delen hun binnenplaats met nog een aantal andere gezinnen, waaronder dat van de huisbaas. Er staat een put; het water wordt piepend en krakend opgehaald met een rafelig touw en een lekke plastic kruik.
Het afgelopen jaar was er een van vallen en opstaan voor Justine, maar dat bewaar ik voor een andere keer.

Nadat we hadden gefilmd, wilden we nog wat opnamen maken van haar wijk. We stonden nietsvermoedend opnamen te maken van een pleintje, de mensen, de huizen, een tempeltje, toen opeens een hele boze man op ons af kwam rennen en begon te schreeuwen dat hij de camera zou vermorzelen. De cameraman schrok zich een hoedje en begon zonder een woord te zeggen de camera van het statief te halen. Aissata Traoré, onze geweldige gids van CARE Benin, kwam tussenbeide, net als de echtgenoot van Justine die met ons mee was gelopen.
De echtgenoot legde zachtjes uit dat wij er voor hem en zijn vrouw waren. Dat schoot helemaal in het verkeerde keelgat. Wie of hij dan wel was? Daarmee impliciet zeggend: Luister broer, jij bent een nul. Ik ben hier degene die wat voorstelt. Dus wat hebben ze in godsnaam bij jou te zoeken?

Wij moesten allemaal meekomen, dan zou hij de camera vernietigen, zoals deze zijn fetish hadden vernietigd. Wat betreft echtgenoot: de man zou er voor zorgen dat zijn leven een hel werd. Dat ze allemaal ziek zouden worden, dat ze uit hun huis werden gezet. Echtgenoot verschoot van kleur en werd heel erg witjes.
De man was dus een koning, een voodoo priester, dat onooglijke tempeltje zijn heiligdom. Door er opnamen van te maken hadden we de voodoo vernietigd of zoiets. Helemaal begrijpen deden wij het niet. De boze koning gebaarde dat wij allen met hem mee moesten komen naar zijn huis, waar inderdaad fier een witte vlag wapperde. Het teken dat daar voodoo werd bedreven.

De cameraman en ik besloten niet mee te gaan. Onze aanwezigheid zou alleen maar voor onrust zorgen en dus was het aan de echtgenoot van Justine en onze gids Aissata om uit te leggen wat er aan de hand was. De koning bleek na een half uur praten, redelijk bereid de zaak te laten rusten, tot er opeens twee fiere jonge mannen kwamen binnenstormen, die vonden dat er heiligschennis was gepleegd, dat de koning zich daar niet bij neer kon leggen, dat er een of andere vorm van wraak nodig was.

Toen echtgenoot op een gegeven moment naar buiten kwam met de mededeling dat de koning wilde zien wat er was gefilmd, was het de beurt van de cameraman om van kleur te verschieten. Geen denken aan dat hij opnamen zou wissen omdat een of andere achterlijke voodoo-meneer dat wilde.

Natuurlijk liep het af zoals veel zaken aflopen in Afrika: met het betalen van geld. We betaalden; niet voor onszelf, maar omdat de kans groot was dat Justine en haar echtgenoot fikse problemen zouden krijgen. Deze ‘koning’ beschikte waarschijnlijk over een heel legertje van die fiere jonge mannen, plus natuurlijk nog de nodige voodoo om hen het leven volstrekt onmogelijk te maken.

Het zette me wel aan het denken. Betalen om iets gedaan te krijgen, daar was ik wel aan gewend in Afrika. Maar die blijkbaar absolute macht van zo’n voodoo priester daar was ik erg van geschrokken. In een militaire dictatuur gebeuren vreselijke dingen, maar bij de voodoo komt daar nog eens een religieus schrikbewind overheen met spreuken en fetish. Ik had gelezen over kinderen die tot kinderarbeid werden gedwongen en niet weg durfden lopen omdat ze een voodoo ceremonie hadden ondergaan.
Hier in de wijk leek deze koning volgens voodoo-wetten zijn goddelijke gang te kunnen gaan. En dat terwijl Benin toch naar Afrikaanse maatstaven een redelijk lopende democratie is.

Zojuist kreeg ik van Aissata de gids een telefoontje. De koning was bijgedraaid na onze donatie en wilde ons wel ontvangen. Maar, zo zei Aissata, dat gaan wij niet doen. Het enige dat de koning wil is geld. Ik heb dus maar gezegd dat jullie al weer weg waren.
Vandaag gaan we Justine filmen terwijl ze boodschappen doet op de markt. We hebben wel alle instanties gewaarschuwd dat we er aankomen, inclusief de Beninoise geheime dienst. Ons kan niks gebeuren vanmiddag.

Lees meer over het behoud van de mangrovebossen in Benin

Armoede veroorzaakt rampen, rampen veroorzaken armoede

Wed, 17 Oct 2012 14:25:47 +0200

“Armoede veroorzaakt rampen en rampen veroorzaken armoede”, stelt CARE's Robert Glasser. “Als rampen plaatsvinden, verliezen arme mensen vaak alles wat ze nodig hebben om te overleven. Tegelijkertijd zullen ze een groter risico lopen omdat ze geen toegang hebben tot basisdiensten als gezondheidszorg en onderwijs. Veel mensen zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van landbouw, maar droogte of extreme regenval kan in een paar minuten een totaal jaarinkomen vernietigen.”

Klimaatverandering, bevolkingsgroei, toenemende verstedelijking en afbraak van de natuur verhogen de rampgevoeligheid van honderden miljoenen mensen overal ter wereld, vooral in ontwikkelingslanden waar de mogelijkheden en middelen voor aanpassing vaak ontbreken. Vooral mensen die in uiterwaarden, laaglanden, bij de zee, of tegen steile hellingen wonen, lopen een groot risico.

CARE Nederland heeft binnen CARE International een leidende rol op het gebied van ramppreventie. De programma’s ondersteunen burgers en lokale overheden bij het realiseren van de noodzakelijke aanpassingen en het vinden van alternatieve manieren om in levensonderhoud te kunnen voorzien, bij het versterken van natuurlijke barrières en het ecosysteem, en bij het zorgen voor waarschuwings- en vluchtplannen die het aantal slachtoffers moeten verminderen.

Bekijk hier wat CARE Nederland doet aan ramppreventie.

Wereldvoedseldag en Wereldarmoededag; aandacht voor millenniumdoel 1

Tue, 16 Oct 2012 12:18:56 +0200

Vandaag, 16 oktober, is het Wereldvoedseldag. Morgen, 17 oktober, is het Wereldarmoededag. De armoede halveren en minder mensen honger, dit is één van de acht millenniumdoelen. Vandaag en morgen wordt er extra aandacht besteed aan dit doel.

Het percentage mensen dat in extreme armoede leeft, moet in 2015 ten minste voor de helft zijn teruggebracht ten opzichte van 1990. Extreme armoede betekent dat iemand minder dan $1,25 per dag te besteden heeft. In 1990 leefden 1,8 miljard mensen in extreme armoede, oftewel 41,7 procent van de wereldbevolking.

Iedereen fatsoenlijk werk

Minder armoede kan alleen worden bereikt als meer mensen aan een fatsoenlijke baan worden geholpen. Fatsoenlijk werk is productief werk dat wordt uitgevoerd uit vrije wil onder gelijke, veilige en waardige omstandigheden. Juist in arme landen hebben mensen vaak slechtbetaald, tijdelijk of onveilig werk. Dit probleem doet zich vooral voor onder vrouwen en jongeren.

Halvering percentage mensen met honger

In 2015 moet ook het percentage mensen dat honger lijdt zijn gehalveerd. In 1990 was dat percentage 20 procent. En bijna eenderde van alle kinderen onder de vijf was toen ondervoed.

Meer weten over Wereldvoedseldag? Kijk op www.wereldvoedseldag.nl.

Lees hier meer over de acht millenniumdoelen.

Women (In)visible Force of Resilience

Mon, 15 Oct 2012 13:03:38 +0200

CARE Nederland always believes that the role of women in building resilience is vital. CARE Nederland is committed to respond to emergencies through a gender lens because we believe that there is a significant difference in ways men and women respond to hazards. When families lose their livelihoods, the women face more challenges as they are expected to look after their families.

As women often experience greater effects of disaster, / CARE Nederland believes that the key to achieve successful disaster risk reduction activities is through active involvement of women and other vulnerable stakeholders in all the components of decision making, risk assessment, planning, implementation, and monitoring.

Because we believe that women can deliver.
Because we are the visible force of resilience.

Women's participation in disaster risk reduction programs helps increase resilience of a community. And making women's voices count means ensuring for their right to be heard in the policy and community levels.

Because defending dignity and fighting poverty also means women working towards safe and resilient communities.

Pakistan: huizen en gewassen vernietigd door overstromingen

Fri, 12 Oct 2012 15:12:19 +0200

10 oktober 2012

In het zuiden van Pakistan hebben de moessonregens, die in de eerste week van september begonnen en duurden tot 11 september, grote overstromingen veroorzaakt in de provincies van Punjab, Sindh en Balochistan. Zo’n 4,5 miljoen mensen zijn getroffen en meer dan 300.000 mensen hebben zich moeten verplaatsen naar opvangkampen. 89% van de getroffen bevolking heeft geen waarschuwingen gekregen voor de overstromingen.

Geen onderdak of hulp
Waleed Rauf, landendirecteur van CARE Pakistan zegt, “In sommige gebieden leeft het grootste gedeelte van de bevolking in de open lucht, zonder dak boven hun hoofd en wachtend op hulp. Mensen hebben dringend behoefte aan onderdak, schoon water en medische hulp.”

Er worden geen grote overstromingen meer verwacht, maar de opluchting en heropbouw begint nu pas. Veel wegen staan onder water en sommige gebieden blijven onbereikbaar – boten worden gebruikt om hulpgoederen te verspreiden. 1,1 miljoen acre aan gewassen is vernietigd en meer dan 400.000 huizen en 3.000 scholen zijn beschadigd.

Situatie in Rajanpur
CARE heeft de situatie in Rajanpur, een van de zwaarst getroffen gebieden van de provincie Punjab, geanalyseerd en constateerde een groot risico op het verspreiden van ziektes via het water. Het water van de overstromingen bereikt de plaatsen van het drinkwater inclusief de waterbronnen. Veel mensen hebben al last van diarree en hebben maagproblemen. Deze gevallen stijgen enorm, andere ziektes vertonen soms pas na een week symptomen. De verwoesting van latrines en andere sanitaire faciliteiten hebben in veel gebieden geleid tot hygiënische achteruitgang en gezondheidsproblemen.

In dit gebied hebben de overstromingen ook veel gewassen vernietigd en bedreigen het levensonderhoud en de voedseldistributie. Zo’n 75% van de gewassen in Rajanpur is vernietigd, de getroffen gewassen zijn rietsuiker, rijst, mais, en katoen dat bijna geoogst konden worden.

Medische klinieken
Onderzoek heeft aangetoond dat er de meeste behoefte is aan tenten, opvangkampen, schoon water, voedsel en hygiënepakketten. CARE is begonnen met het opzetten van medische mobiele klinieken in gebieden waar bekwame artsen niet aanwezig zijn. Deze medische mobiele klinieken reizen van dorp tot dorp, vooral in de minder toegankelijke gebieden en zijn bemand door zowel mannelijke als vrouwelijke artsen. CARE legt de focus van de noodhulp op gezondheidsgebied omdat veel vrouwen in verwachting zijn of onlangs zijn bevallen.

CARE support ook de geld-voor-werk-projecten om de mensen steun te bieden bij het verkrijgen van voedsel, de opbouw van woningen en dorpen en het herstellen van hun leven.

International Disaster Risk Reduction Day, October 12th

Thu, 11 Oct 2012 16:11:49 +0200

This Friday, October 12th will be International Disaster Risk Reduction day. Upon this important occasion in which we should celebrate the very positive efforts we have made on advancing on the theme of DRR, we are pleased to announce the forthcoming launch of the ECB publication ‘Toward Resilience: A Guide to Disaster Risk Reduction and Climate Change Adaptation’. This timely publication has been successfully developed in collaboration with our ECB project partners .

On behalf of CARE International, co-development of the publication was coordinated by CARE Nederland, with expert input from across the CARE confederation including CARE International UK and the CARE-led consortium in Niger. Special thanks must be extended to all those involved for their commitment and dedication to produce this very helpful tool.

The guide is being pre-launched as part of the United Nations International Day for Disaster Reduction this coming Friday. The full hard copy and PDF versions of Toward Resilience will be available for CARE International offices from January 2013. Neil McFarlane, Senior Coordinator for UNISDR’s DRR Coordination Section, supports the release of this guide “as disaster risk reduction is about good development, especially at community level. The role of NGOs and community based-organizations is therefore critical to build the resilience to disasters at the local level”.

The publication is very relevant to CARE International as it provides clear guidance on how DRR and climate change adaptation (CCA) can be integrated into the programme cycle management, and considers the important needs of women, children and other vulnerable groups. The guide is intended to help project managers and staff, partner member staff, community members and technical specialists to understand and apply an integrated approach to DRR and CCA, and to build capacity in that area. It explains the evolution of DRR and CCA and describes key principles for effective programming and advocacy work including examples of how these principles may be applied. The guide explains programme cycle management for interventions to reduce disaster and climate risk, comprising the three stages of analysis, design and implementation. ‘Toward Resilience’ also focuses on how DRR and CCA can be applied in key sectors, such as food security, natural resources management, and education, as well as key contexts, such as conflict, early recovery, and in urban areas. Finally, the guide offers an array of helpful case studies, resources and tools for DRR and CCA governance and advocacy work.

The guide will be available in the new year in three languages (English, French and Spanish), and we hope that this will further support the engagement with this publication across the CI (partner) network. The guide was made possible with generous donor contributions from Catholic Relief Services, Save the Children, Mercy Corps, The Bill and Melinda Gates Foundation, USAID’s Office of US Foreign Disaster Assistance (OFDA) as well as the EC Directorate General for Humanitarian Aid & Civil Protection (ECHO).
The production of this very useful guide is a great example of one of the excellent products of our collaboration with the Emergency Capacity Building (ECB) Project. Please visit the www.ecbproject.org website to learn more about our current collaborative work with a number of INGOs and partners, and the great tools and approaches that have been developed as a result of this partnership.

Best wishes for International Disaster Risk Reduction Day this coming Friday, October 12th!

Dag van de Duurzaamheid

Wed, 10 Oct 2012 16:16:01 +0200

Vandaag, 10 oktober, is het de Dag van de Duurzaamheid

Is de noodhulp van CARE duurzaam?

De heer Hans Feldmeier, een Duitse gepensioneerde, vond in zijn kast een 64 jaar oud blikje varkensvet uit een CARE Package en liet in een laboratorium testen of de inhoud nog eetbaar was. Wil je het resultaat weten? Bekijk dan de korte videoreportage van de BBC.

CARE werd in 1945 in Amerika opgericht om de slachtoffers van de 2e Wereldoorlog van voedselpakketten te voorzien, de zogenaamde CARE Packages. Ook in Nederland werden ze op grote schaal gedistribueerd. Nog steeds verstrekt CARE noodhulp aan slachtoffers van oorlogen en natuurrampen. Maar natuurlijk is het beter slachtoffers te vorkomen. In 2011 hielp CARE wereldwijd 12,5 miljoen mensen met noodhulp en het verbeteren van hun zelfredzaamheid door middel van ramppreventie- en vredesopbouwprogramma's.

Gezocht: Director Marketing & Communication

Fri, 08 Feb 2013 11:38:02 +0100

CARE Nederland is een hulporganisatie, die wereldwijd projecten uitvoert op het gebied van Noodhulp, Wederopbouw, Disaster Risk Reduction (DRR) en Peacebuilding. CARE Nederland (onder)steunt slachtoffers van natuurrampen en oorlogen, zodat ze weer kunnen bouwen aan een eigen toekomst. CARE Nederland is samen met 11 andere organisaties lid van CARE International en voert al haar activiteiten uit binnen de kaders van dit federatieve internationale samenwerkingsverband.

De organisatie bestaat uit vijf afdelingen: Marketing, Communicatie & Fondsenwerving, het Disaster Risk Reduction Programma Team, het Peacebuilding Programma Team, Financiën & Control en het Office Management. Er werken circa 30 medewerkers. De Raad van Toezicht bestaat uit 7 personen.

Plaats in de organisatie
De afdeling Marketing, Communicatie & Fondsenwerving is verantwoordelijk voor groei van de inkomsten uit eigen fondsenwerving (particuliere huishoudens en bedrijven) en invulling van de statutaire voorlichtingsdoelstelling. De afdeling is volop in ontwikkeling en bestaat momenteel uit vier personen: de Director Marketing & Communication, de relatiebeheerder Zakelijke Markt, de Online Marketeer en de Medewerker Donateur- en Sponsorinformatie voor het databasebeheer en de dagelijkse contacten met individuele donateurs.

De Director Marketing & Communication bouwt door op ingezette strategieën en ontwikkelt nieuwe activiteiten om de inkomsten van de organisatie te laten toenemen, de loyaliteit met de achterban te versterken en de zichtbaarheid van de organisatie te vergroten. De director Communication & Marketing rapporteert direct aan de directeur en is lid van het MT.

Profiel
• Minimaal WO werk- en denkniveau.
• Relevante kennis van en een bewezen staat van dienst op het gebied van marketing, communicatie en fondsenwerving in bij voorkeur de Ontwikkelingssamenwerkingsector.
• Leidinggevende ervaring en goede managementvaardigheden.
• Gevoel voor verhoudingen.
• Representatieve persoonlijkheid die weet te enthousiasmeren en inspireren.
• Resultaatgericht.
• Vaardigheden op het gebied van het onderhouden van relaties en omgevingsbewust.
• Bereid zich voor langere termijn te binden aan CARE NL.
• Uitstekende mondelinge en schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid in de Nederlandse taal.
• Goede beheersing Engelse taal in woord en geschrift.
• Eigentijds, dynamisch en bekend met moderne ontwikkelingen op het gebied van (online)marketing en fondsenwerving.

Taken en verantwoordelijkheden
beleidsontwikkeling, fondsenwerving en communicatie
• Is verantwoordelijk voor het ontwikkelen van de Marketingstrategie en uitvoeringsbeleid en de aansluitende budget- en resultaatverantwoordelijke uitvoering van alle activiteiten op het gebied van fondsenwerving, marketing & communicatie.
• Is verantwoordelijk voor het opstellen van een investeringsbudget in fondsenwervende activiteiten en het verwerven van particuliere donaties en sponsorbijdragen vanuit de zakelijke markt.
• Draagt zorg voor communicatie met de pers, media, publiek, bedrijven en donateurs en de lange termijn binding van donateurs en sponsors.
• Is conceptueel en hoofdredactioneel verantwoordelijk voor alle marketing communicatie en alle CARE NL publieke uitingen.
• Is verantwoordelijk voor opslag, beheer, analyse en bewerking van donateursgegevens en mede daarmee voor de onderliggende systemen en programmatuur.
• Is verantwoordelijk voor het maken en realiseren van afspraken met contractpartijen, zoals reclamebureaus, wervingsbedrijven en dienstverleners.
• Begeleidt, adviseert en instrueert derden die werkzaamheden verrichten op het gebied van fondsenwerving, marketing en communicatie.
• Volgt relevante externe ontwikkelingen, analyseert deze op consequenties en vertaalt deze in lange en korte termijn beleid.
• Stelt het jaarwerkplan op van de afdeling en rapporteert over ontwikkelingen en realisatie van doelstellingen en levert midterm review gegevens aan.
• Werkt samen met de andere afdelingen van CARE NL.

Vertegenwoordiger van CARE NL
• Vertegenwoordigt CARE NL in de werkgroepen FCWG en COMWG van CARE International.
• Vertegenwoordigt CARE NL in andere relevante fora.

Speelruimte
Binnen door de directeur vastgestelde kaders van het jaarplan (AOP) -en het daarbij behorende
jaarbudget- is de director Communication & Marketing bevoegd om beslissingen te nemen. Over
situaties die buiten de benoemde kaders vallen, vindt afstemming plaats met het MT.

Integraal Management
• Is integraal verantwoordelijk voor het functioneren van de afdeling.
• Maakt afspraken met medewerkers van de afdeling over te behalen resultaten.
• Is verantwoordelijk voor de kwaliteit en kwaliteitsverbetering van de afdeling.

Kennis en vaardigheden
• Gespecialiseerde theoretische en praktische kennis en ervaring op het gebied van marketing.
• Kennis en vaardigheid op het gebied van ontwikkelen van beleid, fondsenwerving en communicatie.
• Kennis en vaardigheid op het gebied van management.

Contacten
Naast interne contacten heeft de director Communication & Marketing contacten met donateurs, toeleveranciers, contractpartijen, media en contacten binnen CARE International. De contacten zijn gericht op inkoop, voorlichting en/of werving en hebben het karakter van informatie overdracht, afstemming, besluitvorming dan wel van het bereiken van resultaat door onderhandeling (bijv. bij inkoopcontracten).

Arbeidsvoorwaarden
Dienstverband: 38 uur per week, dienstverband in eerste instantie één jaar met de mogelijkheid tot verlenging
Arbeidsvoorwaarden: Bruto maandsalaris gebaseerd op functieschaal 13 van de BBRA schalen, afhankelijk van relevante ervaring.

Reageren?
Om te solliciteren reageert u uitsluitend via www.beljon.westerterp.nl o.v.v. het referentienummer R0985.

Meer informatie?
U kunt contact opnemen met Beljon + Westerterp, mevr. M. Dijkhuizen via 06-22 52 87 72

Overstromingen in Benin

Thu, 04 Oct 2012 14:33:20 +0200

Overstromingen in Benin: “Mensen hebben schoon water, onderdak en voedsel nodig”
Oktober 2012

Momenteel zijn er zware overstromingen in het noorden van Benin, West Afrika. In de afgelopen maanden heeft het buurland Nigeria te kampen gehad met zware regenval, hierdoor is de rivier Niger overstroomd. De watermassa’s zijn de grens overgetrokken naar het noorden van Benin, bruggen en huizen werden meegesleurd en de landbouwgrond en gewassen zijn vernietigd.

50.000 mensen geraakt
“Op dit moment zijn er meer dan 50.000 mensen van vijf gemeenschappen op verschillende manieren geraakt. Andere gemeenschappen zijn in gevaar, de komende weken wordt er meer regen verwacht”, zegt Rotimy Djossaya, CARE’s landendirecteur in Benin. Sommige getroffen gebieden zijn alleen per boot bereikbaar, een grote belangrijke brug is vernietigd door de regenval. Dit maakt het erg moeilijk om de mensen in nood te bereiken.”

Veel mensen hebben onderdak gezocht in scholen en openbare gebouwen, terwijl andere verblijven bij familie. “De mensen hebben nu schoon water, voedsel, onderdak en de basis benodigdheden nodig”, zegt Djossaya.

CARE biedt hulp
“CARE maakt zich klaar om de mensen in de getroffen gebieden te steunen in de basisbehoeftes in de gebieden Malanville, Karimama, N’Dali en Tchaourou.”

In 2008 en 2010 vonden de zwaartste overstromingen in Benin plaats. CARE Benin heeft noodhulp geboden en gewerkt met partners en lokale organisaties om 150.000 mensen te helpen aan water, hygiëne en sanitair, voedseldistributie en onderdak.

CARE is in 1999 begonnen met werken in Benin en wordt vandaag de dag erkend bij de tussenkomst van educatie, gender-gerelateerd geweld en microfinanciering. Bijna de helft van de bevolking in Benin is onder de 15 jaar, en een van de grootste uitdagingen is het verbeteren van de rechten en politieke status van vrouwen in Benin. In 2009 heeft CARE samen met partners en deelnemers onderzoek gedaan wat een strategie heeft opgeleverd voor de rechten van de vrouwen en meisjes. Sinds 1986 is CARE Benin ook actief in buurland Togo. Sindsdien is CARE Togo betrokken bij de programma’s voor gezondheid, water, infrastructuur, voorkomen van kinderhandel en capaciteitsopbouw voor gemeenschappen.

Bekijk ook eens het project van CARE Nederland in Benin. Het behoud van de mangrovebossen in Benin.

Sierra Leone; update cholera epidemie

Mon, 01 Oct 2012 13:40:35 +0200

September 28, 2012

De cholera epidemie in Sierra Leone is verzwakt en, voor de vierde week achtereen, zijn er minder nieuwe gevallen gemeld. De situatie is verbeterd zowel in het aantal nieuwe gevallen als in zwaarte. De inspanningen voor het managen van de dodelijke ziekte leveren resultaten op.

Het aantal getroffen districten blijft ongewijzigd; 12 van de 13 in Sierra Leone. Hoewel het westen van het land de hoogste aantallen blijft rapporteren (73) is er toch een daling ten opzichte van de week ervoor.

Nationale acties blijven gefocust op case management, communicatie en sociale mobilisatie, water en sanitair en aandacht voor hygiëne en toezicht op het gegevensbeheer.

Radiospotjes om cholera te voorkomen
CARE Sierra Leone gaat door met het snel en efficiënt optreden tegen de cholera uitbraak in de gebieden Bombali, Tonkolili, Kambia and Koinadugu districts.

56.996 deelnemers hebben direct geprofiteerd van onze distributie en de aandacht voor hygiëne. Radiospotjes en paneldiscussies zenden oplossingen voor cholerapreventie uit en hebben met deze boodschappen 768.130 mensen bereikt. Een bijkomend aantal van hygiënepakketten voor 5.100 families staan klaar voor directe verzending.

CARE heeft een waterzuiveringsinstallatie gedoneerd aan het Kabala District Health Management Team, bestemd voor gebruik in het Kabala ziekenhuis. Naast de algehele waterbehoefte van het ziekenhuis, zorgt deze waterzuiveringsinstallatie speciaal voor schoon water bij de Cholera Treatment Unit uitgevoerd door CARE’s partner Medicoa del mundo.

Telefonisch hulpnummer voor feedback en klachten
De komende weken focust CARE zich op steden met een hoog risico en wordt de noodhulp verhoogd om zo meer mensen te kunnen bereiken. We zullen boodschappen versturen met belangrijke informatie om de ziekte te voorkomen en cholera-preventiepakketten distribueren onder gevangenissen, mijnbouwgebieden en scholen. Choleracampagnes in samenwerking met lokale voetbalelftallen zijn ook gepland in alle gebieden.

Een telefoonnummer is beschikbaar voor de mensen met wie we werken om feedback en klachten te ontvangen. Dit hulpnummer is 24 uur per dag bemand door een toegewijde medewerker in Freetown. Dit telefoonnummer wordt bekend gemaakt tijdens bijeenkomsten van de communities, tijdens radioshows en via CARE projectspandoeken.

Human interest story; Umoja - Oost Congo

Thu, 27 Sep 2012 11:50:29 +0200

CARE: Food Distribution for Displaced Persons in Masisi, North Kivu

September, 2012

“We heard shooting and when we realized it was coming closer we took our baby and ran.” They had no time to take cloths, cooking pots, or any other belongings with them. “I waited for a few hours until the gunfire was gone and then went back to the house to get food, but the village and my house were burnt down,” Jean, the 20-year old father recounts of his flight.

Over the last couple of months, tens of thousands of people have been fleeing similar attacks by rebels in southern Masisi territory in the province of North Kivu in eastern Democratic Republic of Congo (DRC). More than 330,000 people have been displaced in the province alone. Several rivaling armed groups are continuing to create havoc in southern Masisi, where most of the displacement is concentrated right now and CARE is present.

Displacement camp in Kibabi
When the CARE team visited the spontaneous displacement camp in Kibabi on a sunny day early September, Jean, his wife, and five-month old baby had already left their home village Ngululu three weeks ago. They had walked for four days until they arrived in Kibabi where they decided to seek safety and shelter. They collected hay to construct a little hut where the family is staying. With the arrival of more than 2,310 displaced households, more or less 13,860 individuals, the displacement camp has grown into the size of a village. “I don’t know when we will be able to go back home,” Jean says as his head is tilted down. “We are cold at night and when it rains, we are not protected because our hut has no plastic sheeting.” Temperatures drop to close to zero degrees at night and the rainy season has started in full swing.

Jean continues, “We usually manage to eat [potatoes] once a day, I work in the fields of the local community, and my wife goes around asking for donations. But it’s not every day we eat and we eat very little.” Luckily, Kibabi has a natural water source where the displaced collect their drinking water from. “It came as a relief, when we received food from you [CARE]. We’ve got beans, flour, sugar, and some cooking oil. We have shared it with the people around us because not everybody received a voucher to go to the market. We can eat from it for a whole week.” Jean’s wife took their baby with her and walked for two hours to Rubaya, where the distribution is taking place. It is only the second food assistance in the area since the uprooting started late July.

UMOJA+
CARE through the Dutch Ministry of Foreign Affairs funded project UMOJA+ and together with local partners has organized a week long food distribution for almost 4,000 households, or 24,000 people, through a voucher system. CARE spearheaded the innovative voucher system through which beneficiaries buy their food on the local market, which not only empowers them to choose items they need most, but also supports and safeguards the local economy.

Marie-Claire, a 32-year old single mom, who has arrived from Kasheke two weeks ago with her six kids and one on the way, is grateful for the beans, flour, and oil she was able to purchase using vouchers received from CARE, but is worried that it won’t last for long enough. “We share the food with everybody and when it is finished, we will die just like that,” she says with an exhausted voice and fatigue in her eyes.

Others echo similar sentiments of thankfulness. “Ever since we fled home, I’ve had difficulties feeding my six children. With the food fair, we finally have something to eat,” 47-year old Charles says with a sign of relief as one of his six kids holds his hand. They left their home village Buoye two months ago and took refuge in Katoyi. When Katoyi came under threat of an attack two weeks ago, they decided to pack up again and join the local population as they made their way to Kibabi. They found shelter in a primary school where up to ten households, or around 60 people, are crammed into one, small classroom filled with thick cooking smoke.

“We are going to eat for the first time since we left our home, Katoyi, four days ago,” 23-year old Julienne says as her newborn baby sleeps silently in a cloth tied around her back. 30-year old Francoise expresses similarly, “with the food fair, CARE is helping displaced people, children who are suffering of hunger.” She rests on the lawn next to her bags filled with rice and beans to regain some strength before she starts her four-hour walk back to Bukumbirire where she is sheltered in a host family.

As clouds suddenly appear on the sky, wind starts blowing down the hills, and chilliness overtakes the place, hundreds of women, children, and men continue to stand patiently in line to receive their food coupons, which will allow them and their families to eat for up to two weeks.

CARE provides life-saving assistance through various emergency projects in North Kivu and has already reached 84,000 people in need since the outbreak of the most recent crisis in eastern DRC. As the food distribution nears its end, UMOJA+ is already planning its next intervention in the area to provide shelter material and latrines.

Lees meer over het Umoja project

CARE in DRC; fotorapportage van het Umoja+ project

Wed, 26 Sep 2012 11:41:54 +0200

Sinds half juli 2012 zijn er tienduizenden ontheemden in Zuid Masisi, gevlucht voor de gewapende groepen en de aanvallen op hun dorpen, bezittingen en inwoners. Door de vergrote onveiligheid in het gebied is er een grote humanitaire crisis in de regio ontstaan. Meer dan 330.000 mensen uit Noord Kivu zijn ontheemd sinds de gevechten in april begonnen.

Onderdak en scholing
In Kibabi zijn ongeveer 14.000 mensen terechtgekomen bij gastgezinnen en scholen. Families met soms meer dan 8 mensen leven in kleine hutjes die hen niet beschermen tegen de kou en de regen. ’s Nachts daalt de temperatuur naar 0 graden en het regenseizoen is in volle gang.

Veel ontheemden verblijven in scholen en andere openbare gebouwen. Er leven 10 families, zo’n 60 personen, in één klaslokaal. Vaak is het lokaal gevuld met dikke rook van het koken in de ruimte. Kinderen kunnen hierdoor niet aan het nieuwe schooljaar beginnen omdat de scholen bezet zijn.

UNICEF meldt dat er in de omgeving van Noord Kivu 60.000 kinderen niet terug naar school kunnen omdat veel scholen vernietigd of afgebrand zijn of bezet door gewapende troepen of ontheemden.

Humanitaire hulp
De behoeften van de ontheemden zijn enorm en de humanitaire organisaties zijn dag en nacht aan het werk. De mensen hebben onderdak nodig, water, sanitair, eten, medische hulp en bescherming. Bescherming is cruciaal, CARE en andere organisaties ontvangen dagelijks berichten van seksueel en gender gerelateerd geweld, gedwongen recruitment van mannen en jongens door de gewapende groepen, berovingen en moord. Er heerst ook steeds meer cholera, dit kan mensen in enkele uren doden wanneer ze niet direct worden behandeld.

Umoja+ project
Met het Umoja+ project, steunt CARE ontheemden en hun gast-communities wanneer de ontheemden terug naar huis keren in Masisi en Zuid Lubero. Beide plaatsen zijn “hotspots” in het aantal ontheemden. De hulp bestaat, naast ook andere dingen, uit voedsel, onderdak en sanitair. Eerder in september, organiseerde Umoja+ een week lang voedseldistributie voor 4.000 huishoudens, zo’n 24.000 mensen, in Rubaya, Masisi. Bonen, rijst, meel, suiker en olie om te koken werden aangeboden op een open markt door middel van het vouchersysteem. CARE heeft dit systeem ontwikkeld, waardoor de deelnemers hun eten op de lokale markt kunnen kopen, wat er niet alleen voor zorgt dat de mensen zelf kunnen kiezen wat ze het meest nodig hebben, maar het ondersteunt ook de lokale economie.

Bekijk hier de fotorapportage; CARE in DRC, voedseldistributie in Masisi.

CARE in Noord Kivu; update september 2012

Tue, 25 Sep 2012 10:56:15 +0200

De update gaat beknopt in op de huidige crisis (sinds april 2012), de response van CARE alsmede de gaps. Alle hulp in de sectoren voedsel, voedselzekerheid, shelter, NFI en WASH in de territoires Lubero en Masisi zijn verleend met financiering via CARE Nederland (Umoja+).

Lees hier de update over de situatie in Noord Kivu.

Lees hier meer over het Umoja project.

Vrijdag 21 september; Internationale Dag van de Vrede

Mon, 17 Sep 2012 16:58:29 +0200

Aanstaande vrijdag, 21 september 2012, is het de Internationale Dag van de Vrede. De Internationale Dag van de Vrede is een wereldwijde oproep tot wapenstilstand en geweldloosheid.

Deze dag is uitgeroepen door de Verenigde Naties en valt samen met de openingssessie van de Algemene Vergadering, ieder jaar in september. Sinds 2001 vindt de dag jaarlijks plaats op 21 september.

Dit jaar roept de secretaris-generaal de overheden en burgers op om zich te richten op de nucleaire ontwapening en non-proliferatie.

Vind hier informatie over de Internationale Dag van de Vrede op de website van de Verenigde Naties

Bekijk hier het werk van CARE Nederland met betrekking tot vredesopbouw

Staff Benda Bilili in Nederland

Tue, 11 Sep 2012 10:26:48 +0200

Staff Benda Bilili, de groep gehandicapte, Congolese straatmuzikanten, verzorgt in oktober een kleine tour door Nederland.

Internationale doorbraak
Het is een van de grootste muzikale succesverhalen van de laatste drie jaar: de internationale doorbraak van een groep gehandicapte straatmuzikanten uit de Congolese hoofdstad Kinshasa. De mix van rumba, soukous en Afrikaanse dansmuziek werkt zo aanstekelijk, dat alle zalen waar de leden van Staff Benda Bilili hun gezicht laten zien volledig plat gespeeld worden.

Met name de jonge Roger Landu, de geadopteerde zoon van oprichter Ricky Likabu, trekt de aandacht met een door hemzelf gefabriceerde éénsnarige gitaar, door hem satongé gedoopt. Het is gemaakt van een metalen blik en een houten boog en brengt een heel specifiek geluid voort.

Tournee
In 2009 kwam het debuutalbum Très, très fort uit, inmiddels opgevolgd door het album Bouger le Monde. Na het eerste album ging het snel met Staff Benda Bilili: er volgden tournees door Afrika, de Verenigde Staten en Europa, waar in 2010 onder andere Lowlands werd aangedaan.

In oktober treedt de groep op in onder meer Utrecht Breda, Nijmegen en Rotterdam.

Bekijjk hier de website en tourdata van Staff Benda Bilili

Een kijkje in het PAMOJA project

Fri, 08 Feb 2013 11:35:13 +0100

Samenwerken is de kern van het ‘PAMOJA’ (=samen in het Swahili) programma, dat CARE Nederland, HealthNet TPO, Save the Children en ZOA Vluchtelingenzorg gezamenlijk uitvoeren in het oosten van DR Congo, het noorden van Oeganda, Burundi, Liberia en het noorden en zuiden van Soedan. Samenwerken aan het verminderen van de armoede in gebieden, die zich herstellen van een (recent) conflict dat gevolgen had voor grote groepen van de bevolking. Samenwerken met Nederlandse en zuidelijke partners, maar vooral met gemeenschappen, overheden en individuele mensen in de betreffende landen.

Onderzoek wijst uit dat in de eerste tien jaar na een conflict de kans 40% is dat het tot nieuwe conflicten komt. Er heerst wanorde op economisch en sociaal gebied, essentiële voorzieningen zijn niet meer beschikbaar. Om dit allemaal te verbeteren en de kans op het uitbreken van nieuwe gevechten te verminderen, wordt vooral samengewerkt met die landen/ gebieden waarin de armoede het grootst is. Juist daar zijn vooruitgang en terugdringen van de armoede belangrijke voorwaardes bij het voorkomen van nieuwe conflicten en bij het minder noodzakelijk maken van noodhulp. Het PAMOJA-programma loopt van 2011 tot 2015.

Lees hier meer over het PAMOJA-programma

Kijk ook eens op de website van het Dutch Consortium for Rehabilitation

DR Congo: Vrouwen vertellen verhalen over overleving-3

Wed, 05 Sep 2012 13:00:14 +0200

Drie vrouwen uit Noord-Kivu vertellen hoe CARE slachtoffers van seksueel en gender gerelateerd geweld helpt

3. Mapendo Marie, overlevende van verkrachting

Mapendo Marie¹ weet niet precies hoe oud ze is, maar ze ziet er uit als ongeveer 16 jaar. Vorig jaar werd ze verkracht toen ze terugkeerde van de velden waar ze die dag had gewerkt. Mapendo komt uit het dorp Kisheke in Noord-Kivu, Oost-Congo. Toen haar dit was overkomen en ze thuiskwam, vertelde ze het niet aan haar familie, dit deed ze pas toen ze al 6 maanden zwanger was. Haar grootmoeder Georgette Dunia¹stond erop dat ze naar de nabijgelegen kliniek zou gaan voor een prenataal onderzoek. Kort daarna werd haar zoon Jackson geboren. Hij zal waarschijnlijk nooit weten wie zijn vader is. Mapendo weet zelf ook niet wie haar verkrachter is en ze heeft hem daarna nooit meer gezien.

In april van dit jaar heeft Mapendo haar huis verlaten door het escalerende conflict in Noord-Kivu. Ze woont met haar zoon aan de rand van Goma, niet ver van haar geboortedorp, in een geïmproviseerde schuilplaats met haar grootmoeder en enkele andere familieleden. Mapendo weet vaak niet hoe ze aan haar volgende maaltijd moet komen. Maar ze is te bang om op korte termijn terug te keren naar haar dorp.

VSLA
Een van CARE programma's in de DR Congo helpt om overlevenden van verkrachtingen te steunen door hen te geven wat ze vaak het meest nodig hebben: een manier om geld te verdienen. CARE biedt sociaal-economische steun door het oprichten van “spaar en leen verenigingen” (VSLA) in het dorp die het mogelijk maken voor zeer arme gemeenschappen of groepen om geld te besparen en om te investeren in het starten van kleine bedrijven. Daarnaast ondersteunt CARE vrouwen door middel van inkomens genererende activiteiten - Maputo ontvangt deze steun ook.

Echter, er moet veel meer gedaan worden om seksueel en gender gerelateerd geweld in de Democratische Republiek Congo te stoppen. Zodat op een dag geen vrouw, geen kind, niemand meer bang hoeft te zijn voor dit soort aanvallen. Tot die tijd, is CARE er om te helpen.

Bescherming van vrouwen in de DRC
CARE, een van de grootste hulporganisaties ter wereld, roept op tot complete bescherming van vrouwen en meisjes in het oosten van DR Congo. Het conflict in Noord-Kivu gaat nu zijn zesde maand in. De recente escalatie van het geweld treft meer dan 350.000 mensen, waaronder meer dan 270.000 ontheemden in de Democratische Republiek Congo en 54.000 die gevlucht zijn naar het naburige Rwanda of Oeganda. Vrouwen en meisjes zijn in deze situatie bijzonder kwetsbaar voor seksueel en gender-gerelateerd geweld.

Door het werken in de dorpen en kampen, is CARE in staat geweest om steun te bieden aan slachtoffers van seksueel en op gender gebaseerd geweld en om dergelijke wreedheden in de Democratische Republiek Congo te voorkomen. In samenwerking met humanitaire partners, heeft CARE vier projecten lopen om overlevenden te helpen en te werken aan het stoppen van seksueel geweld in conflictgebieden in Noord-Kivu.

¹Haar echte naam is gewijzigd om haar identiteit te beschermen.

Lees hier meer over het werk van CARE in DR Congo

DR Congo: Vrouwen vertellen verhalen over overleving-2

Tue, 04 Sep 2012 13:18:21 +0200

Drie vrouwen uit Noord-Kivu vertellen hoe CARE slachtoffers van seksueel en gender gerelateerd geweld helpt

2. Rose Vive, Expert gender gerelateerd geweld, CARE

Gender gerelateerd geweld en sociaal-economisch re-integratie deskundige Rose Vive bezocht Kanyaruchinya, waar sinds half juli 30.000 ontheemden wonen, gevlucht voor de verergering van het conflict in de Democratische Republiek Congo. CARE sponsort de hulp aan slachtoffers van gender gerelateerd geweld, Rose bezocht de gezondheidskliniek tijdens de uitvoering van routinematige activiteiten.

Op de dag van haar bezoek, werd ze voorgesteld aan twee vrouwen in de leeftijd van 26 en 28 die de dag ervoor waren verkracht. Ze waren voor behandeling in de CARE-gesponsorde kliniek. Rose zag dat de vrouwen van slag waren, dus ze ging met hen naar de kleine onderzoekskamer. Al snel vertelden ze hun verhaal.

"In ons dorp net ten noorden van hier zijn we buren. Onze mannen werden meegenomen om met de rebellen te vechten. Thuis voelden we ons niet veilig dus we hebben samen met vele andere mensen uit ons dorp besloten om richting het zuiden te vertrekken, naar de stad Goma. We zijn nu zo’n twee weken hier in Kanyaruchinya."

Enkele dagen na hun aankomst hadden de vrouwen bijna geen eten voor hun kinderen. Ze hebben allebei vier jonge kinderen.

"Hoe later op de dag het werd, des te ongeruster we werden dat de kinderen zonder eten naar bed moesten. Uiteindelijk gaf iemand ons een paar aardappelen. We waren erg dankbaar en wilden ze meteen koken.”

Om de aardappelen te kunnen koken, hadden de vrouwen brandstof nodig, brandhout. Het schemerde en ze moesten wat hout verzamelen. Maar waar ze verbleven was hout schaars.

“We liepen iets verder weg en zagen een groep mannen die vroegen of we alleen waren. We hebben geprobeerd te zeggen dat we met een groep met andere mensen waren om de mannen af te schrikken. We waren ongerust. Een aantal van de mannen vertrok, maar twee bleven.”

De twee mannen verkrachtten hen en lieten hen achter in het donker. De vrouwen waren bang en getraumatiseerd en ze wisten niet wat ze moesten doen. De volgende dag vertelde een gezondheidswerker uit de gemeenschap hen de lokale kliniek te bezoeken om door CARE-gesponsorde medicijnen te ontvangen in de vorm van een "PEP-kit". PEP kits worden gegeven binnen 72 uur nadat iemand is verkracht. Het geneesmiddel helpt de overdracht van hiv, het virus dat aids veroorzaakt, en een aantal andere seksueel overdraagbare infecties en ziekten te voorkomen.

De vrouwen kregen ook psychologische hulp om hen te helpen bij het verwerken van het trauma waarmee ze geconfronteerd waren.

De vrouwen zullen ook deelnemen aan een programma dat hen helpt met het starten van een klein bedrijf, zodat ze na zo'n traumatische ervaring weer verder kunnen.

Met programma's zoals die van CARE, kunnen slachtoffers van seksueel geweld de behandeling krijgen die ze nodig hebben om hen te beschermen tegen een aantal psychische en fysieke gevolgen van seksueel geweld.

"Wij willen alleen maar veilig naar huis gaan" zegt een van de vrouwen.

Lees hier meer over het werk van CARE in DR Congo

Fotocredit: CARE. Rose Vive, gender gerelateerd geweld en sociaal-economisch reïntegratie expert, CARE

DR Congo: Vrouwen vertellen verhalen over overleving-1

Mon, 03 Sep 2012 16:13:08 +0200

Drie vrouwen uit Noord-Kivu vertellen hoe CARE slachtoffers van seksueel en gender gerelateerd geweld helpt

1. Feza Mbairwe, Community Organizer, CARE

Feza Mbairwe is moeder van tien kinderen en grootmoeder van twee en is dol op koken, tijd doorbrengen met haar grote gezin en zingen in de kerk. Feza is een overlevende van gender gerelateerd geweld en nu een van de organisatoren tegen seksueel en gender gerelateerd geweld van CARE in haar geboortedorp Kibumba. Ze helpt met het voorlichten van mensen over het voorkomen en behandelen van geweld tegen vrouwen of mannen.

Samen met veel van haar familieleden en buren heeft Feza onlangs haar huis moeten ontvluchten als gevolg van de escalatie van het conflict in de DR Congo/ Noord-Kivu. Ongeveer 3.000 mensen uit heel Kibumba hebben hun huizen moeten verlaten sinds medio juli en verblijven bij de ontvangende gemeenschappen buiten de stad Goma. Ondanks de moeilijkheden waarmee ze geconfronteerd wordt, is Feza trouw gebleven als een seksueel en op gender gebaseerd geweld Community Organizer.

Haar verhaal:
"Op een avond ging ik op pad om een laatste ingrediënt voor het avondeten te halen. Ik liep op de weg en al snel hoorde ik iets wat klonk als een gevecht. Ik had een zaklamp op mijn telefoon, dus ik zette hem aan en zag een jonge vrouw op de grond. Ze werd vastgehouden door een man. Ze probeerde te ontsnappen.

Ik rende naar hen toe. Ik trok de man van het meisje. Ik vroeg haar of ze de man kende die haar aanviel, ze schudde nee dat ze hem niet kende. Zodra ze dat zei, liep de man weg.

Ik walgde. Het meisje had ongeveer dezelfde leeftijd als mijn dochter, 18. Dit meisje had mijn dochter of mijn nichtje kunnen zijn. Ik kon het niet toestaan dat die man haar kwaad had gedaan. Hij is ontsnapt. Gelukkig was het meisje niet gewond. Ik heb haar voor de veiligheid naar huis gebracht.

Ik vertel dit verhaal aan de mensen in mijn dorp, zowel de mensen van Kibumba en die in het dorp waar we nu verblijven, omdat ik wil dat mensen weten dat ze dit geweld niet mogen tolereren. Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd dat het belangrijk is seksueel en op gender gebaseerd geweld niet te negeren. We moeten het onder ogen zien om het te stoppen.

Ik heb dit verhaal ook aan mijn kinderen te verteld. Ik zeg ze niet te laat buiten te blijven en situaties te vermijden waarin ze gewond kunnen raken. Veel mensen hebben seksueel geweld overleefd, maar ze kunnen ook helpen om ervoor te zorgen dat dit niet meer gebeurt. "

Lees hier meer over het werk van CARE in DR Congo

Feza Mbairwe, CARE’s sexual and gender-based violence community organizer. Photo: CARE

Human Interest Story, Marie, Kiwanja (N-Kivu)

Wed, 22 Aug 2012 14:07:15 +0200

Foto’s & tekst: Susanne Heukensfeldt Jansen, CARE Nederland
Juli 2012

De fragiele rust in de provincie Noord-Kivu in het oosten van Congo is verbroken en recentelijk geweld heeft hernieuwd een vluchtelingenstroom veroorzaakt. Vijandigheden tussen het regeringsleger (FARDC) en de M23-beweging die het niet eens is met de genomen stappen sinds het vredesakkoord in 2009, hebben volgens de Verenigde Naties (VN) geleid tot 200.000 mensen die hun huizen hebben verlaten. De FARDC is te zwak om hun eigen burgers te beschermen in dit grondstofrijke gebied en daarom schiet MONUSCO – de VN vredesmissie in Congo – te hulp met tanks en meer blauwhelmen.

Marie is 28 jaar en komt uit Kiwanja, een gebied in het onrustige Oost Congo. Samen met haar vier eigen kinderen en vier geadopteerde kinderen is ze gevlucht voor de naderende rebellen. In de provinciestad Goma aan de grens met Rwanda is ze door een gastfamilie opgenomen. Ze heeft haar pas drie weken oude zoontje Peguy in haar armen als ze vertelt: “Peguy was net geboren toen er geruchten gingen dat de M23-rebellen het dorp naderden. Het regeringsleger was al op de vlucht geslagen en de VN was met tanks gekomen om de burgers te beschermen. Er zat iets aan te komen en ik besloot met mijn kinderen naar de stad te vluchten. Voor 10 $ per persoon konden we met de bus.” Haar man is thuis gebleven en maakt zich zorgen over hun land: “De rebellen steken alles in brand, ook onze gewassen. Ze plunderen. Daarna moeten we weer helemaal opnieuw beginnen.”

Toen Marie werd opgenomen door een gastfamilie in de stad, was ze vooral heel dankbaar dat ze niet in een vluchtelingenkamp hoeft te zitten: “In de kampen heersen Malaria en Cholera. Hier zijn we veilig, hebben we schoon drinkwater en de kinderen krijgen genoeg te eten.” Ze slaat haar ogen neer en legt een arm over haar oudste dochter heen: “De kinderen kunnen hier niet naar school gaan. In Kiwanja ben ik lerares. Ik weet niet wanneer ik weer aan het werk kan. We moeten afwachten.”

Al eerder, in 2008, is Marie gevlucht met haar familie. Destijds werd ze ook door een gastfamilie opgenomen. Mensen doen dat uit liefde en uit een gevoel van saamhorigheid: “in Congo zijn we broers en zussen van elkaar. Als onze gastfamilie ooit in de problemen komt, mogen ze ook bij ons wonen en zullen we met ze delen wat we hebben”. Solidariteit voor elkaar staat hierbij centraal.

Haar activiteiten in de gastfamilie bestaan nu voornamelijk uit koken en de gastvrijheid is opmerkelijk.: “Ik kan niet naar de markt gaan want ik heb geen geld. ‘s avonds maak ik rijst klaar voor iedereen, of Fufu. Soms eten we ook vis. Ik help ook in het huishouden. Meer wordt er niet van ons verwacht.”

Het verhaal van Marie laat zien hoe ze door kracht en flexibiliteit ergere gevolgen voor haar familie heeft weten te voorkomen. De onderlinge ondersteuning van landgenoten maakt vluchtelingen niet alleen weerbaarder, maar geeft ze ook bescherming. De solidariteit van de gastfamilie kan de primaire levensbehoeften bevredigen. Wat kunnen wij voor elkaar betekenen?

DR Congo: Seksueel geweld stijgt als gevolg van escalerend conflict

Tue, 21 Aug 2012 12:02:04 +0200

Persbericht
6 augustus 2012

CARE roept op tot betere bescherming van vrouwen en meisjes

Goma, Democratische Republiek Congo. CARE, een van de grootste hulporganisaties ter wereld, roept op tot complete bescherming van vrouwen en meisjes in het oosten van DR Congo. Het conflict in Noord-Kivu gaat nu zijn vierde maand in. De recente escalatie van het geweld treft meer dan 320.000 mensen, waaronder meer dan 200.000 ontheemden in de Democratische Republiek Congo of het naburige Rwanda of Oeganda. Vrouwen en meisjes zijn in deze situatie bijzonder kwetsbaar voor seksueel en gender-gerelateerd geweld.

"Seksueel en gender-gerelateerd geweld wordt steeds erger in DR Congo. Families verlaten in angst hun huizen wanneer de gevechten zich verder verspreiden. Vrouwen en meisjes vluchten om te voorkomen dat ze het slachtoffer worden van gruwelijke daden van seksueel geweld. Sommigen hebben verschrikkelijke ervaringen, zoals verkrachtingen", zegt Yawo Douvon CARE DR Congo's Country Director. "Sinds het conflict in april begon, neemt het aantal gevallen van geweld tegen vrouwen iedere maand toe," zegt Douvon verder. "Seksueel geweld is endemisch in het oosten van DR Congo, en hier zien we de ergste situatie in jaren."

Door het werken bij de gemeenschappen en kampen, is CARE in staat geweest om ondersteuning te bieden aan slachtoffers van seksueel en op gender gebaseerd geweld en om dergelijke wreedheden in de Democratische Republiek Congo te voorkomen. In samenwerking met humanitaire partners, heeft CARE vier projecten lopen om overlevenden te behandelen en te werken aan het stoppen van seksueel geweld in conflictgebieden in Noord-Kivu. Maar dit is niet genoeg.

Exacte aantallen van slachtoffers van seksueel geweld zijn moeilijk te verkrijgen. Een cultuur van geheimhouding remt vrouwen vaak van inroepen van zorg nadat ze zijn verkracht. In de zwaarst getroffen gebieden, maken de gevechten het moeilijk voor hulporganisaties zoals CARE om klinieken te bereiken en informatie te verzamelen. Veel wegen die steden en dorpen verbinden, zijn te onveilig om te reizen door de aanwezigheid van gewapende troepen. CARE roept op tot een betere toegang tot alle bevolkingsgroepen in nood en tot het voorkomen van en de behandeling van slachtoffers van seksueel geweld. Daarnaast CARE benadrukt de noodzaak van:

• Ondersteuning voor betere beveiliging van ontheemden, bijvoorbeeld goede verlichting bij sanitaire installaties
• Een verbeterd rapportage systeem voor ontheemden in gastgemeenschappen
• Voortdurende steun voor de "gezamenlijke aanpak" van humanitaire organisaties van de bescherming tegen gender-gerelateerd geweld en gecoördineerde activiteiten van de dienstverlening voor overlevenden
• Ervoor zorgen dat de lokale autoriteiten en veiligheidsdiensten verantwoordelijk worden gehouden en diensten aanbieden aan overlevenden van seksueel geweld en andere kwetsbare groepen
• Mannen betrekken bij de preventie van seksueel en gender gebaseerd geweld
• Een verbeterd verwijssysteem voor slachtoffers van seksueel geweld naar de gezondheid, juridische en psychosociale diensten
• Respect van alle partijen in het conflict voor het internationale verdrag van bescherming, in het bijzonder met betrekking tot seksueel geweld als oorlogswapen.

"Sinds 2006 werk ik voor CARE en de huidige situatie nadert bijna het niveau van de totaal verwoestende gevechten die hier plaatsvonden in 2008 ", zegt Drocella Munderere, een gender gebaseerd geweld specialist van CARE in DR Congo. Ze zegt: "Toen zagen we het soort geweld dat we ook vandaag zien in Noord-Kivu".

In het naburige Rwanda, zijn meer dan 19.537 Congolesen gevlucht en 11.000 zijn overgebracht naar een kamp in Kigeme. CARE verstrekt advies over afvalbeheer, gezondheidszorg en gender-gerelateerd geweld en verleent bijstand. Het aantal mensen dat vlucht naar Oeganda neemt toe en bedraagt nu meer dan 30.000. CARE Oeganda volgt de humanitaire situatie en bereid de hulp voor van een noodsituatie voor de vluchtelingen.

Media Contacts
Jessica DuPlessis, Goma, DR Congo:+243 81403669 / Jessica.duplessis@co.care.org
Sandra Bulling, Geneva, Switzerland: +41 22 7951033 / bulling@careinternational.org

Photo credit: Seksueel geweld is verspreid in DR Congo, en veel vrouwen hebben verschrikkelijke ervaringen van aanvallen op hun lichaam. CARE / Kate Holt.

CARE Sierra Leone versterkt inzet van middelen om cholera-uitbraak te bestrijden

Wed, 15 Aug 2012 14:47:42 +0200

Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone, strijdt op dit moment tegen een cholera-epidemie die sinds januari 2012 op zijn minst 7.757 mensen heeft geraakt en heeft geleid tot 134 doden. Dit is de grootste uitbraak van cholera in het land sinds 2007. Het aantal gevallen groeit gestaag, vooral in het Westen, daar zijn de meeste slachtoffers.

De ziekte wordt meestal overgebracht via besmet water en voedsel en is nauw verbonden met onvoldoende sanitaire voorzieningen. Het ontbreken van de juiste systemen voor afvoer en verwerking van afval, in combinatie met zware regenval, die voor overstromingen en vervuiling van waterbronnen zorgen, maakt de bevolking in toenemende mate kwetsbaar voor de verspreiding van de door dit water overgedragen ziekte. Volgens gezondheidsdeskundigen, kan dit binnen enkele uren al dodelijk zijn.

Het ministerie van Volksgezondheid werkt samen met partners om informatie ter bevordering van de gezondheid te verspreiden, over de manier waarop mensen zichzelf en anderen moeten beschermen tegen de verspreiding van de ziekte. Dit geldt ook voor het goed wassen van handen, met alleen gekookt water, en dat voedsel gekookt of goed gewassen moet worden voor consumptie. Informatie over hoe en waar hulp te zoeken als dat nodig is wordt ook gedeeld. De regering heeft drie alarmcentrales op strategische locaties in de stad om nieuwe zaken te behandelen, alle overheidsklinieken bieden gratis behandeling tegen cholera.

CARE Sierra Leone spant zich in om de uitbraak te bestrijden, dit betreft de inzet van middelen voor uitgebreide voorlichtingen en activiteiten ter bevordering van cholerapreventie in vijf van de operationele districten, Bombali, Kambia, Koinadugu, Tonkolili en het westen. In samenwerking met District Health Management Teams, geeft CARE Sierra Leone regelmatig informatie en voorlichting via de radio door middel van discussies en mededelingen van de overheid. En door cholera preventie-kits tot te verspreiden onder zeer getroffen mensen en leden van de gemeenschap die groot risico lopen. Er worden ook opleidingingen gegeven aan vrijwilligers uit de gemeenschap en de bestaande communities (Moeder tot Moeder groepen, Community Health Clubs en Village Savings and Loans Associations) over cholera preventie, hygiëne en sanitaire voorzieningen en om de gemeenschap te mobiliseren.

CARE Sierra Leone is ook lid van de nationale Cholera Task Force, die de omvang van de epidemie regelmatig beoordeelt en de verschillende mobilisatie van middelen strategieën bespreekt.

Beyoncé steunt World Humanitarian Day op 19 augustus 2012

Tue, 14 Aug 2012 12:28:55 +0200

Internationale ster Beyoncé, de Verenigde Naties en de humanitaire hulporganisaties zijn begonnen met een wereldwijde campagne om humanitair werk in de schijnwerpers te plaatsen en mensen over de hele wereld te stimuleren om betrokken te raken door iets te doen voor anderen. CARE en andere NGO's maken deel uit van de campagne en slaan de handen ineen voor World Humanitarian Day op 19 augustus, de internationale dag voor de mensheid om humanitair werk te vieren.

Videoclip van Beyoncé
De videoclip van World Humanitarian Day "I Was Here" van Beyoncé, zal worden gefilmd tijdens de Algemene VN-Vergadering in New York voor een live publiek. Het nummer zal wereldwijd worden uitgebracht op 19 augustus. Beyoncé en songwriter Diane Warren doneren de opbrengsten van de video aan de campagne.

Vieren van humanitair werk
"World Humanitarian Day viert humanitair werk", zegt Valerie Amos, VN-vice-secretaris-generaal voor Humanitaire Zaken. "Ik hoop dat iedereen zal beloven om ten minste één humanitaire actie te voltooien, hoe groot of klein. Samen kunnen we zorgen voor een bewustwording van het lot van mensen die getroffen zijn door de crises in de wereld. "De campagne-website biedt iedereen de kans om zich te verenigen en zijn of haar individuele handelingen te delen". De campagne heeft tot doel 1 miljard mensen in een dag te bereiken met een bericht.

"We hebben allemaal de krantenkoppen gezien en denken wat kan ik doen om echt te helpen?", aldus Beyoncé. "World Humanitarian Day is een kans voor ons allemaal om samen te werken en om een verschil te maken. Dit is de tijd om onze stempel te drukken op de wereld en te laten zien dat we hier waren en we erom geven."

Opzet campagne
" De campagne is opgezet in samenwerking met het bekroonde reclamebureau Droga5, de humanitaire VN-arm's lead agency voor speciale projecten. Productiebedrijf Ridley Scott & Associates en directeuren Kenzo Digital en Sophie Muller zullen helpen om het initiatief tot leven te brengen. "Er zijn weinig goede krachten zo uitgebreid en belangrijk als de Verenigde Naties", zegt David Droga, oprichter en Creative voorzitter van Droga5. "In staat zijn om met hen te werken en andere wereldwijde hulporganisaties voor World Humanitarian Day is een buitengewone kans."

World Humanitarian Day
Gemeenschappen en organisaties over de hele wereld zullen World Humanitarian Day vieren door middel van herdenkingen en openbare evenementen, van Dubai tot Genève, van Bangkok tot Panama City en van Addis Abeba tot New York.

In 2008 heeft de UN General Assembly 19 augustus benoemd tot World Humanitarian Day om het publieke bewustzijn van de humanitaire hulp wereldwijd te verhogen, mensen die hun leven wagen om mensen in nood te helpen, waar ze ook zijn, te herkennen. En om de dag in 2003 te herdenken, toen 22 mensen hun leven verloren tijdens een aanval op de VN-kantoren in Bagdad.

In slechts vijf eenvoudige stappen steun je de World Humanitarian Day:

1. Ga naar www.whd-iwashere.org
2. Klik op "Show Your Support".
3. Kies ervoor om de World Humanitarian Day te ondersteunen via Twitter, Facebook of beide, en verspreid het onder je vrienden en volgers.
4. Ga verder met tweeten en posten in de aanloop naar 19 augustus. Gebruik de hashtags # # IWASHERE WHD2012
5. Doe op 19 augustus iets in uw lokale gemeenschap, en kijk hoe de World Humanitarian Day-berichten gelijktijdig worden verspreid over de hele wereld.

Kijk voor meer informatie ook op www.whd-iwashere.org

Governance in crisis. Conference at 5 September 2012

Wed, 15 Aug 2012 12:40:18 +0200

Front trekt richting Rwanda

Tue, 29 May 2012 11:49:14 +0200

Officieel is er sinds 10 mei sprake van een wapenstilstand, maar daar lijkt geen van de strijdende partijen zich iets van aan te trekken. Wel verschuift het front steeds meer naar het oosten, richting het gebied waar de grenzen van Congo, Rwanda en Uganda samenkomen. Naast de muitende generaal Bosco -The Terminator- Ntaganda heeft ook de beweging M23 onder leiding van Col Sultani Makenga de wapens opgepakt. Makenga en Ntaganda zijn beiden afkomstig uit de voormalige rebellenbewegingen CNDP (Congrès National pour la Défense du Peuple), maar het is niet duidelijk of Makenga het op dit moment voor zijn wapenbroeder opneemt of een eigen agenda nastreeft.

De FARDC, het officiële Congolese leger, maakt gebruik van zware wapens om de rebellen uit hun posities te verjagen. Ondermeer wordt het gebied gebombardeerd vanuit gevechtshelikopters.

Aanvankelijk vonden de gevechten plaats in het district Masisi, waar CARE met een grootschalig project vluchtelingen en hun gastgezinnen ondersteunt (zie Etalageproject DRC). Het gaat hier dan in eerste instantie om vluchtelingen die al ruim voor het uitbreken van het recente conflict een veilig heenkomen in Masisi meenden te hebben gevonden. Dat ze nu opeens weer midden in het geweld zaten, was voor hen dan ook een extra hard gelach. Daarnaast zijn nieuwe stromen vluchtelingen op gang gekomen, die ook weer onderdak nodig hebben.

Bijkomend probleem is dat er zoveel soldaten nodig zijn voor de gevechten tegen Ntaganda en Makenga, dat andere gebieden “leeg” worden gelaten. Andere rebellengroepen maken hier gebruik van door nieuw gebied te veroveren. In Masisi staat CARE in contact met de belangrijkste groepering, waardoor een veilige werkomgeving min of meer gewaarborgd lijkt. In Lubero, een aangrenzend district waar CARE ook aan vluchtelingenopvang in gastgezinnen werkt, zijn de rebellen onberekenbaarder; hier is inmiddels zeker een maand vertraging opgelopen in de uitvoering van de projecten. Toch is ook hier overleg gaande om te voorkomen dat beneficiaries worden aangevallen en hun spullen worden afgenomen. De laatste twee maanden heeft CARE zo’n 2000 families , oftewel zo’n 12,000 mensen weten te bereiken. Circa 80% van deze mensen is op de vlucht voor het recente geweld.

Conflict laait op in het oosten van Congo

Wed, 16 May 2012 11:46:14 +0200

In de Oost Congolese provincies Noord- en Zuid-Kivu is grote onrust ontstaan, nadat president Joseph Kabila heeft gezegd dat hij generaal Bosco Ntaganda wil laten arresteren en berechten. In het gebied zijn na herhaalde gevechten zo’n 85.000 mensen op de vlucht geslagen.

Het bevel van Kabila kwam nadat voormalig rebellenleider Thomas Lubanga eerder dit jaar door het International Criminal Court in Den Haag (ICC) schuldig werd bevonden aan het inlijven van kindsoldaten in zijn rebellenleger. Bosco Ntaganda, die met het CNDP (Congrès National pour la Défense du Peuple) zij aan zij vocht met Lubanga, was met zijn rebellen inmiddels geïntegreerd in het officiële Congolese leger, de FARDC. Maar nadat Kabila verklaarde dat Ntaganda in Congo moest worden berecht voor dezelfde misdaden als Lubanga, brak muiterij uit en verschanste Ntaganda zich met ongeveer 1200 getrouwen in de bush van Oost Congo.

CARE voert in de provincie Noord-Kivu met financiële steun van het ministerie van Buitenlandse Zaken, een grootschalig project uit voor opvang van vluchtelingen. Hoewel de werkomstandigheden door het opgelaaide conflict ernstig worden bemoeilijkt, kan CARE in samenwerking met andere humanitaire organisaties toch zo veel mogelijk steun te verlenen.

Noodtoestand Ecuador

Wed, 04 Apr 2012 11:47:10 +0200

Sinds begin januari teisteren zware winterstormen Ecuador. Bijna 80.000 mensen in 13 provincies in het zuiden van het land zijn getroffen en 655 omgekomen. Voor een aantal provincies heeft de overheid de noodtoestand uitgeroepen. CARE Nederland heeft op dit moment een reportageteam in Ecuador om verslag te doen van het Etalageproject dat we daar uitvoeren. Dit project heeft tot doel de bevolking beter voor te bereiden op rampsituaties zoals deze.

Op vrijdag meldde het team:

“Net aangekomen in Cumanda horen we dat de Rio Chimbo vorige week 5 huizen heeft weggespoeld. Vandaag gaan we daar filmen.”

Gisteren meldde het team:

“In de bergen bij Pallatanga heeft een modderlawine 4 huizen verwoest. De bewoners zijn maar net aan de dood ontsnapt.”

Volgens het Ecuadoriaanse National Secretariat for Risk Management zijn ruim 5.000 mensen geëvacueerd en 100 huizen, 47 scholen en 31 bruggen verwoest of ernstig beschadigd. De schade aan landbouwgronden- en gewassen is enorm.

Doe - agenda: Congo en Benin

Fri, 23 Mar 2012 15:30:00 +0100

Op 25 mei treedt Angélique Kidjo op in de Heineken Music Hall. Bestel op tijd kaarten! Speciaal voor de volgers van ons Etalageproject in Benin is dit een leuke gelegenheid je kennis over het land wat te verbreden. Klik hier voor meer informatie.

Op veel plaatsen in Nederland wordt in mei en juni de film Justice for Sale vertoond. Voor alle volgers van het Etalageproject in Congo een must om te zien. Voor informatie over plaatsen en tijden Klik hier!

Ontwikkelingskansen vrouwen 3e wereld goed voor gezondheid kinderen

Thu, 08 Mar 2012 09:40:47 +0100

Groeiachterstand bij kinderen in ontwikkelingslanden – een gevolg van ondervoeding – kan drie keer succesvoller worden bestreden door het zelfbeschikkingsrecht en de ontplooiingskansen van hun moeders te verbeteren. Dit blijkt uit een onderzoeksrapport dat CARE ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag 2012 (8 maart) heeft gepubliceerd.

Ga naar de actiepagina voor het rapport en de video!

Merlijn bezoekt Soedan (blog)

Wed, 07 Mar 2012 11:25:20 +0100

Merlijn van Waas is programmamedewerker van CARE Nederland en - onder meer - verantwoordelijk voor de programma's die CARE Nederland in Soedan laat uitvoeren. Hij bracht onlangs een bezoek aan de vluchtelingenkampen bij de stad Nyala in het zuiden van Darfur en deed middels blogs verslag. De blog van de 1e dag publiceerden wij al eerder. Lees nu ook Merlijn's ervaringen op dag 2 en 3.

RvT lid Petra Stienen wint Award

Mon, 27 Feb 2012 10:38:06 +0100

Petra Stienen - lid van de Raad van Toezicht van CARE Nederland - heeft de Vrouwen in de Media Award 2011 gewonnen: http://www.zijspreekt.nl/nieuws/46-overig-nieuws/384-petra-stienen-wint-vrouwen-in-de-media-award-2011

Lees het reisverslag van Merlijn aan Darfur

Mon, 27 Feb 2012 10:21:10 +0100

Merlijn van Waas is programmamedewerker van CARE Nederland en - onder meer - verantwoordelijk voor de programma's die CARE Nederland in Soedan laat uitvoeren. Hij brengt op dit moment een bezoek aan de vluchtelingenkampen bij de stad Nyala in het zuiden van Darfur zal door middel van blogs verslag doen. Lees hier zijn eerste blog.

CARE Nederland deelt mee in opbrengsten Postcodeloterij

Fri, 10 Feb 2012 09:20:05 +0100

Gisteren heeft de Nationale Postcodeloterij (NPL) CARE Nederland erg gelukkig gemaakt. Tijdens haar jaarlijkse gala maakte de NPL bekend, dat zij het werk van CARE Nederland met een bedrag van 500.000 per jaar gaat helpen realiseren. Directeur Guus Eskens zei vanochtend: "Ik zie het als een erkenning voor het belang van ons werk. Met dit extra geld kunnen we mooie dingen gaan doen. Dingen die anders alleen maar op ons verlanglijstje zouden zijn blijven staan. Dit maakt niet alleen mij gelukkig, maar hiermee kunnen we ook heel veel arme mensen gelukkig maken die gevaar lopen slachtoffer te worden van natuurrampen en oorlogen."

Is CARE noodhulp duurzaam?

Fri, 03 Feb 2012 14:16:08 +0100

CARE werd in 1945 in Amerika opgericht om de slachtoffers van de 2^e Wereldoorlog van voedselpakketten te voorzien, de zogenaamde CARE Packages. Ook in Nederland werden ze op grote schaal gedistribueerd. Nog steeds verstrekt CARE noodhulp aan slachtoffers van oorlogen en natuurrampen. Maar natuurlijk is het beter slachtoffers te vorkomen. In 2011 hielp CARE wereldwijd 12,5 miljoen mensen met noodhulp en het verbeteren van hun zelfredzaamheid door middel van ramppreventie- en vredesopbouwprogramma's.

Hongersnood dreigt nu ook voor West-Afrikaanse Sahel-regio

Wed, 15 Feb 2012 11:45:07 +0100

Voor 10 miljoen mensen in de Sahel-regio van West-Afrika dreigt hongersnood. De regeringen van Niger, Mali en Tsjaad hebben de ramptoestand uitgeroepen en om internationale hulp gevraagd. Door nu hulp te bieden, kan voorkomen worden dat nog veel meer mensen getroffen worden en dat getroffenen straks acute noodhulp nodig hebben.

Door onregelmatige regenval, ongedierte en sprinkhanenplagen zijn oogsten compleet verloren gegaan. In Niger alleen al zijn 5,4 miljoen mensen in de problemen, waarvan er 1,3 miljoen onmiddellijk hulp behoeven. “Er zijn nu al families waar nog maar één keer per dag gegeten wordt en die ene maaltijd uit niet meer dan een waterig gierstpapje bestaat,” aldus Johannes Schoors, directeur CARE Niger. “Normaal begint het hongerseizoen niet eerder dan april/mei. Wat het extra lastig maakt, is dat de zwaarst getroffen gebieden erg verspreid liggen. Om de mensen in deze uithoeken en gaten te bereiken is moeilijk en kostbaar.”

“We moeten accepteren dat er sprake is van een soort chronische crisis. De mensen hebben zich nog niet hersteld van de voedselcrisis in 2010 of deze dient zich aan. Terwijl we nu noodhulp bieden, zullen we daarom tegelijk ook na moeten denken over oplossingen voor de toekomst. Hoe we deze mensen kunnen helpen te overleven in een gebied waar door klimaatverandering overleven steeds moeilijker wordt. Doordat het regenseizoen steeds korter duurt en er minder regen valt, veranderen de weidegronden in woestijnen. De mensen zullen zich aan moeten passen en hun weerbaarheid moeten verbeteren.

Hoewel de piek in de voedselschaarste pas in maart wordt verwacht, zijn er nu al families die hun dieren en andere bezittingen moeten verkopen om voedsel te kunnen kopen. Maar zonder de melk en kaas van hun geiten en koeien missen de mensen een belangrijke voedingsbron en lopen kinderen het risico van ondervoeding en groeiproblemen. Die melk en kaas is bovendien voor veel families een inkomstenbron.

De problemen en conflicten in de buurlanden Ivoorkust, Libië en Nigeria maken de situatie er ook niet beter op. Veel mensen die er werkten zijn berooid naar Niger teruggekeerd en vrijwel niemand durft er meer heen te gaan om werk te zoeken.”

CARE is inmiddels begonnen met het verstrekken van noodhulp en heeft haar lopende programma’s aangepast. Zo kunnen mensen door deelname aan ‘cash for work’ projecten wat geld verdienen, worden er maatregelen genomen om ondervoeding te voorkomen en te behandelen en moet de aanleg van diervoeder- en graanvoorraden het kopen van voedsel tegen betaalbare prijzen mogelijk maken. Daarnaast helpt CARE bij het ontwikkelen van alternatieve bestaansmogelijkheden.

“We weten wat werkt, maar het moet op grotere schaal en nu,” zegt Amadou Sayo, CARE’s regionale noodhulpcoördinator voor West-Afrika. “We zien dagelijks hoe ernstig de situatie is en hoe die verslechtert. Hoe langer we wachten, hoe meer mensenlevens op het spel komen te staan en hoe duurder de hulpverlening wordt.”

Nieuwe blog en diashow over de hongersnood in de Hoorn van Afrika

Mon, 30 Jan 2012 14:55:42 +0100

Terwijl zich in de Sahel-regio van West Afrika een nieuwe hongersnood ontwikkelt, duurt die in de Hoorn van Afrika nog altijd voort. Aan het dossier van deze ramp hebben we twee bijdragen toegevoegd.

Mandefro Mekete, Emergency Operations Coordonator van CARE Ethiopia, legt in een interessante blog uit dat het vooral de opeenvolging van rampen is waaronder de Ethiopische bevolking te lijden heeft.

De laatste maanden zijn het vooral Somalische vrouwen en kinderen die zich aan de poorten melden van het grootste vluchtelingenkamp ter wereld: het Noord-Keniaanse Dadaab met ruim 450.000 bewoners. CARE stelde een diashow samen over de vrouwen van Dadaab.

Klik hier om het hele dossier te bekijken

Onderzoek naar beste noodhulpverleners zet CARE op 4e plaats

Fri, 27 Jan 2012 09:57:33 +0100

Deskundigen hebben in een door Philanthropedia gehouden onderzoek naar de beste noodhulpverleners CARE de 4^e plaats toebedeeld. De 54 deskundigen werd gevraagd welke NGO’s zij het meest betekenisvol vinden op het gebied van noodhulp (zowel bij natuurrampen als conflicten). Meer informatie: http://www.myphilanthropedia.org/top-nonprofits/international/emergency-response

CARE op 7e plaats in de TOP 100 NGO’s van 2012

Tue, 24 Jan 2012 15:21:38 +0100

The Global Journal (www.theglobaljournal.net) Heeft CARE International de 7e plaats toegekend in haar TOP 100 NGO’s van 2012. The Global Journal is een kwaliteitstijdschrift voor de snel groeiende gemeenschap van beslissers inzake wereldonderwerpen. Bij het samenstellen van de ranglijst is gebruik gemaakt van een rekenmethode waarbij onder meer gekeken is naar impact, innovatie, transparantie, verantwoording en efficiëntie.

Top 100 NGO’s (eerste tien)

1 Wikimedia Foundation

2 Partners In Health

3 Oxfam

4 BRAC

5 International Rescue Committee

6 PATH

7 CARE International

8 Médecins Sans Frontières

9 Danish Refugee Council

10 Ushahidi

Hongersnood in de Hoorn van Afrika duurt voort

Tue, 24 Jan 2012 10:45:51 +0100

Dat de media er minder aandacht voor hebben, wil nog niet zeggen dat de hongersnood in de Hoorn van Afrika voorbij is. Zes maanden nadat de Verenigde Naties voor twee gebieden in Somalië de hongersnood uitriep - later uitgebreid naar zes – zijn nog steeds 4 miljoen mensen getroffen door hongersnood. In de hele regio (Somalië, Ethiopië, Kenia en Djibouti) hebben in totaal ruim 13 miljoen mensen behoefte aan voedsel, water, onderdak, medische zorg en/of hulp bij het herstel van hun bestaansmiddelen.

De burgeroorlog in Somalië en gewapende conflicten in het noordoosten van Kenia bemoeilijken het verlenen van noodhulp. Somaliërs ontvluchten massaal hun land om te ontkomen aan het geweld en op zoek naar hulp. In het grootste vluchtelingenkamp ter wereld, Dadaab in het noorden van Kenia, verblijven nu 463.000 mensen. Een kwart daarvan is eerst pas in 2011 gearriveerd.

CARE is volop actief in de regio, zowel wat betreft het verlenen van noodhulp als het helpen nemen van maatregelen om de bevolking meer weerbaar te maken tegen de veranderende klimatologische omstandigheden en toekomstige droogtes. In de afgelopen zes maanden werden 1,8 miljoen mensen geholpen.

Kenia - Al meer dan tien jaar verstrekt CARE in Dadaab voedsel en water. Daarnaast voert CARE in het vluchtelingenkamp programma’s uit om de gelijkheid van vrouwen en meisjes ten opzchte van mannen en jongens te bevorderen en wordt psychosociale hulp gegeven aan slachtoffers van sexueel geweld. Als gevolg van de onrust in het gebied is de bewegingsvrijheid van de CARE medewerkers echter beperkt.

Ethiopië - In de regio’s Oromia en Afar heeft CARE 700.000 mensen van noodhulp voorzien. Meer dan 100.000 mensen op het platteland werden geholpen door het gecontroleerd verkleinen van de veestapel en de distributie van veevoeder, zaden en pootplanten. 19.000 kinderen jonger dan vijf jaar werden behandeld tegen ondervoeding.

Somalië – In het noordelijk gelegen Puntland en Somaliland werden ook kinderen behandeld tegen ondervoeding, kregen 150.000 mensen noodhulp en werden artikelen voor huishouden en persoonlijke verzorging verstrekt. En door het verrichten van arbeidswerkzaamheden bij de realisatie van infrastructurele voorzieningen konden de mensen wat geld verdienen. Vanwege veiligheid en om logistieke redenen wordt de hulpverlening in Somalië zelf door betrouwbare lokale partners van CARE verzorgd.

Het regenseizoen heeft weliswaar enige verlichting in de situatie gebracht, maar door ondergelopen wegen de hulpverlening ook bemoeilijkt. Door het sterk toegenomen risico op droogte zal de voedselzekerheid in het gebied kritisch blijven, vooral in het noorden van Ethiopië en Djibouti. In de komende vijf jaar wil CARE daarom bijna drie miljoen mensen helpen hun zelfredzaamheid bij droogte te verbeteren door het realiseren van alternatieve inkomstenbronnen en vaardigheidstrainingen. Tegelijkertijd zal CARE vluchtelingen die naar huis terug willen keren helpen bij hun reïntegratie en het opnieuw oppakken van hun leven.

Klik hier voor ons dossier over de Hoorn van Afrika, met onder meer het artikel – Help noodhulp overbodig maken – in de themabijlage Investeren & Filantropie van De Telegraaf van 28 december 2011, blogs en foto’s.

Filippijnen getroffen door tropische storm

Fri, 23 Dec 2011 10:27:05 +0100

500.000 mensen op de Filippijnen getroffen door tropische storm

De tropische storm Washi, die op 16 december over de Filippijnen raasde, heeft er zware regenval, landverschuivingen en plotselinge overstromingen veroorzaakt. Meer dan 1.000 mensen zijn verdonken. Zaterdag begint CARE, geholpen door lokale partners, met de distributie van noodhulpgoederen en eten.

Omdat de regio’s Mindanao en Palawan zelden door tropische stormen worden getroffen, waren de mensen niet goed voorbereid op een ramp van deze omvang.

De ruim 43.000 mensen die op dit moment in evacuatiecentra verblijven, hebben tekort aan schoon drinkwater en zijn afhankelijk van voedseldistributie. Ook is er beboefte aan slaapmatten, dekens, kleding en kookattributen.

De storm heeft ook grote gevolgen voor de bestaansmogelijkheden van de bevolking. Nu al bedraagt de schade aan de lanbouw en infrastructuur 17,5 miljoen dollar.

Droogte treft Mali

Fri, 23 Dec 2011 10:26:55 +0100

Het regenseizoen in de Inner Niger Delta van Mali loopt normaal gesproken van juli tot en met november. Doordat het seizoen dit jaar pas in augustus begon en al in oktober eindigde, en door toename van de hoeveelheid rivierwater dat in de bovenloop van de Niger wordt afgetapt, zijn dit jaar de overstromingen in de delta slechts 40% van die in 2010. Dit heeft ernstige gevolgen voor de circa 1,5 miljoen mensen die in het gebied wonen. Oogsten mislukken, er is onvoldoende weidegrond voor de circa 5 miljoen stuks vee en de visstand loop terug. Door de voedselschaarste en dus stijgende voedselprijzen wordt er grootschalig gejaagd op de Europese watervogels die in de delta overwinteren. Om aan de noodsituatie een einde te maken, hebben Wetlands International en CARE er bij de autoriteiten op aangedrongen om bovenstrooms minimaal 40 m3 rivierwater per seconde door te laten. Klik hier voor een getuigenis op video.

Dutch Consortium for Rehabilitation (DCR)

Thu, 20 Oct 2011 16:53:37 +0200

CARE Nederland vormt samen met HealthNet TPO, Save the Children en ZOA een samenwerkingsverband genaamd: Dutch Consortium for Rehabilitation (DCR). Het consortium voert in zes fragiele staten in Afrika wederopbouwprogramma's uit, met projecten op het gebied van infrastructuur, werkgelegenheid, sociaal-maatschappelijke ontwikkeling en goed lokaal bestuur. Het programma loopt van 2011 tot en met 2015 en wordt gefinancierd door het ministerie van Buitenlandse Zaken in het kader van de MFS II subsidieregeling. Voor meer informatie...

Kijk op de gloednieuwe website van het consortium: www.dcr-africa.org

Kleine leningen met levensreddende resultaten

Thu, 15 Sep 2011 18:37:20 +0200

De bedding van de rivier die door Garowe zou moeten stromen is een grote vuilnisbelt. Een vuilnisbelt die gevuld wordt door vrouwelijke vluchtelingen, die voor het vuilnis ophalen minder dan 1 dollar per dag krijgen betaald. Die dollar is genoeg om 20 liter water te kopen, waar een gezin 2 dagen mee kan doen. Door vijf dagen per week te werken, blijft er drie dollar per week over om de gezinnen van eten te voorzien. Gezinnen die gemiddeld uit negen mensen bestaan.

Als je midden in de vuilnisbelt annex rivier gaat staan, kijk je tegen een rivierwand van minimaal 2,5 meter op. Als de regens komen, zal het water in korte tijd tot die hoogte stijgen. Kijk de andere kant op en je ziet het kamp waar voornamelijk vluchtelingen uit de Lower Shabelle wonen. Het kamp dat 2500 mensen een noodonderkomen biedt, ligt aanzienlijk lager en voor een deel zelfs in de rivier. Wanneer de regen komt zullen de schots en scheef door elkaar heen staande hutten door het water verpulverd worden. Tonnen vuilnis zullen het water vervuilen, de vuilnisbelt wordt verspreid over vele kilometers met rampzalige gevolgen voor de kwaliteit van het water.

Effi leeft al meer dan 17 jaar in dit kamp. Hij wordt door iedereen beschouwd als de senior en geldt voor velen als een voorbeeld. Via het PERP-project van CARE ontving hij een lening, die hem in staat stelde een eigen winkeltje in het kamp te beginnen. Zijn winkel ligt op hoger gelegen gebied en zal eventuele stijging van het waterniveau wel doorstaan. Zijn huis zal dat niet, het staat dicht tegen de rivierkant. Het is net gebouwd omdat het vorige door een recente brand is vergaan. Een brand veroorzaakt door een ongeval bij het koken in een van de buurtenten.

Effi verkoopt in zijn winkel van alles dat zowel de kampbewoners als de omwonenden in deze wijk van Garowe nodig hebben en kunnen betalen. Hij heeft zo een manier gevonden om in het onderhoud van zijn gezin te kunnen voorzien. “Ik dank CARE voor de kans die ik gehad heb,” stelt hij. “De driehonderd dollar hebben me de kans gegeven dit kleine bedrijfje te starten en maken dat mijn kinderen een toekomst kunnen hebben. En het heeft me in staat gesteld naast mijn familie nog drie familieleden te onderhouden.” Hij voegt daar aan toe dat er veel hulporganisaties in het kamp komen, die informatie van hen vragen, maar vervolgens nooit meer van zich laten horen. En dat terwijl er nog iedere dag nieuwe mensen in het kamp bijkomen, die de hulp hard nodig hebben. “ Noodhulp is nodig, maar mensen moeten toekomstkansen blijven zien. Leer ze hoe ze moeten ondernemen en help ze op weg. Dan kunnen ze uiteindelijk zelf overleven en voor hun gezinnen zorgen, “ sluit hij af. Om vervolgens vol trots zijn winkel te laten zien en te constateren dat hij zich gelukkig mag prijzen, maar dat vele anderen niet dezelfde kansen hebben.

Het voorbeeld van Effi toont aan dat steun aan individuen in het voordeel van meerdere mensen kan werken, doordat de onderlinge solidariteit in de kampen groot is. Die solidariteit is nodig om de steeds groter wordende kampen leefbaar te houden. De twintig anderen die een soortgelijke bijdrage ontvingen, zijn eveneens succesvolle bedrijfjes gestart. Ook zij voorzien in het onderhoud van anderen. Het PERP-project werd drie jaar geleden afgesloten, de ondersteunde ondernemers houden het nog steeds springlevend.

Pakistan opnieuw getroffen door overstromingen

Thu, 15 Sep 2011 16:44:27 +0200

15 september 2011- Precies één jaar na de ramp van 2010 is Pakistan opnieuw getroffen door overstromingen. Het ergste is de situatie in de provincie Sindh in het zuiden van het land. Ongeveer vijf miljoen mensen zijn op een of andere manier slachtoffer. Eén miljoen huizen hebben schade en 300.000 mensen hebben hun toevlucht gezocht in scholen en provisorische tentenkampen. Duizenden stuks vee zij omgekomen en 1,5 miljoen hectare landbouwgrond verloren gegaan, waardoor boeren geen inkomsten en bestaansmiddelen meer hebben.

De overstromingen zijn veroorzaakt door aanhoudende regens, waardoor kanalen zijn overstroomd en zelfs doorgebroken. Hierdoor wordt de hulpverlening en het herstel van wegen bemoeilijkt. In de komende dagen komt er een einde aan het moessonseizoen, maar voor sommige gebieden zal het weken, mogelijk zelfs maanden duren voordat het water is weggetrokken.

Er is behoefte aan voedsel, drinkwater, tijdelijk onderdak en gezondheidszorg. Diegenen die al tijdelijk onderdak hebben gevonden, hebben daarnaast ook behoefte aan kook- en keukengerei en artikelen voor de persoonlijke verzorging. CARE is daarom in de provincies SIndh en Dadu bezig met het uitdelen van potten en pannen, toiletsetjes met antibacteriële zeep, tandpasta en tandenborstels, shawls en dekzeilen om tijdelijke onderkomens mee te bouwen. Via de Pakistaanse overheid worden jerrycans gedistribueerd om drinkwater in te bewaren. Via mobiele gezondheidsposten wil CARE 150.000 mensen bereiken en 5.000 huishoudens zullen worden geholpen met financiële steun of hulp bij het herstel van hun bestaansmiddelen.

Droogte, honger en vluchtelingen in Puntland

Thu, 15 Sep 2011 06:54:28 +0200

Puntland, in de meest noordelijke punt van Somalië, kent vele problemen. Het land wordt overspoeld door vluchtelingen, die om verschillende redenen Puntland als uitvalsbasis kiezen. Met als gevolg dat overal waar je kijkt vluchtelingenkampen of losse tenten te zien zijn. Deze vluchtelingen zijn weggetrokken vanwege de honger, vanwege de droogte, vanwege interne conflicten of omdat ze op weg zijn via de kust van Puntland een uitweg naar Jemen te vinden, over een strook zee die al vele slachtoffers heeft geëist.

De 36-jarige Cynthia is zeven jaar geleden weggevlucht uit Mogadishu. Ze heeft zes kinderen, waarvan de twee jongste en de oudste bij haar zijn in het vluchtelingenkamp van Qardo, zo'n 240 kilometer van de kustplaats Bosasso. Ze weet niet waar haar man is, enige tijd geleden was hij ineens verdwenen. Van een van haar kinderen weet ze ook niet zeker of hij nog leeft. In het kamp verdient ze wat geld om haar kinderen te onderhouden door kleren te wassen en door mee te helpen bij het opruimen van het overal rondzwervende vuil. Het is de enige manier, ander werk is er voor de vluchtelingen niet te vinden.

Haar oudste zoon zit op de geïmproviseerde school in het kamp dat een aantal kilometers buiten Qardo ligt. Ze put hoop uit het feit dat hij, ook al is het hier, toch onderwijs en daarmee een kans op een toekomst krijgt. De situatie van Cynthia zelf is behoorlijk uitzichtloos, ook al omdat ze zich realiseert dat de kansen op een baan en meer inkomsten klein zijn. Ze verwoordt de gevoelens van veel vluchtelinge als ze zegt:”Ik hoop wel op een betere toekomst, maar ik weet niet hoe dat zou moeten gebeuren zonder hulp.”

De terugreis naar Garowe laat ons zien hoe ernstig de situatie in dit deel van Somalië is. Overal vluchtelingententen, maar in de wijde omgeving geen water te vinden. Er is nog wel vee, maar ook dat aantal is door de aanhoudende droogte sterk afgenomen. Verschillende CARE-projecten bereiden faciliteiten voor om de regen die een keer gaat vallen op te vangen, zodat ook voor nieuwe periodes van droogte water beschikbaar is. Maar die regen moet nog wel komen, liever vandaag dan morgen......

Wim Dekker en Liam Perret zijn momenteel in Garowe (Puntland, Somalië). Zij bezoeken verschillende projecten van CARE en doen daar verslag van.

Blog Adam Poulter (Hoorn van Afrika)

Mon, 29 Aug 2011 09:41:54 +0200

CARE's Adam Poulter hield de afgelopen periode een blog bij over zijn ervaringen in de Hoorn van Afrika.
Een deel uit de blog:

"Along with responding to the current situation, we also have to look at what causes the current situation and how we can prevent it from happening again. We need to understand the underlying causes of poverty and why drought keeps coming, and why children and mothers are severely affected. For example, we have linked many large households in East and West Hararghe to the long-term family-planning project in the area, as large family sizes can contribute to malnutrition.

Lees de hele blog hier en meer over de droogte in de Hoorn via deze link

Voorkom ondervoeding zwangere vrouwen Hoorn van Afrika

Thu, 18 Aug 2011 11:52:08 +0200

De huidige droogte in de Hoorn van Afrika treft miljoenen mensen. Onder hen 360.000 zwangere vrouwen die of al ondervoed zijn, of dat dreigen te raken. Omdat de gevolgen van ondervoeding in de eerste vijf jaar van grote invloed zijn op de ontwikkeling van kinderen, besteedt CARE bij de noodhulp in de zwaar getroffen regio extra aandacht aan deze groep. Gegevens van eerdere hongersnoden wijzen uit dat zeker 35 procent van de toen geboren kinderen een ontwikkelingsachterstand heeft opgelopen, die een direct gevolg is van ondervoeding in die eerste jaren.

CARE’s Barbara Jackson: ”Ondervoeding voorkomen kost een stuk minder, en is veel effectiever dan later via noodhulp proberen te redden wat er te redden valt. Tijdens de droogte in Niger (2005) had direct bijspringen voor 1 dollar per dag een kind gered. Een half jaar later kostte het 80 dollar om dat inmiddels ondervoede kind te redden.”

Om dat nu te voorkomen, roept CARE op geld vrij te maken voor ondersteuning aan zwangere vrouwen en moeders met jonge kinderen. CARE zet dat in om te zorgen dat moeders gezond voedsel krijgen, dat via borstvoeding van grote waarde is voor de ontwikkeling van hun kinderen.

“Het is een van die dingen die we snel over het hoofd zien in een noodhulpsituatie,”vervolgt Jackson,“maar ondersteuning en goede voeding voor deze vrouwen is van levensbelang. Nu, maar ook om volgende generaties een kans te geven…”

School zou geen luxe moeten zijn

Fri, 12 Aug 2011 12:10:47 +0200

Dadaab, Kenia, 11 augustus 2011 – Terwijl nog elke dag meer vluchtelingen in Kenia aankomen, vraagt CARE International aandacht voor het gebrek aan onderwijs voor de kinderen in de vluchtelingenkampen van Dadaab. De VN schat dat momenteel rond de 400.000 vluchtelingen leven in dit kamp dat in 1992 werd opgericht. Onder hen rond de 114.000 kinderen in de leeftijd van 5 tot 13 jaar, waarvan slechts 38 % naar school gaat.

CARE is als een van de belangrijkste hulporganisaties betrokken bij de noodhulpverlening, maar breidt ook haar onderwijsprogramma’s uit om meer kinderen een kans op onderwijs te geven, en gelijke kansen voor alle jongeren te promoten. Omdat de nadruk ligt op het zorgen voor water, voedsel en onderdak, dreigt opleiding uit beeld te raken. “Naar school gaan moet voor de kinderen in Dadaab geen luxe zijn, maar juist een krachtige manier om hun levens veiliger te maken,” benadrukt Stephen Gwynne-Vaughan, Landendirecteur voor CARE International in Kenia. “Als kinderen in de kampen aan hun lot worden overgelaten, worden ze kwetsbaar voor misbruik, drugsgebruik en andere gevaren.” Kinderen die wel een kans hebben naar school te gaan, die leren lezen en schrijven, die leren wat hun rechten zijn en hoe ze zichzelf het best kunnen verzorgen, bouwen zelfvertrouwen op.

De scholen zijn in augustus gesloten, maar CARE is gestart met programma’s voor net aangekomen kinderen, die nog nooit naar school zijn geweest. In de eerste twee dagen zijn 1100 kinderen met dit programma begonnen. Zij zullen instromen in de klassen die vanaf september weer gaan starten, maar die wel een capaciteitsprobleem zullen gaan krijgen. “We proberen zoveel mogelijk kinderen voor te bereiden”, legt Musha Dahir, CARE’s Coördinator Onderwijs in Dadaab uit. "Maar wanneer er tegen de honderd kinderen in een klas zitten, zal dat ten koste gaan van de kwaliteit."

CARE is betrokken bij het beheer van vijf scholen in Dagahaley, waardoor 15.000 kinderen een kans hebben op onderwijs. Volwassenen uit het kamp worden opgeleid tot leraar en ontvangen onderwijsmateriaal. Veel van hen zijn opgegroeid en opgeleid in Dadaab, voordat ze zelf leraar werden. Om de 114.000 kinderen in dit kamp ook een kans op een leven met mogelijkheden te bieden, roept CARE donoren op geld vrij te maken voor de onderwijskansen van deze jongeren.

In Dadaab komen er dagelijks 1.500 uitgehongerden bij

Sun, 24 Jul 2011 10:20:30 +0200

Zeker 11½ miljoen mensen in de Hoorn van Afrika hebben dringend hulp nodig. In de districten Bakool en Lower Shabelle, in het zuiden van Somalïe is 30% van de kinderen ondervoed. Op grond daarvan hebben de VN er officieel de hongersnood afgekondigd. Als er niet voldoende hulp komt, dan zal dat snel ook voor andere districten in Zuid- en Centraal Somalië het geval worden. Alleen al in de laatste twee weken van juni zijn 20.000 Somaliërs naar Kenia gevlucht en dagelijks arriveren tussen de 1.000 en 2.000 in Ethiopië. Ook in deze landen heerst echter grote voedselschaarste als gevolg van de langdurige droogte.

CARE is al lange tijd werkzaam in de Hoorn van Afrika en in de Keniaanse vluchtelingenkampen van Dadaab hoofduitvoerder wat betreft water en sanitaire voorzieningen, voedselvoorziening en onderwijs. In deze kampen leven nu bijna 400.000 mensen en dagelijks komen er 1.500 uitgehongerde mensen, meestal vrouwen en kinderen bij.

CARE wil haar hulpverlening in Kenia, Somalië en Ethiopië zo snel mogelijk uitbreiden voor nog eens 2 miljoen mensen. Hiervoor is $ 48 miljoen nodig.

Zorgen over risico's vrouwen in Dadaab

Thu, 14 Jul 2011 10:52:32 +0200

De aanwezige hulporganisaties in het vluchtelingenkamp Dadaab maken zich grote zorgen over de verviervoudiging van het aantal meldingen van seksueel geweld tegen vrouwelijke vluchtelingen, vergeleken met een jaar geleden. Zowel in, als op weg naar het overvolle vluchtelingenkamp lopen vrouwen een groot risico. Op weg naar het kamp, omdat ze veelal alleen met kinderen reizen, in het kamp omdat ze door de overbevolking gedwongen zijn een plekje te zoeken aan de buitenkant van het kamp, waar de risico’s het grootst en de faciliteiten het minst zijn.

Dagelijks ziet Wilson Kisiero, een van de CARE-medewerkers in Dadaab, 1500 nieuwe mensen aankomen, waarvan het overgrote deel vrouwen en meisjes. Hij zegt: ”We zien heel veel angstige, paniekerige en getraumatiseerde vrouwen, die of familie zijn kwijt geraakt, of verhalen vertellen van verkrachting, geweld of honger. We doen er alles aan om hen direct bij aankomst op te vangen, zodat ze medische hulp en de blijvende aandacht kunnen krijgen die nodig is. Op die manier voorkomen we dat ze anoniem in de groep opgaan, met het risico dat ze nog eens met geweld worden geconfronteerd.”

CARE is voornemens de hulp, die nu rond de 1 miljoen mensen in Ethiopië, Somalië en Kenia bereikt, verder uit te breiden zodat nog eens bijna 1 miljoen mensen geholpen kunnen worden. Daartoe zijn dringend fondsen nodig, omdat de verwachting is dat de situatie het komende jaar niet zal verbeteren, waardoor steeds meer mensen richting Dadaab zullen trekken. In dat kamp bevinden zich momenteel al 380.000 mensen.

De foto's bij dit bericht zijn van Kate Holt.

Zuid Soedan nieuwste land op de wereldkaart

Fri, 08 Jul 2011 13:30:16 +0200

Morgen wordt de Republiek Zuid Soedan als nieuwste land aan de wereldkaart toegevoegd, nadat de bevolking eerder dit jaar massaal voor onafhankelijkheid stemde. De bevolking kijkt hoopvol vooruit, maar zal nog vele uitdagingen het hoofd moeten bieden. Samen met de bevolking van Zuid Soedan zal CARE deze uitdagingen aangaan, omdat nu al vast staat dat het land tot de armste ter wereld zal behoren. Onderontwikkeling, conflicten en natuurrampen hebben er toe geleid dat:

een op de zeven vrouwen tijdens de zwangerschap overlijdt;
De helft van de bevolking geen toegang heeft tot goede watervoorzieningen
Een op de negen kinderen niet ouder wordt dan 5
Slechts een derde van de bevolking ooit naar school is geweest.

CARE zal doorgaan om samen met de bevolking, overheden en andere hulporganisaties watervoorzieningen, sanitair en gezondheidszorg blijvend te verbeteren en bij te dragen aan het vredesproces. De nadruk zal daarbij de komende vijf jaar liggen op ondersteuning van jongere mensen bij het tot stand brengen van goed georganiseerde en weerbare gemeenschappen, met aandacht voor verschillende activiteiten waaronder ramppreventie en crisishulp.

Hulp hard nodig voor vluchtelingen Hoorn van Afrika

Wed, 06 Jul 2011 09:28:14 +0200

De extreme droogte die de Hoorn van Afrika al twee jaar teistert, maakt de situatie in Dadaab, het grootste vluchtelingenkamp ter wereld in Kenia, met de dag moeilijker. Sinds eind juni arriveren dagelijks rond de 1.000 nieuwe vluchtelingen, in het kamp dat is ingericht op rond de 90.000 mensen. Het grootste deel van hen, vooral vrouwen en kinderen zonder enige bezittingen, is afkomstig uit Somalië waar ook sprake is van een toename van de binnenlandse conflicten, nog een reden voor mensen om hun eigen omgeving te verlaten.

Op dit moment herbergt het kamp 367.000 mensen, die allemaal water en voedsel nodig hebben. Aan die basiszaken is een groot tekort, waardoor de druk op de bewoners van het kamp en op de aanwezige hulporganisaties, waaronder CARE met de dag toeneemt en spanningen moeilijk te voorkomen zijn.

In de afgelopen weken hebben CARE en andere hulporganisaties meer mensen en extra middelen vrij gemaakt om aan de vraag te kunnen voldoen. Maar dat is nog niet genoeg om de aanhoudende stroom van vluchtelingen op te kunnen vangen en van water en voedsel te voorzien. Hulp is daarbij hard nodig; nu om mensen te laten overleven en nu en later bij het realiseren van aanpassingen waardoor ze de veranderende klimatologische omstandigheden het hoofd kunnen bieden. CARE Nederland ondersteunt dit ondermeer via projecten in de Sool en Sanaag Regio en in Puntland.

Gehandicapte Somaliër Bashiir liet alles achter

Fri, 24 Jun 2011 14:43:38 +0200

PLISS werd gestart na de langdurige droogte van 2010. Het project draagt bij aan het ondersteunen van arme gezinnen in Puntland die moeten overleven ten tijde van droogte, stijgende voedselprijzen en massale instroom van vluchtelingen uit het noordoosten van Somalië. (meer informatie).

Via het project worden arbeidsplaatsen gecreëerd voor mensen uit de allerarmste gezinnen, door hen actief te betrekken bij het verbeteren van de kwaliteit van de (landbouw)grond. Mensen die echt niet kunnen werken, worden in overleg met de gemeenschap financieel ondersteund.

Liam is als Program Officer werkzaam bij CARE Nederland. Onlangs bezocht hij het project. Tijdens zijn bezoek hoorde Liam over Bashiir, een van de deelnemers aan PLISS. Bashiir is gehandicapt en vluchtte uit het door conflicten beheerste noordoosten van Somalië. Hij liet alles achter, inclusief het beschermende vangnet van de clan waartoe hij behoorde. Daardoor stond hij er alleen voor in een gebied dat extreem droog was, waar bijna geen vee meer was en waar waterputten waren drooggevallen. Omdat hij een van de mensen was die op geen enkele wijze geld konden verdienen om in hun levensonderhoud te voorzien, werd hij deelnemer aan het project. Hij kreeg de noodzakelijke ondersteuning, waardoor hij in staat was te overleven.

Om zijn dankbaarheid te uiten verwoordde Bashiir zijn gevoelens in een gedicht, in Somalië een veel voorkomende manier om je dankbaarheid te tonen.

Belangrijke onderwerpen niet uitgewerkt in Bonn

Mon, 20 Jun 2011 09:07:21 +0200

Er resteren nog zes maanden voordat in Durban de Klimaattop begint. De voorbereidende onderhandelingen in Bonn hebben aangetoond dat politieke belangen de aandacht af kunnen leiden van het aanpakken van de zaken waar het echt om gaat; terugdringen van de wereldwijde uitstoot en het vrijmaken van middelen voor het nemen van maatregelen tegen klimaatverandering. Zes maanden lijken dan ook kort om tot serieuze onderhandelingen te kunnen komen.

“De onderhandelingen verliepen erg traag,” becommentarieert CARE’s Tonya Rawe. “Er is heel veel tijd aan details besteed. Dat is nodig, maar echte toezeggingen over vermindering van de uitstoot en financiën zijn er daardoor niet gemaakt.” In Bonn werden lange debatten gevoerd over procedures en op de in Cancun gemaakte afspraken, bijvoorbeeld over een systeem (REDD) dat de uitstoot moet verminderen die het gevolg is van ontbossing en afbraak van de natuurlijke omgeving, werd eerder teruggekomen dan voortgeborduurd. De uitkomst is een vage lijst van onderwerpen die bij een volgende bijeenkomst besproken zullen worden.

“Er is nog veel te doen voor Durban,” vat Rawe samen. “Rome werd niet in een dag gebouwd, maar we kunnen ook niet blijven toekijken hoe het afbrandt. Des te langer we afwachten, des te meer vrouwen en mannen zullen lijden onder de verwoestende gevolgen van klimaatverandering.”

Luistercentrum voor traumaverwerking Ivoorkust

Thu, 09 Jun 2011 11:07:43 +0200

Een ‘luistercentrum’ biedt overlevenden van het geweld in Ivoorkust de psychosociale hulp die zij hard nodig hebben. 10.000 van de meer dan een half miljoen mensen die vluchtten voor het geweld dat volgde op de verkiezingen van November 2010, krijgen die hulp in vluchtelingenkamp Duékoué. “Omdat,” zegt Yawo Douvon, coördinator namens CARE, ”de eerste stap naar het voorkomen van meer geweld, het praten over eerder geweld is.”

De 6-jarige Mignon is één van de slachtoffers. Hij moest toezien hoe zijn moeders werd verminkt en vermoord, omdat de chauffeur die hen een lift naar de markt gaf, werd aangehouden met een wapen. De chauffeur werd onthoofd, Mignon’s moeder gedood. Het kind vluchtte en wordt, samen met het gezin van zijn vader, door gespecialiseerde medewerkers geholpen bij de verwerking van de opgelopen trauma’s.

Yawo Douvon: “Vergeving en verzoening zijn mogelijk. Ik heb in Burundi (2004-2006) meegemaakt dat moordenaars hun slachtoffers om vergeving vroegen en dat die ook gegeven werd. Als alle betrokkenen worden geholpen bij het vinden van manieren om toch weer samen te leven, wordt de kans op nieuw geweld kleiner.”

De gewelddadigheden die na de verkiezingen uitbraken, kostten tot nu toe aan meer dan 3.000 mensen het leven. Rond de 360.000 mensen zijn nog niet naar huis teruggekeerd. Voor diegenen die terugkeren zet CARE luistercentra op in de dorpen, zodat ook nadat het ‘normale’ leven weer enigszins is opgepakt, getraumatiseerden de kans hebben over hun verschrikkelijke ervaringen te praten.

Tiehi, de vader van Mignon zegt zachtjes: “Ik weet niet hoe ik Mignon moet helpen. “Hij kan niet slapen. Hij heeft geen afleiding. Hij kan niet naar school, terwijl hij dat het liefst zou willen. Maar we hebben geen geld en geen thuis…..”

Grote zorgen over negatieve gevolgen klimaatverandering

Mon, 06 Jun 2011 08:25:13 +0200

Nederland heeft het droogste voorjaar sinds 1976 achter de rug. En ook in het begin van de zomer doet het gebrek aan water zich hier voelen, maar in andere delen van de wereld zijn die problemen vele malen groter. Grote groepen, toch al arme mensen, in delen van Afrika en Azië hebben niet de middelen en mogelijkheden om zich aan te passen.

In Hargeisa (Somalië) verwoordde de 34-jarige Ismail dat vorige week als volgt: ”Er valt wel regen, veel regen, maar dat stroomt direct naar de zee, omdat we het niet kunnen opvangen voor later gebruik. We hebben er dus niets aan. Bovendien weten we niet meer wanneer die regen komt.”

World Environment Day
Op World Environment Day wordt al sinds 1972 door de VN aandacht gevraagd voor veranderingen in de natuurlijke omgeving waar we in leven. Veranderingen die vooral arme bevolkingsgroepen in negatieve zin treffen. Ook dit jaar, voorafgaand aan een VN klimaatconferentie in Bonn (van 6 tot 17 juni) benadrukken verschillende organisaties dat er reden is voor grote zorg. CARE’s Tonya Rowe stelt dat er veel te weinig middelen worden vrijgemaakt om aanpassing mogelijk te maken: ”De verschillende partijen zouden moeten erkennen dat investeren in aanpassing minder kost- zowel in geld als mensenlevens, dan voedseltekorten, migratie ten gevolge van klimaatverandering en noodhulp na rampen.”

“In de landen waar we werken, hebben we de veerkracht gezien van mensen die met deze veranderingen en rampen worden geconfronteerd,” vervolgt Rowe. “We hebben gezien hoe ze hun leven weer van het begin af opbouwen, we hebben ze zien vechten om rond te komen, om hun families te onderhouden wanneer ze niet langer kunnen rekenen op periodes van regen die de gewassen laten groeien.”

Ecuador

De 45-jarige Maria Elvira Azipuela Zimbana uit Ecuador startte 13 jaar geleden een nieuw leven met haar familie. Op hun nieuwe land verbouwden ze veel verschillende gewassen, waarbij ze gebruik maakten van de traditionele kennis over werkwijzen en de seizoenen. Die kennis was echter niet bestand tegen de niet langer voorspelbare weerpatronen. Meer wind, meer vorst en sneeuw en wisselende regenperiodes deden hun oogst jaar na jaar mislukken. Het gevolg was geen inkomsten, maar hogere kosten omdat ze nu voedsel moesten gaan kopen, dat ook nog eens duurder was. Dit probleem werd voor het hele dorp aangepakt via een CARE-project. Binnen het project werd iedereen bijgebracht hoe de planten beter beschermd konden worden tegen de veranderende weersomstandigheden en welke gewassen in de nieuwe situatie de hoogste opbrengst zouden hebben.

De bewoners van Papallacta waren vastberaden zich aan te passen en slaagden daar in. Rowe: “Wat nu nodig is, is de zelfde vastberadenheid bij de politici die deze onderhandelingen ingaan. Volgend jaar lopen de in Kyoto gemaakte afspraken af. De komende maanden zijn cruciaal om tot een wereldwijde overeenkomst te komen die recht doet aan de behoeftes van mensen die in armoede leven…..”

You have the power to help her change her world

Tue, 31 May 2011 11:57:40 +0200

Ruim 40 miljoen meisjes in ontwikkelingslanden gaan niet naar het basisonderwijs. De redenen zijn divers, maar bijna altijd terug te voeren op armoede. Ouders hebben het geld niet om ook hun dochters naar school te sturen, of zien er het belang niet van in. Vaak zijn in arme gezinnen de meisjes ook nodig voor het halen van water en ander huishoudelijk werk, om op de kleinere broertjes en zusjes te passen als vader en moeder uit werken zijn, of om zelf geld te verdienen.

Als volwassene hebben deze meisjes zeer beperkte ontplooiingskansen en kunnen ze geen optimale bijdrage leveren aan betere leefomstandigheden voor zichzelf, hun gezin en de samenleving. Een volgende generatie erft zo de armoede van hun ouders. Dat mogen we niet laten gebeuren. En dat hoeft ook niet, als we maar willen investeren in het motiveren van ouders om hun dochters naar school te laten gaan en het scheppen van de omstandigheden dat de meisjes daar ook tijd en energie voor hebben.

Meisjes in de Derde Wereld willen heel graag naar school en als deelnemer aan de 4Daagse kun je ze daarbij helpen door voor het goede doel te gaan lopen! Dat is 1,2,3 geregeld door je op de website van de 4Daagse te registreren als sponsorloper voor CARE en vervolgens sponsors te gaan werven. Wil je iemand sponsoren die voor CARE loopt, dan kan dat via deze link.

Wil je zelf een actie op touw zetten om meisjes in de Derde Wereld een betere toekomst te bieden, dan kan dat heel gemakkelijk met behulp van de website GeefSamen. Wat voor een actie het wordt, bepaal je helemaal zelf: geld inzamelen onder familie, vrienden en kennissen of het laten sponsoren van een door jou te leveren prestatie. Dat laatste doen Tristan, Christina en David, die van 7 tot 9 juli als team deelnemen aan de BG Energy Challenge in Wales. Een sportieve competitie waarin zij het fysiek, mentaal en strategisch opnemen tegen de andere deelnemende teams. Tristan deed in 2009 ook mee en zamelde toen bijna 10.000 euro voor CARE in. Wil je het team steunen of eens kijken hoe zo een actie er in GeefSamen uitziet, klik dan hier.

Begin zelf een sponsor- of inzamelingsactie of sponsor de actie van een ander en geef meisjes een kans. Natuurlijk kun je hiervoor ook direct een gift overmaken. Het is de investering waard. Want voor ieder extra jaar lagere school verdienen ze in hun leven 10% meer inkomen. En voor ieder jaar middelbare school is dat zelfs 25%. Veel succes en namens al die meisjes: hartelijk dank!

Nieuwe droogte Kenia kan crisis vergroten

Mon, 30 May 2011 13:38:26 +0200

Onder ‘normale’ omstandigheden hebben bewoners van de noordelijke en noordoostelijke districten van Kenia twee jaar nodig zich te herstellen van een langdurige periode van droogte. Die tijd hebben de ongeveer 2,4 miljoen rondtrekkende veeboeren die het gebied voornamelijk bevolken niet gehad, omdat een nieuwe periode van droogte te snel volgde op die van 2008/2009.

Als gevolg daarvan overlijdt vee en blijven oogsten achter. Grace Orwa (foto rechts) leeft van de verbouw van koren en zij maakt zich grote zorgen. “De koren zou tot hier moeten komen,” illustreert ze, met haar hand boven haar hoofd. “Maar de regen blijft uit, waardoor we straks niets te verkopen hebben.” De zorgen zijn voor iedereen gelijk: geen oogst is geen voedsel, geen reserves en geen inkomsten uit verkoop. Vee overlijdt, omdat er geen voedsel en te weinig water is om de beesten in leven te houden.

“Er is hier altijd al sprake van een tekort aan voedsel, de huidige situatie verergert dat nog eens,“ stelt Gary McGurk, assistent landendirecteur van CARE Kenia. “Hier ontstaat een crisis, maar niet vanaf het nulpunt. Het borduurt voort op een chronische situatie!”

CARE pakt de situatie in Kenia aan door blijvende oplossingen te verzorgen, in plaats van mensen van noodhulp afhankelijk te maken. McGurk: ”We moeten er voor zorgen dat mensen in staat zijn voor hun eigen voedsel te zorgen en kans zien de cirkel van steeds weer terugkerende voedseltekorten te doorbreken. Uiteraard zorgen we voor noodhulp, maar aanpassing op lange termijn is het belangrijkst.”

De voornaamste bron van voedsel en inkomsten bestaat voor de bevolking van dit door klimaatinvloeden veranderende gebied uit de veestapel. Door structureel aandacht te besteden aan het graasland en de wateropslag, en te zorgen dat de dieren door opgeleide dierenartsen gezond gehouden worden, wordt de overlevingskans van de dieren en daarmee van de bevolking vergroot. Dat komt zowel de voedselvoorziening van de families, als de inkomsten door verkoop aan anderen ten goede, en maakt de afhankelijkheid van noodhulp gedurende periode van extreme droogte minder.

“CARE zal doorgaan met het versterken van de lokale capaciteiten om dit soort extremen het hoofd te kunnen bieden,” zegt McGurk. “We zorgen dat onbruikbare waterbronnen weer gaan functioneren, trainen mensen in watermanagement en benadrukken de belangrijke rol die vrouwen daarbij kunnen spelen. Samen met andere organisaties zetten we centrale punten en mobiele klinieken op in gebieden waar de ondervoeding groot is.”

Door zo te werken, koppelt CARE het vergroten van de weerstand van de bevolking aan het bereiken van veranderingen op lange termijn. CARE Nederland doet dat ondermeer In Somalië via het zoeken naar duurzame oplossingen voor dit probleem.

SITA Green Label is duurzaam afvalmanagement

Fri, 20 May 2011 09:24:08 +0200

CWS Nederland ontving onlangs het Green Label Premium Certificaat van SITA. Daarmee maakt opnieuw een bedrijf duidelijk dat ze actief wil bijdragen aan het terugdringen van de CO2 uitstoot en aan het bieden van ondersteuning aan bevolkingsgroepen die in hun bestaan worden bedreigd door klimaatverandering. CWS Nederland is een dochter van CWS-boco International GmbH, één van de internationaal toonaangevende leveranciers van professionele en innovatieve allround-oplossingen voor sanitaire ruimten en textieldiensten,

SITA, dat het afval verwerkt van zo’n 4 miljoen Nederlanders en 70.000 bedrijven, introduceerde Green Label om zo klanten te betrekken bij haar streven de eigen CO2 uitstoot te verminderen en te komen tot optimaal duurzaam afvalbeleid. Met het premiumpakket van SITA dragen bedrijven actief bij aan het ondersteunen van mensen die nu al ernstige gevolgen ondervinden van de veranderingen. De toeslag die deelnemende bedrijven betalen komen direct ten goede aan de projecten van CARE Nederland.

Meer informatie over SITA Green Label premium kun je vinden op de website van SITA

Dreiging hongersnood Hoorn van Afrika

Fri, 13 May 2011 15:13:23 +0200

Door een combinatie van armoede, kwetsbaarheid, sociale ongelijkheid, conflicten en klimaatverandering, dreigen opnieuw miljoenen mensen in de Hoorn van Afrika het slachtoffer te worden van hongersnood. “En dan heeft deze regio ook nog te maken met de gevolgen van hogere voedsel- en brandstofprijzen,” zegt Mohamed Khaled, CARE’s noodhulpcoördinator in het oosten van Afrika.

Djibouti, Ethiopië, Kenia en Somalië kenden vorig jaar weliswaar een lang regenseizoen, maar niet lang genoeg om zich te herstellen van de extreme droogte van de jaren daarvoor. Omdat de eerste signalen wijzen op een tegenvallend regenseizoen, wordt gevreesd dat er opnieuw weinig opbrengsten uit de landbouw zullen komen, wat voor miljoenen mensen een direct risico op hongersnood tot zeker september zou betekenen.

In Somalië, Djibouti en Ethiopië is de droogte tot nationale ramp bestempeld en zijn de overheden begonnen met het nemen van maatregelen om de directe gevolgen op te vangen. “Maar er zijn ook maatregelen nodig die de structurele oorzaken en chronische kwetsbaarheid aanpakken,” stelt Khaled. “Mensen moeten de mogelijkheden hebben zich aan te passen, zodat ze dit soort zware omstandigheden het hoofd kunnen bieden. Ze moeten zichzelf kunnen onderhouden en niet afhankelijk blijven van noodhulp.”

De programma’s van CARE in de Hoorn van Afrika richten zich op het vergroten van de weerstand van de, veelal rondtrekkende, boeren bevolking. Via de programma’s worden mensen ondersteund bij het veranderen van de wijze waarop ze de kost verdienen, om op die manier hun afhankelijkheid van door hen niet te beïnvloeden factoren te verminderen. Voorbeelden van het werk van CARE Nederland in Somalië zijn het Puntland Emergency Response Project en het programma Towards Self Reliance.

Naast al de lopende programma’s heeft CARE in de afgelopen maanden in de betreffende landen meer dan 400.000 mensen aan voedsel en water geholpen. In de komende periode zal die hulp worden uitgebreid, omdat de verwachting is dat het toch al hoge aantal ondervoede mensen, waaronder heel veel vrouwen en kinderen, nog verder zal oplopen.

CARE van 11 mei 1946 tot 11 mei 2011

Wed, 11 May 2011 14:19:28 +0200

Vandaag, 11 mei, is het precies 65 jaar geleden dat de hulporganisatie CARE ontstond. Op deze dag, in 1946, werden in Le Havre de eerste 20.000 noodhulppakketten aan land gebracht die de door de tweede wereldoorlog zwaar getroffen bevolking van Europa van eten, drinken en kleding moesten voorzien.

De 22 organisaties die dit onder de naam CARE (Cooperative for American Remittances to Europe) deden, zijn in de ruim zes decennia daarna uitgegroeid tot één van de grootste hulporganisaties ter wereld. In het jaar 2009/2010 werden in 87 landen projecten uitgevoerd om de armoede wereldwijd terug te dringen.

Bekijk een overzicht van al het werk van CARE via deze link.

Armoede veroorzaakt rampen en rampen veroorzaken armoede

Fri, 06 May 2011 14:04:31 +0200

“Armoede veroorzaakt rampen en rampen veroorzaken armoede”, stelt CARE Secretaris Generaal Robert Glasser. “Als rampen plaatsvinden, verliezen arme mensen vaak alles wat ze nodig hebben om te overleven. Tegelijkertijd zullen ze een groter risico lopen omdat ze geen toegang hebben tot basisdiensten als gezondheidszorg en onderwijs. Veel mensen zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van landbouw, maar droogte of extreme regenval kan in een paar minuten een totaal jaarinkomen vernietigen.”

“We moeten die risico’s voor arme mensen verminderen door hun aanpassingsmogelijkheden te versterken,” zegt Glasser vanuit Geneve, waar van 8 tot 13 mei een internationale conferentie plaatsvindt over het verminderen van de gevolgen van natuurrampen. “Een dollar investeren in ramppreventie, kan een besparing opleveren van wel 7 dollar op noodhulp en wederopbouw.”

In 2010 startte CARE Nederland in Indonesië, Bolivia en Ethiopië samen met lokale partners, autoriteiten en bedrijven het Resilience project. Via dit project wordt gewerkt aan een gezamenlijke strategie die de levensomstandigheden verbetert en tegelijkertijd de weerbaarheid tegen de gevolgen van klimaatverandering en natuurrampen vergroot.

Vroeger kregen we, nu geven we

Wed, 04 May 2011 14:39:59 +0200

Vandaag, 4 mei, staan we onder meer stil bij de ruim 70 miljoen mensen die wereldwijd tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen, en morgen vieren we dat in 1945 voor Nederland een einde aan die oorlog kwam. Toen, 66 jaar geleden, waren we weliswaar bevrijd maar het land was verwoest en de bevolking had gebrek aan alles wat we nu gewoon vinden: eten, drinken, kleding en onderdak.

Elders in Europa was het niet anders en daarom namen 22 Amerikaanse hulporganisaties in 1945 het initiatief om de Europese bevolking van noodhulppakketten te voorzien. Ze deden dat onder de naam CARE (Cooperative for American Remittances to Europe). De eerste lading van 20.000 pakketten werd op 11 mei 1946 in le Havre aan land gebracht. Die pakketten, met ondermeer lever, margarine, honing, suiker en chocola, zouden in de moeilijke jaren na de oorlog voor vele Nederlanders een begrip worden.

Sinds die beginjaren is CARE uitgegroeid tot een van de grootste hulporganisaties ter wereld, maar nog steeds verstrekken we noodhulp aan slachtoffers van oorlogen en helpen we bij de wederopbouw. En de mensen die we vandaag de dag helpen, hebben het net zo hard nodig als onze ouders, grootouders en overgrootouders in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. We zijn daarom dankbaar voor iedere financiële bijdrage die je kunt missen: giro 2402, t.n.v. CARE Nederland in Den Haag.

Wat zijn keuzeprojecten?

Thu, 28 Apr 2011 11:55:55 +0200

Bijna altijd lijden arme mensen het zwaarst onder de gevolgen van natuurrampen en gewelddadige conflicten. Bij gebrek aan de kennis en middelen om zich te kunnen weren tegen de bedreigingen en gevolgen, zijn ze kwetsbaar. Met jouw steun als donateur voert CARE jaarlijks vele tientallen projecten uit om deze mensen te helpen hun weerbaarheid te verbeteren en daarmee onnodig menselijk leed en materiële schade te voorkomen.

Om te laten zien hoe dat in zijn werk gaat en wat jouw donaties betekenen voor het verbeteren van de leefsituatie van de betrokkenen, geven we je binnenkort de gelegenheid om drie projecten van begin tot einde op de voet volgen. Dat doen we via de pagina Keuzeprojecten. Je kunt daar nu al vast bekijken welke drie nieuwe projecten we binnenkort uitgebreid zullen gaan volgen. Klik hier

World Earth Day; Powerful hands hard nodig

Wed, 20 Apr 2011 08:47:06 +0200

Zelfs wanneer wereldwijd de uitstoot op grote schaal wordt teruggedrongen, staat vast dat de gevolgen van klimaatverandering nog vele jaren gevolgen zullen hebben voor arme gemeenschappen. Het Wereld Voedsel Programma (W.F.P.) schat dat de veranderingen een toename van ernstig voedseltekort zullen betekenen voor nog eens 10 tot 20 procent van de mensheid tegen 2050. 65 Procent van die mensen woont in Afrika, de meerderheid van hen is vrouw of kind!

Vrouwen worden het zwaarst getroffen door deze veranderingen in hun leefomgeving, maar ze zijn ook degenen die het meest kansrijk zijn bij het realiseren van aanpassingen aan de veranderende omstandigheden. Overal ter wereld zijn zij het die hun dorpen en families bij de hand nemen met initiatieven. In Somalië staan vrouwen aan de basis van spaargroepen, die een buffer moeten bieden in periodes van extreme droogte. In Peru juist om tijdige maatregelen te nemen tegen wateroverlast, als gevolg van smeltende gletsjers. In Vietnam, waar bouwland door tyfonen een te hoog zoutgehalte krijgt, worden nieuwe mogelijkheden gevonden door om te schakelen naar het houden van varkens.

Het werk van CARE Nederland in delen van Somalië is een goed voorbeeld van de manier waarop vrouwen en hun families worden ondersteund bij het aanpassen van hun gewoontes, met het oog op een toekomst waarin ze hun families nog steeds van voldoende voedsel kunnen voorzien. De toch al arme vrouwen zien hun problemen alleen maar groter worden door toenemende lange periodes van droogte, stijgende voedselprijzen en gebrek aan land waar verbouwd kan worden, of dieren kunnen grazen.

“Arme vrouwen worden vaak neergezet als slachtoffers van klimaatverandering,” zegt Charles Ehrhart, CARE Internationals Adviseur Klimaatverandering. “Maar ondanks dat ze het hardst worden getroffen, zijn ze ook krachtige leiders met unieke vaardigheden en belangrijke kennis die nodig is voor gemeenschappen die een onzekere toekomst tegemoet gaan als gevolg van toename van klimaatbedreigingen.”

Ook op World Earth Day 2011 (22 april) roept CARE iedereen op deze vrouwen te steunen in hun strijd om de gevolgen van overvloedige regenval, extreme droogte, toenemende voedseltekorten en andere veranderingen als gevolg van klimaatverandering tegen te gaan. Kijk zelf welke projecten CARE uitvoert, lees meer op de speciale website over klimaatverandering, of bekijk de video ‘Powerful Hands’.

Overleven droogte via spaar- en leengroepen

Mon, 18 Apr 2011 13:22:23 +0200

De Ethiopische Etenesh Daniel heeft leren leven met honger: ze is er aan gewend. Ieder jaar, wanneer het droge seizoen weer aanbreekt, passen zij en andere boerenfamilies hun eetpatroon aan. In afwachting van ‘verlichting brengende’ regen. Ze overleven het steeds weer, maar het is een gevecht dat steeds zwaarder wordt: meer droogte, onvoorspelbare regenperiodes, stijgende voedselprijzen en steeds minder geschikt land om de kuddes te laten grazen. Het is bijna niet meer vol te houden.

“Normaalgesproken zouden we nu zaaien, maar er is geen regen. Dus in juni hebben we geen oogst,” legt Etenesh in februari uit. “We zijn erg bang omdat vier jaar geleden hetzelfde gebeurde, waarna we een hongersnood kregen. Als dat maar niet weer gebeurt…..”

In Ethiopië zijn de gevolgen van klimaatverandering en voedselcrisis goed zichtbaar. De ecosystemen en de mensen lijden overduidelijk onder de gevolgen van de wisselende patronen en de lange periodes van droogte, de stijgende voedselprijzen vergroten de kwetsbaarheid in hoog tempo.

In dorpen zoals Muguja Village waar Etenesh met haar echtgenoot en vier kinderen woont, hebben de mensen meestal net na de oogst genoeg te eten en de mogelijkheid iets te verkopen dat ze hebben verbouwd. Maar als de droge periode langer duurt, raken ze door hun voedsel en geld heen, terwijl de dieren waarvan ze afhankelijk zijn sterven. Als het dan eindelijk gaat regenen, is er veel werk maar weinig voedsel. De mensen zijn verzwakt en lopen een groot risico ziektes op te lopen.

Om te overleven gaan veel verzwakte vrouwen leningen aan om hun families door deze periode heen te helpen. Op lange termijn leidt dit tot schulden en tot stress omdat er steeds gebedeld moet worden om geld, of omdat er voor niets gewerkt moet worden om de schulden af te betalen, die vaak ook nog vergezeld gaan van een torenhoge rente. Maar als de regen helemaal niet komt en er geen oogst is, is er nog minder geld voor steeds duurder wordend voedsel. Voor mensen als Etenesh zijn er dan geen alternatieven meer, niemand wil hen nog geld lenen.

Begin 2010 is in Muguja Village een project gestart dat Spaar-en leengroepen opzette, waar mensen getraind werden in het samen bijeen sparen van kleine bedragen. In de loop van de tijd ontstond een potje waaruit kleine investeringen konden worden gefinancierd, als een buffer om de tijden van honger door te komen. Er was zelfs ruimte voor een sociaal fonds, waaruit in geval van nood bijvoorbeeld medische behandelingen voor zieke kinderen konden worden betaald.

De leden van de groep noemen zichzelf ‘Robot’, waarmee ze hun doorzettingskracht en grote inzet willen illustreren. Het zijn allemaal vrouwen; de voorzitter, de penningmeester, iedereen. Er wordt vooruit gekeken en heel doordacht met het geld omgegaan. Vorig jaar investeerde de groep 2.000 birr (80 dollar) in het planten en verkopen van gember. Van de winst konden sommige vrouwen verhuizen van lemen hutten naar huizen met een echt dak. Al de families eten gezonder en er is geld om de kinderen naar school te sturen.

Etenesh is via het CARE-project ook in een andere vrouwengroep terechtgekomen. Deze groep geeft ieder lid twee geiten. Als de geiten jongen krijgen, ontvangt een nieuwe vrouw de eerste twee geitjes. Op die manier worden de leden van het eerste uur gevers in plaats van ontvangers.

Voor Etenesh gaat haar groei nog verder. Ze ontvangt een, door CARE en FARM Africa verzorgde training tot lokale dierendokter. Van ieder deelnemend dorp wordt een vrouw opgeleid die de gezondheid van de kuddes in de gaten houdt, het verloop in aantallen vastlegt, de basisvaardigheden van behandeling bij ziekte beheerst en verslag uitbrengt aan de plaatselijke autoriteiten. Op die manier draagt ze eraan bij dat minder dieren sterven als gevolg van de veranderde omstandigheden. “Ik heb alles gekregen wat ik nodig had om wonden schoon te maken en dieren te behandelen,” zegt ze. “Ik heb basismedicijnen die nodig zijn om het vee gezond te houden. Als ik zie dat ik niet kan helpen, meld ik dat bij FARM Africa of de plaatselijke autoriteiten. Zij zorgen er dan voor.”

Door projecten als dit, worden de mogelijkheden van vele vrouwen vergroot om samen met hun dorpen de strijd aan te gaan tegen de veranderingen. De projecten draaien overal, die van CARE Nederland ondermeer in Somalië en Zuid Soedan. Het feit dat vrouwen op deze manier de kans krijgen in hun levensonderhoud te voorzien, betekent meer kansen voor hun familie en toename van hun zelfvertrouwen omdat ze kunnen laten zien dat ze de omstandigheden daadwerkelijk kunnen verbeteren. Het betekent ook dat veel dorpen, waar zij vaak buitengesloten werden, hen het respect geven dat ze verdienen. Maar bovenal betekent het dat een verlaat regenseizoen niet direct betekent dat ze het risico lopen alles te verliezen; het stopt de neerwaartse spiraal van armoede en honger.

Humanitaire hulp Westbank/ Gaza blijft hard nodig

Mon, 18 Apr 2011 08:04:05 +0200

De Nederlander Loek Peeters werkt voor CARE USA op de Westbank/ Gaza. Hij ondervindt aan den lijve hoe de blokkades hebben bijgedragen aan een groei van de werkloosheid in het gebied tot 45 % en hoe, ondanks de humanitaire hulp, meer dan de helft van de bevolking permanent problemen heeft om eten op tafel te krijgen.

In een door hem bijgehouden dagboek beschrijft hij hoe een moeder hem vertelde dat ‘haar kinderen dansten op de tafel toen zij haar thuis zagen komen met aardappelen’ en wat de humanitaire gevolgen zijn van de blokkades.

Een interview over de ervaringen van Loek wordt zondagmorgen uitgezonden in het IKON-programma ‘De Andere Wereld’, dat op radio 5 te beluisteren is.(Luister naar dagboek via deze link ).

Een aantal fragmenten uit het dagboek van Loek:

8 april
“Het Gaza NGO Veiligheidskantoor is een belangrijke bron van informatie voor vele lokale en internationale NGO’s. Op zondag melden zij dat “[…]Home Made Rockets and mortar fire continued, though at a noticeably reduced level […] continuing projectile fire from the Gaza Strip is likely to be met by activity from Israeli Forces, and visa versa”.

Met onder andere deze informatie in gedachten nemen wij de beslissing de situatie gedurende de komende 24 uur aan te zien, en slechts terug te keren als de situatie verder kalmeert.

12 april
“Voor de mensen hier vormen de verse groenten een aangename afwisseling van de voortdurende afhankelijkheid van droograntsoenen. Zoals een moeder onlangs zei in een van onze ‘focusgroep’ discussies: “Mijn kinderen dansten op de tafel toen zij mij thuis zagen komen met aardappelen”. In dezelfde groep vertelt een grootmoeder met tranen in haar ogen dat een van haar zonen geen eten had voor zijn kinderen en zij bij haar andere zoon langs ging om hem met zijn broer te laten delen.

Onlangs trof ik een echtpaar aan in scheiding, driftig in discussie over wie de rechten had over de wekelijkse portie verse groenten.

Deze verhalen onderstrepen het algemene belang om door te gaan met het verlenen van humanitaire hulp.”

Japan vier weken later

Mon, 11 Apr 2011 12:57:42 +0200

Het is vier weken geleden dat Japan werd getroffen door een aardbeving, gevolgd door een verwoestende Tsunami. Overlevenden zijn bekomen van de eerste schok, maar iedereen gaat zich nu realiseren hoe slecht de situatie echt is. Het is nog maar de vraag of terugkeren naar huis mogelijk is, niemand heeft een idee hoe lang de wederopbouw zal gaan duren. De overheid zal keuzes moeten maken; hoe worden mensen gehuisvest? Waar en hoe worden de verwoeste dorpen opnieuw opgebouwd?

CARE’s Robert Laprade stelt vast dat het verdriet overal zichtbaar aanwezig is; al de mensen die zijn ondergebracht in opvangcentra raakten familie of vrienden kwijt. Op dit moment is er voor hen niets te doen; werk hebben ze niet meer en het dagelijkse ritme van voor de Tsunami bestaat niet meer. Reden voor CARE om zich ook te gaan richten op het opzetten van afleidende activiteiten, waardoor mensen even uit hun stressvolle situatie kunnen worden gehaald en even kunnen breken met de monotonie van het bestaan tussen duizenden lotgenoten.

De opvangcentra in Yamada zijn gevestigd in een schoolcomplex. CARE-medewerkers zorgen ervoor dat iedereen minimaal twee keer per dag een warme maaltijd krijgt. Maar omdat de school binnenkort ook weer moet gaan draaien, zal de keuken ergens anders moeten worden ondergebracht. De kinderen moeten weer naar school kunnen, de daklozen moeten onderdak houden en iedereen moet voedsel krijgen. Van iedereen, dus ook van CARE, wordt flexibiliteit verwacht in het bijeen brengen van zoveel verschillende belangen en het voorzien in zoveel verschillende behoeftes.

De Tsunami in Japan maakt eens te meer duidelijk hoe belangrijk ramppreventie en early-warning-systemen zijn. Waren die er in Japan niet geweest, was het aantal slachtoffer vele malen hoger geweest. Ondertussen draagt iedere Japanner zijn steentje bij aan de hulpverlening, maken duizenden hulpverleners lange dagen en wordt er door de Japanse bevolking heel zorgvuldig met energie omgegaan. Robert Laprade heeft Japan inmiddels verlaten. Zijn conclusie is dat het nog zeker vijf tot tien jaar zal duren voordat in het gebied dat hij bezocht alles weer opnieuw is opgebouwd. Als het daar, in het heuvelachtige gebied weer omgebouwd kan worden…..

Lees de blog van Robert hier

CARE breidt hulpverlening vluchtelingen Ivoorkust uit

Thu, 07 Apr 2011 13:23:21 +0200

CARE breidt de hulpverlening aan vluchtelingen uit Ivoorkust uit. Het geweld dat na de verkiezingen uitbrak, heeft al meer dan 100.000 mensen naar Liberia doen vluchten en meer dan 5.000 naar Ghana. Rond de 1300 mensen kwamen om het leven.

In de afgelopen dagen is de strijd aanzienlijk verhevigd, waardoor steeds meer mensen een veilig heenkomen moeten zoeken. CARE biedt vluchtelingen in de geïmproviseerde vluchtelingenkampen voedselhulp, schoon water en sanitaire voorzieningen, waardoor de kans op uitbraak van ziektes als cholera wordt verkleind. “Alles verandert hier per minuut, maar we proberen zoveel mogelijk in te spelen op ieders behoefte,” zegt Amadou Sayo, noodhulpcoördinator van CARE in het westen en zuiden van Afrika. Dat betekent ondermeer dat CARE proteïnerijk voedsel wil gaan verdelen onder de vluchtelingen en blijvend aandacht vraagt voor het risico van seksueel geweld tegen vrouwen en kinderen.

In de eerste weken van de crisis werden hygiënekits verspreid en werd uitgebreide voorlichting gegeven over het voorkomen van ziektes die het gevolg zijn van watergebrek of gebruik van vervuild water. CARE is ook bezorgd over de situatie van vele vrouwen en kinderen die alleen reizen en het risico lopen slachtoffer te worden van seksueel geweld. De organisatie doet een dringende oproep geld vrij te maken voor het voorkomen van deze vormen van geweld en voor het opvangen en helpen van slachtoffers.

Mathilde's hoop op een veiliger DRC

Tue, 05 Apr 2011 15:42:43 +0200

Mathilde’s lach van oor tot oor betovert je zodra je haar ontmoet- je mag haar onmiddellijk. Als je haar voor het eerst ziet, zie je een jonge moeder van vier kinderen die de dagelijkse uitdagingen van het leven in Noord-Kivu met een glimlach op het gezicht aangaat. Als je met haar gepraat hebt, is je beeld anders: dan kun je alleen maar hopen dat de toekomst van Congo welvarender, maar vooral veiliger zal zijn.

Minder dan zes maanden geleden, terwijl haar man in Goma kolen probeerde te verhandelen, werd ze tijdens het werken op het veld verkracht door vier gewapende mannen. Ze was kansloos en er was niemand die haar kon komen helpen, in minder dan een half uur liep ze een trauma voor het leven op. Omdat ze bekend was met het MAMA AMKA project van CARE, wist ze dat daar een raadsvrouw werkte die slachtoffers van seksueel geweld ondersteuning bood. Ze ging direct naar haar toe.

In oktober 2010 ging ik met Mathilde mee naar Cecile, de raadsvrouw. Ik stond versteld van de innige relatie die de twee hadden ontwikkeld. Cecile had ervoor gezorgd dat Mathilde binnen een dag na de verkrachting onderzocht werd in het medisch centrum (gesteund door CARE) en dat ze de juiste preventieve medicijnen kreeg. Nadat ze lichamelijk weer in orde was, begon de lange weg naar geestelijk herstel.

Wekelijks waren er twee sessies, maar Mathilde sloot zich ook aan bij een groep binnen het project, die voor kwetsbare mannen en vrouwen een veilige omgeving bood waarin ze hun verhalen met elkaar konden delen, terwijl ze gelijktijdig hun economische mogelijkheden konden vergroten door gezamenlijke activiteiten te ontwikkelen.

Landbouw en veeteelt waren de voornaamste activiteiten van de groep, die door CARE op weg werd geholpen met 15 varkens, groentezaden en landbouwwerktuigen. Ondanks een aantal tegenslagen, waaronder een uitbraak van varkenspest die de helft van de varkens het leven kostte, kan Mathilda niet wachten op het moment dat er geoogst kan gaan worden. Voor de afwisseling heeft Mathilde, die een jaar eerder nog in een vluchtelingenkamp zat, iets positiefs om naar uit te kijken. Terwijl ze plannen maakt voor een herinvestering van de winst, zet ze 15 dollar opzij voor het schoolgeld van haar tweede kind. Ze denkt weer aan de toekomst.

Ondanks de overduidelijke armoede waarin ze leeft, geeft ze toch aan dat het verdienen van geld niet de belangrijkste winst van haar deelname aan de groep is, maar de steun die ze van de andere vrouwen heeft gekregen. Die steun heeft haar de kracht gegeven om zich niet te verstoppen, maar om juist te vechten voor een beter leven. Ondanks dat verkrachting zo vaak voorkomt in Congo, blijven mannen hun vrouwen die verkracht zijn toch verstoten. Mathilde vertelt niets aan haar man, wanneer die weer een keer thuiskomt. In de groep, waarvan de helft hetzelfde heeft meegemaakt, kan ze wel veilig over haar ervaring praten, wat een belangrijke factor is bij de uiteindelijke verwerking. De solidariteit van de groep gaat over etnische grenzen, niet alleen gericht op het helen van persoonlijke wonden, maar ook op het veranderen van attitudes in Congo. De vrouwen van MAMA AMKA weten precies wat Congo nodig heeft om zich weer op te richten na tientallen jaren oorlog, armoede en sociale ongerechtigheid en weer te verworden tot een land waar respect, solidariteit en kracht de boventoon voeren.

Jacky Kiernan /CARE

Sierra Leone's kinderen van CARE

Fri, 01 Apr 2011 10:58:12 +0200

In 1974 was Festus Davis een zesjarig schooljochie. Hij woonde net buiten Sierra Leone’s hoofdstad Freetown. Zoals de meeste kinderen van zes speelde hij liever buiten, dan dat hij naar school ging. Dat jaar veranderde er iets in de houding van Festus. Dat begon op de dag dat de leraren al de leerlingen vroegen voortaan een bord en een lepel mee naar school te nemen.

“We kregen eten op school, dat was nieuw. Dat was absoluut een reden om graag naar school te gaan, “ herinnert Festus zich. “Ik weet nog dat ik daar zo opgewonden van raakte, dat het bord en de lepel de eerste dingen waren die ik ’s morgens in mijn schooltas propte!”

Het verdelen van eten op de school van Festus maakte onderdeel uit van een groot voedselprogramma dat CARE International in de jaren zestig in Sierra Leone uitvoerde. In de vijftig jaar daarna is samen met lokale organisaties gewerkt aan ontwikkeling van waterputten, verbetering van toegangswegen zodat ontoegankelijke gebieden bereikbaar werden en werd noodhulp gegeven tijdens de tien jaar durende burgeroorlog. Nu, in vredestijd, zijn de programma’s vooral gericht op het aanpakken van de diepere oorzaken van armoede en op het versterken van de maatschappelijke positie van de buitengesloten groepen.

Festus weet daar alles van, sterker nog: hij is er bij betrokken. Festus is tegenwoordig de HR Manager van CARE Sierra Leone in Freetown. Vlak voor hij afstudeerde, wees zijn beste vriend hem op een vacature bij CARE. Hoewel hij eerst twijfelde, herinnert hij zich de dag nog goed dat hij werd uitgenodigd voor een gesprek. “Ik was drie kwartier te vroeg,” zegt hij bedachtzaam. “Terwijl ik wachtte, had ik de gelegenheid de visie en missie van CARE te lezen. Die stonden op de muur geschreven. Ik bedacht me dat dit de gelegenheid was om terug te betalen wat me als kind was geschonken. Als het voedselprogramma er niet was gekomen, was ik waarschijnlijk niet naar school gegaan en nooit afgestudeerd.”

Festus is niet de enige. Drie andere personeelsleden van CARE Sierra Leone waren ook ‘Kinderen van CARE’. Een van hen: “Ik herinner me nog de lucht van de stoofpot en hoe die in de hele klas aanwezig was.” Festus en zijn klasgenoten wisten niets van CARE toen ze klein waren. Ze zij nu allemaal in de veertig en maken actief onderdeel uit van het team dat de strijd aangaat met de armoede in een van de armste landen ter wereld.

In samenwerking met CARE Nederland wordt door CARE Sierra Leone een project uitgevoerd dat de gevolgen van de voedselcrisis van begin 2007 en de als gevolg daarvan stijgende prijzen van levensmiddelen moet tegengaan (bekijk project). Andere CARE-leden werken met Festus en zijn collega’s aan een vijftiental wederopbouw- en ontwikkelingsprojecten (ga naar het overzicht van die projecten).

Ouderen in Kamaishi (Japan) extra kwetsbaar

Wed, 30 Mar 2011 14:39:19 +0200

Bijna drie weken na de aardbeving in Japan leven meer dan 180.000 mensen in evacuatiecentra. Dat betekent dat zij de nacht doorbrengen in scholen, gemeenschapscentra en tempels. Het is koud en de sneeuw blijft maar aanhouden. Sommige mensen leven in gedeeltelijk verwoeste huizen onder erbarmelijke omstandigheden,. De kou en gebrek aan brandstof maken het hen onmogelijk voedsel en water te gaan kopen. Daar komt bij dat de straten zijn geblokkeerd door puinhopen van soms vele meters hoog.

Direct na de ramp is een door CARE Japan samengesteld konvooi naar Kamaishi, een van de ergst getroffen steden in het Iwate District gereisd om daar eerste levensbehoeftes als toiletpapier,water, maskers, tissues, biscuits, fruit en kleine porties rijst door de lokale overheden te laten verdelen. De hulp van CARE heeft zich in eerste instantie gericht op de meest kwetsbaren, in deze regio vooral ouderen. De totale verwoesting van de infrastructuur maakte het lastig iedereen te bereiken, omdat de kracht van de Tsunami vrijwel het hele dorp met de grond gelijk heeft gemaakt.

Meer dan 400.000 mensen in dit gebied moeten hun huis weer van de grond af opbouwen. In onzekerheid over dekking door de verzekering, omdat schade door aardbevingen weliswaar wordt gedekt, maar onduidelijk is of schade door een Tsunami ook wordt vergoed. CARE-medewerkers spreken dan ook vooral mensen die zich zorgen maken over de toekomst; zij verloren hun bedrijf, hun huis en al hun bezittingen. Velen hebben straks geen werk, geen verzekeringsuitkering en geen huis meer. En daar komen dan nog de emotionele gevolgen van de combinatie van aardbeving, tsunami en nucleaire dreiging bij. Voor veel jongeren zullen de gebeurtenissen aanleiding zijn uit het gebied te vertrekken, waardoor de problematiek voor de ouderen nog groter wordt.

CARE International, waarvan CARE Japan onderdeel uitmaakt, zal zich richten op de emotionele opvang van 20.000 mensen in Kamaishi, die in eerste instantie voedsel en noodzakelijke levensmiddelen ontvangen, zodat het leven in de tijdelijke opvang iets draaglijker wordt. Daarnaast worden bouwmaterialen geleverd voor diegenen die in gedeeltelijk verwoeste huizen leven en zullen zij worden geholpen die huizen weer volledig bewoonbaar te maken.

CARE Nederland voert geen actieve campagne, maar zal wel zorgen dat donaties voor Japan ook direct aan onze Japanse collega’s worden doorgegeven. Giften kunnen worden overgemaakt op gironummer 2402, onder vermelding van Japan.

Risico geweld tegen Ivoriaanse vluchtelingen in Liberia

Thu, 31 Mar 2011 08:33:37 +0200

Het aantal vluchtelingen dat uit Ivoorkust Liberia intrekt neemt nog steeds toe. Geschat wordt dat inmiddels ruim 90.000 mensen de grens met Liberia zijn overgestoken, op de vlucht voor het geweld in hun thuisland.

Het geweld, dat nu uit dreigt te lopen op een burgeroorlog, begon nadat Alassane Ouattara tot nieuwe president van Ivoorkust werd gekozen, maar Laurent Gbagbo weigerde op te stappen. De spanning in het land liep op, wat conflicten en een vluchtelingenstroom van vooral vrouwen en kinderen richting Liberia tot gevolg had. Zij lopen een groot risico slachtoffer te worden van verkrachting of seksueel geweld.

CARE Liberia’s landendirecteur Hubert Charles waarschuwt dan ook dat niet te lang gewacht moet worden met het nemen van maatregelen:”De hulporganisaties zijn zich bewust van de noodzaak van maatregelen, maar nog steeds maken die geen onderdeel uit van de noodhulp. De risico’s van seksueel geweld moeten onderdeel uit maken van iedere interventie.”

CARE is actief bepleiter van het vroegtijdig nemen van maatregelen, ondermeer door via posters te informeren en trainingen te verzorgen over voorkomen, maar ook opvang van slachtoffers, het zorgen voor gescheiden sanitair en het met voorrang laten registeren en helpen van alleen gevluchte kinderen, alleenstaande moeders en zwangere vrouwen. Overal waar CARE actief is, worden maatregelen genomen die kunnen voorkomen dat seks als ruilmiddel voor water of voedsel kan worden ingezet of dat vrouwen gegijzeld kunnen worden.

In de eerste periode na de verkiezingsstrijd werden al 62 gevallen van seksueel geweld gemeld, in meer dan de helft van de gevallen was een kind het slachtoffer. Die meldingen werden gedaan in de periode dat nog nauwelijks sprake was van een vluchtelingenstroom. Naar verwachting zullen uiteindelijk tussen de 250.000 en 500.000 mensen Ivoorkust ontvluchten. Onder hen rond de 300.000 vrouwen en kinderen.

Comités geven buitengesloten groepen in Zuid-Soedan een stem

Tue, 29 Mar 2011 10:32:26 +0200

In drie regelmatig door (interne) conflicten getroffen landen (Burundi, DR Congo en Zuid-Soedan) voerde CARE Nederland tussen 2008 en 2010 het project ‘Don’t exclude me’ uit. Zoals de naam al aangeeft, richtte het project zich op het betrekken van buitengesloten groepen bij de ontwikkeling van beleid en lokale dienstverlening, in eerste instantie door te wijzen op de voordelen van gedragsverandering en kennisvergroting, en door het geven van financiële ondersteuning.

In 25 bij het project betrokken dorpen in Zuid-Soedan werden, in nauwe samenwerking met maatschappelijke organisaties, lokale comités van vrijwilligers opgezet. Deze comités brachten de prioriteiten in kaart, waarbij in het bijzonder gelet werd op de behoeften van die buitengesloten groepen, die weinig of geen toegang hadden tot gezondheidszorg en onderwijs en meer dan anderen te lijden hadden onder de onveilige situatie en werkloosheid.

De plannen die door de comités werden opgesteld, werden voorgelegd aan de lokale overheden, terwijl tegelijkertijd vastgesteld werd op welke gebieden mensen zelf veranderingen zouden kunnen realiseren. Schoolraden werden opgericht om inspraak en kwaliteit van het onderwijs te verbeteren, speciale groepen werden belast met het onderhoud van de waterpompen en andere belangrijke voorzieningen.

De maatschappelijke organisaties kregen meer draagvlak waardoor de lokale overheden hen als volwaardige gesprekspartners gingen zien. De behoeftes van kwetsbare groepen werden serieus meegenomen, niet eenmalig maar structureel. Ruim 80 % van de doelgroep was tevreden met de prioriteitstelling en de veranderingen die in gang waren gezet.

Onder ‘Don’t exclude me’ zijn belangrijke resultaten geboekt, maar een veranderingsproces als dit heeft veel meer tijd nodig. Ook al omdat de situatie in de landen zeer onvoorspelbaar blijft. Alleen al in Zuid-Soedan werden in 2010 meer dan 200 conflicten uitgevochten, werden 75.000 mensen getroffen door overstromingen en moesten veel mensen om uiteenlopende redenen hun huizen verlaten.

In juni 2010 is CARE Nederland gestart met UMOJA, een vervolg op ‘Don’t exclude me’, dat vluchtelingen en hun gastgezinnen in Noord-Kivu ( DR Congo) ondersteunt. Door de massale toestroom van meer dan 1,5 miljoen vluchtelingen uit conflictgebieden moeten de toch al schaarse middelen verdeeld worden onder soms bijna verdubbelde huishoudens. Lees meer over UMOJA.

Japanners hebben een ijzersterke wil hier overheen te komen

Thu, 17 Mar 2011 14:51:16 +0100

Meer dan 416.000 mensen zijn geëvacueerd uit het door een zware aardbeving en Tsunami getroffen gebied in het noordoosten van Japan. Vele honderdduizenden worden opgevangen in geïmproviseerde kampen, waar een gebrek is aan de meest essentiële zaken om te overleven. Het gebied, dat voor het grootste deel verstoken is van elektriciteit, wordt geteisterd door nieuw natuurgeweld: sneeuw, regen en extreme kou. De verwachting is dat dit winterweer minimaal tot het eind van de week aanhoudt.

Hulporganisaties, waaronder CARE Japan, maken zich ernstige zorgen over het gebrek aan water en over de vele overlevenden die nog niet bereikt zijn. De Japanse overheid werkt weliswaar hard aan het herstellen van beschadigde wegen en bruggen, maar heeft in de tussentijd ook te maken met de dreiging van een nucleaire ramp verder naar het zuiden.

CARE Japan zal haar expertise inzetten om te zorgen dat noodzakelijke hulpmiddelen als water, voedsel en tenten naar het gebied worden gebracht en zal in een later stadium al de aanwezige ervaring aanwenden om zo goed als mogelijk te ondersteunen bij de wederopbouw. In een persverklaring stelt Terumi Tamamizu namens CARE`Japan:”Onder deze zware omstandigheden helpen overlevenden die zelf alles verloren hebben mee bij de hulpverlening aan anderen. Ze vechten zich door deze moeilijke periode heen. Er is een ijzersterke wil bij iedereen om hier overheen te komen. Aanmoediging en assistentie van overal ter wereld is hard nodig. We hebben ieders steun nodig om deze ramp te overwinnen.”

Hoewel CARE Nederland niet actief werft voor hulpverlening in Japan, vinden wij natuurlijk dat we alles moeten doen om de overlevenden te helpen en onze collega's van CARE Japan te steunen. Mocht u via CARE willen steunen, maak uw gift dan over op Giro 2402 t.n..v. CARE Nederland, onder vermelding van Tsunami Japan.

CARE Japan gaat bijspringen bij hulpverlening

Mon, 14 Mar 2011 13:52:09 +0100

CARE Japan zal bijspringen bij het verlenen van noodhulp in het door een zware aardbeving en een Tsunami getroffen land. Met het uur wordt duidelijker hoe veel slachtoffers er gevallen zijn en hoe groot de schade is; hulp is hard nodig.

“Het officiële dodencijfer bedraagt momenteel 1647, meer dan 1700 mensen worden vermist,” zegt Katshuhiko Takeda, landendirecteur van CARE Japan “Iedereen is zwaar aangedaan. Japan heeft een van de meest geavanceerde ramppreventiesystemen, maar een ramp als deze overvalt alles en iedereen. We moeten vrezen dat het aantal doden de komende dagen nog zal toenemen en dat duidelijk zal worden dat honderdduizenden mensen alles kwijt zijn geraakt.”

Normaalgesproken is CARE alleen actief in ontwikkelingslanden met een beperkte infrastructuur en weinig mogelijkheden om zelf slachtoffers van natuurrampen bij te staan. Nu zoveel huizen zijn verwoest, de infrastructuur is ontregeld en water- en voedselvoorziening in het geding komen, maar tegelijkertijd de aandacht verschuift naar de dreiging van radioactiviteit rondom de beschadigde kerncentrales, is het belangrijk de overlevenden van de beving en de Tsunami van de noodzakelijke middelen te voorzien om te kunnen overleven. CARE Japan kan daar een belangrijke bijdrage aan leveren.

Takeda denkt dat het nog vele dagen zal duren voor de echte gevolgen duidelijk worden. “Deze ramp gaat ons voorstellingsvermogen te boven. We maken ons grote zorgen over de overlevenden en moeten snel in actie komen,” zegt hij. “Die mensen moeten voorzien worden van water, voedsel, medicijnen en dekens.” Dat wordt aanzienlijk bemoeilijkt doordat toegangswegen zwaar beschadigd zijn , bijna nergens in het getroffen gebied benzine te krijgen is en Japan nog steeds geteisterd wordt door zware aardschokken.

Tsunami treft Japan, maar spaart de Filippijnen

Fri, 11 Mar 2011 15:49:15 +0100

Vrijwel alle landen rondom de Grote Oceaan waren vandaag alert op eventuele Tsunami’s die hun kust zouden kunnen bereiken, nadat een zware aardbeving voor de kust van Japan vanochtend golven van 10 meter veroorzaakte.

De aardbeving vond plaats voor de kust van Honshu op een diepte van 10 kilometer en had een kracht van 8.8 op de schaal van Richter. Op de Filippijnen, waar CARE actief is met ramppreventie programma’s, werd een Level 2 Alarm afgegeven, wat betekent dat wordt geadviseerd weg te blijven van de kust en vooral niet te gaan kijken naar de mogelijke Tsumani. Gezinnen die aan de kust wonen werd dringend geadviseerd verder inlands te gaan.

De Tsunami bereikte de kust van de Filippijnen en Indonesië begin deze middag, maar vanuit die landen wordt geen schade gemeld. In Japan vielen, zover nu bekend, 40 slachtoffers en werd grote schade aangericht.

*De foto bij dit artikel is een archieffoto van de gevolgen van de Tsnami in Indonesië (2004)

Girl Effect: investeren in meisjes vermindert armoede derde wereld

Mon, 07 Mar 2011 15:33:47 +0100

Op 8 maart 2011 – de 100^e Internationale Vrouwendag – lanceert CARE Nederland een campagne om aandacht te vragen voor de rol die vrouwen kunnen spelen in het bestrijden van armoede in de derde wereld. De sterke vrouwen van de toekomst zijn de meisjes waarbij nu in hun gezondheid en onderwijs wordt geïnvesteerd: het Girl Effect (www.girleffect.nu).

CARE maakt zich al jaren en in toenemende mate sterk voor armoedebestrijding in de derde wereld door de ontwikkelingskansen van meisjes en vrouwen te verbeteren. Daarvan profiteren niet alleen die meisjes en vrouwen, maar ook jongens en mannen. Want vrouwen investeren 90% van hun verdiensten aan het welzijn van hun gezin en samenleving en dat is een betere score dan die van mannen. Daarom investeert CARE in gezondheidszorg en onderwijs voor meisjes. Ook krijgen moeders op grote schaal hulp bij het opzetten van bedrijfjes en het aanleren van vaardigheden, zodat ze zelf in staat zijn gezonder eten te kopen, onderwijs voor hun dochters te betalen en ze naar een dokter te sturen als dat nodig is. En om te voorkomen dat de meisjes geen tijd hebben om naar school te gaan, omdat ze bijvoorbeeld uren onderweg zijn om water te halen, worden waterputten dicht bij huis aangelegd en wordt geholpen bij het realiseren van andere noodzakelijke voorzieningen.

“Als we ons realiseren dat een meisje in haar leven 10% meer kan verdienen met ieder jaar dat ze lager onderwijs krijgt en zelfs 25% meer bij middelbaar onderwijs, dan is het raar dat van iedere euro ontwikkelingshulp maar 2 cent naar meisjes gaat. Dat moet anders…” aldus Guus Eskens, directeur CARE Nederland.

Afrekenen met fabels

Mon, 07 Mar 2011 14:38:03 +0100

Den Haag, 4 maart 2011 - “Vrouwen zijn geen leiders.” ”Meisjes zijn niet goed in wiskunde of natuurkunde.” “Vrouwen kunnen niet onder druk presteren.” Dat zijn een paar van de fabels die de ontwikkeling van vrouwen gedurende de afgelopen eeuw in de weg hebben gestaan. Dat stelt het rapport dat vandaag door CARE is uitgebracht in het kader van de 100e Internationale Wereldvrouwendag op 8 maart aanstaande.

In het rapport “The Top 10 Myths about Women & the Heroes Who Bust Them,” worden fabels uit heden en verleden ontkracht, maar wordt ook vastgesteld dat de harde feiten niet hebben kunnen voorkomen dat sommige vooroordelen nog steeds voorkomen. Van de baanbrekende wetenschapster Marie Currie en de wereldberoemde tennister Billy Jean King, tot minder bekende persoonlijkheden als Mamata Tinou en Goma Archava, die levens redden door het oprichten van graanbanken en het bevechten van isolatie van menstruerende en pas bevallen vrouwen in het westen van Nepal, allemaal komen ze in het rapport aan bod. Dat geldt ook voor een drietal mannen die hun bijdrage leverden aan het slechten van barrières die de ontwikkeling van vrouwen en meisjes in de weg stonden.

“Op veel plaatsen ter wereld staan dit soort fabels de ontwikkeling van grote delen van samenlevingen in de weg,” zegt Dr. Helen Gayle, CEO van CARE International. “Fabels houden kinderen van school, fabels veroorzaken honger, fabels zijn er de oorzaak van dat vrouwen niet de zorg krijgen die ze nodig hebben. Fabels doden.”

Peninah Nthenya Musyimi gebruikte in de sloppenwijken van Nairobi de fabels als een bron van motivatie om te overleven in een wereld van prostitutie, geweld tegen vrouwen en lage verwachtingen. Ze liep 16 kilometer naar school en werd de beste uit haar klas. Toen er geen middelen waren om verder te leren, kreeg ze in minder dan een maand basketbal onder de knie, waardoor ze een studiebeurs wist te verkrijgen. Nu is ze advocaat en oprichter van Safe Spaces, een organisatie die meisjes sport en leiderschapsvaardigheden bijbrengt, partner van CARE International in de sloppenwijken van de Keniaanse hoofdstad. Iedereen in haar omgeving weet het: zij maakt korte metten met fabels.

“Ik heb zelf gezien wat voor verwoestende invloed fabels op het leven van meisjes en vrouwen kunnen hebben, “zegt Nthenya. “Maar ik weet ook dat dat niet eeuwig hoeft te duren. Mijn vader geloofde niet dat ik als vrouw iets zou kunnen bereiken tot ik afgestudeerd was, een baan vond en onafhankelijk werd. Het was een grote verrassing voor hem en het veranderde zijn beeld van vrouwen totaal. Hij is nu een grote voorstander van onderwijs voor meisjes.”

Tropische cycloon Bingiza treft Madagascar

Thu, 24 Feb 2011 14:31:04 +0100

Maandagochtend lokale tijd is Noordoost-Madagascar getroffen door de tropische cycloon Bingiza, die het land op ging als een categorie 3 orkaan met windsnelheden van meer dan 50 m/s of 180 km/uur. In het betreffende gebied zou zware regenval tot modderstromen kunnen leiden omdat er weinig begroeiing op de steile ondergrond aanwezig is.

Bingiza treft het gebied rond de Antongli-baai aan de noordoostkant van het eiland van de regio Maroantsetra. De verwachting is dat de cycloon het eiland van oost naar west zal overtrekken. Volgens prognoses zou Bingiza daarna naar het zuiden draaien en mogelijk nogmaals het land op komen in het zuidwesten van het eiland aan het einde van de week.

In het getroffen gebied is CARE actief met een aantal projecten. De vrees is dat de aanhoudende, zware regenval overstromingen en modderstromen zal veroorzaken, waardoor honderdduizenden mensen gedwongen zullen worden hun huizen te verlaten en een veilig heenkomen te zoeken. Nu al geldt dat voor de bewoners van dorpen waar Bingiza over is getrokken. In samenwerking met andere aanwezige organisaties en de overheden worden voorbereidingen getroffen om mensen in het moeilijk bereikbare gebied van noodonderdak en voedselhulp te voorzien en nu alvast preventieve maatregelen te nemen om de uitbraak van ziektes als cholera te voorkomen.

Jennifer Lopez ambassadrice voor Venus

Thu, 17 Feb 2011 08:27:57 +0100

Wat heeft benen scheren met CARE van doen? Meer dan je zou verwachten! Tijdens een perspresentatie 3 februari in New York werd Jennifer Lopez niet alleen benoemd tot wereldwijde ambassadrice van Venus, maar ook van het daaraan verbonden Venus Goddess Fund.

Vanuit dit fonds zullen, onder meer, onderwijsprojecten van CARE in India worden gefinancierd. In de loop van dit en volgend jaar zullen steeds meer landen, ook Nederland, betrokken worden bij de campagne en zal die ook in steeds meer uitingen zichtbaar worden.

Samen met de bewoners zetten we comités op, die zorgen dat er een systeem van maatregelen komt die kunnen worden genomen om de schade te beperken en te voorkomen dat er onnodige slachtoffers vallen.

Duizenden dakloos na aardverschuiving Brazilië

Thu, 24 Feb 2011 14:31:53 +0100

Hevige regenval heeft in Brazilië aardverschuivingen en overstromingen veroorzaakt, die aan 650 mensen het leven hebben gekost en vele duizenden dakloos heeft gemaakt. Hele woonwijken werden verwoest in het bergachtige gebied rond de hoofdstad Rio de Janeiro.

Tot de zwaarst getroffen dorpen behoort Nova Friburgo, waar gevreesd wordt voor meer dan 1000 doden. De zoektocht naar overlevenden gaat overal door, maar ook zeven dagen na de ramp zijn delen van het gebied nog nauwelijks bereikbaar. Bovendien wordt voor de komende dagen nog meer neerslag verwacht, wat de situatie alleen maar verslechtert.

In het zwaarst getroffen gebied wonen naar schatting 641.000 mensen, die nu worden opgevangen in gemeenschapsgebouwen, voetbalstadions en bij familie. CARE Brazilië directeur Renata Pereira: ”Samen met de overheid en andere hulporganisaties inventariseren we wat nodig is aan extra hulp.”

CARE heeft aangeboden te zorgen voor verbetering van de tijdelijke onderkomens en voor veilig drinkwater, voedsel en hygiënekits.

Mijn ouders zouden nog een keer sterven

Thu, 17 Feb 2011 08:28:17 +0100

Wat je opvalt wanneer je de wijk Carrefour van de Haitiaanse hoofdstad Port-au-Prince binnenkomt, is de manier waarop mensen hun leven proberen op te pakken tussen verwoeste gebouwen, langs kapotte wegen en tussen bergen zwerfvuil. Het is precies een jaar geleden dat hier een van de zwaarste aardbevingen uit de geschiedenis plaatsvond.

De beving van 12 januari 2010 vond 25 kilometer ten noordwesten van Port-au-Prince plaats. Minimaal 230.000 mensen kwamen om het leven, vele miljoen raakten alles kwijt. De wijk is overspoeld door mensen die tussen de puinhopen hun leven weer op orde proberen te krijgen. Het was al overbevolkt, maar in de periode na de aardbeving zijn overal geïmproviseerde kampen ontstaan en staan latrines in het midden van niet begaanbare autowegen.

Door snel informatie en benodigdheden te verspreiden die de hygiëne moesten bevorderen, werd voorkomen dat ziektes als cholera en diarree hun tol konden eisen. Door CARE opgezette ‘moederclubs’ droegen hier aan bij, omdat zij verantwoordelijk werden voor het schoonhouden van de kampen. Op die wijze werd ‘Camp Mon Repos’ schoongehouden. Moeder en oma Dieulene St.Vidor maakt, zoals vele andere vrouwen, deel uit van een van die groepen.“We konden onze kinderen niet in deze rommel laten leven,” zegt ze. “Maar aan de andere kant hadden we ook niet de middelen om bezems en schoonmaakspullen te kopen. Dus deden we wat we konden, daarbij ondersteund door de hulpverleners.”

Hygiëneprojecten groeiden al snel uit tot meerdere cash-for-work programma’s die mensen aan inkomen hielpen door hen inkomsten te bieden voor het schoonhouden van hun leefgebied. Onder hen de 18-jarige Rose-Carmelle die haar ouders en twee zusters verloor als gevolg van de beving. Ze kan niet meer naar school omdat ze de zorg heeft overgenomen voor haar twee jongere zusjes, die de ramp wel overleefden. “Ik moest nog een jaar naar school, maar mijn zusjes gaan voor,” klinkt ze vastberaden. “Ik kan lezen, waardoor ik teamleider van het programma kon worden en ik weet zeker dat mijn ouders nog een keer zouden sterven als ze wisten dat hun dochters analfabeet zouden blijven.”

Rose-Carmelle werkt in het programma en ze verkoopt schoenen, waarmee ze genoeg verdient om haar zusjes naar school te kunnen laten gaan. Als de situatie verbetert, wil ze zelf haar school afmaken om daarna een studie medicijnen te gaan volgen. “Over een poosje, als alles beter is! Ik ben een optimist, weet je? Door dit project kunnen mijn zusjes naar school. Wie weet wat er voor mij in het verschiet ligt…..”

Werken voor een onzekere toekomst in DRC

Thu, 24 Feb 2011 14:37:15 +0100

Tutu en Nasser zijn beiden 11 jaar oud. Ze zijn kind in de Democratische Republiek Congo. Ze zoeken naar een manier om te overleven. De kansen voor de 11 jarige Tutu en zijn leeftijdsgenoot Nasser zijn verschillend: Tutu is een albino, Nasser enig kind in een gebroken gezin. Beide proberen te overleven in een land dat een tekort heeft aan basisbehoeftes als water, eten en medische zorg.

De omstandigheden zijn triest: droogte en de gevolgen van conflicten hebben veel families in Kasongo uiteen gedreven. Nu is het een relatief rustig gebied, waaruit de troepen van de V.N. zijn vertrokken.

Op een warme dag schiet Tutu ineens te voorschijn van de kant of de weg. Ineens is hij daar: een blanke albino jongen, tussen dorpsgenoten die hem ondanks dat hij anders is accepteren. Zoals zoveel kinderen vraagt hij om geld. Uiteraard, want blanke bezoekers worden per definitie als rijk gezien. We leggen hem uit dat we geen geld geven, omdat we dan al de kinderen geld moeten geven. Hij kijkt ons aan met een gezicht dat de rimpels draagt van iemand van vijftig jaar. Met zijn lichte huidskleur loopt hij hier een groot risico huidkanker op te lopen. Hij praat niet veel, maar na enig doorvragen legt hij ons uit dat hij van de 1000 francs die hij nodig heeft een zonnebril wil kopen: een zonnebril die moet voorkomen dat hij blind wordt. We geven hem het geld, met de nadrukkelijke voorwaarde dat hij de zonnebril komt laten zien.

Op dezelfde route worden we aangesproken door de ook 11-jarige Nasser. Een rood voetbalshirt en een houten doosje over zijn schouder. “Ik ben de officiële schoenenpoetser van Kasongo. Mag ik uw schoenen poetsen,” vraagt hij aan Maria, mijn vrouwelijke collega. “Maar dit zijn teenslippers,”antwoordt ze hem. “Morgen dan?” antwoordt hij terug.

De volgende morgen meldt de officiële schoenenpoetser van Kasongo zich weer. “Het heeft geregend. Uw schoenen zijn vies. Mag ik ze poetsen?” We gaan beide overstag, omdat Nasser uit een groepje van zes kinderen degene is die volhoudt; hij meldt zich gewoon weer. Hij werkt met een doel, de anderen kijken toe. Terwijl hij zich met overgave op onze schoenen stort, vertelt hij dat hij alleen met zijn moeder leeft. Ze hebben het niet breed, maar hij wil per se naar school. Van het beetje geld dat hij met het poetsen van schoenen verdient, betaalt hij mee aan zijn schoolgeld en investeert hij in materiaal om te kunnen blijven poetsen. Hij gaat zo liefdevol met onze schoenen om, dat je ze bijna niet meer durft te gebruiken. Maar hij weet wat hij wil en heeft snel door dat waar wij heengaan meer mensen komen. Allemaal met leren schoenen die best een poetsbeurt kunnen gebruiken.

Na deze poetspauze vervolgen we de route van nog geen tweehonderd meter over de rood modderige weg van logeeradres naar CARE-kantoor. Ineens schiet een breed lachende Tutu uit de struiken. Op zijn hoofd een modieuze zonnebril, die zijn hele hoofd tegen de zon kan beschermen. Hij draagt dezelfde kleren als gisteren, maar dit keer is hij directer. Hij is blij met de zonnebril, maar heeft nu geld nodig voor een schrift op school. Wij praten even over de kansen die deze knul heeft om volwassen te worden. Vrijwel geen medische zorg, een grote kans op het ontwikkelen van huidkanker, de vooruitzichten zijn niet goed. Wellicht geldt dat ook voor Nasser, maar hij grijpt de kleine strohalmen aan, die het schoenpoetsen hem bieden.

Onwillekeurig moet ik denken aan mijn eigen drie kinderen thuis. Als ze zorg nodig hebben, gaan ze naar een ziekenhuis. Ze hoeven geen schoenen te poetsen om hun schoolgeld te betalen. Ze hoeven alleen maar te leven. Voor Nasser en Tutu wacht een moeizame toekomst, waarin overleven centraal staat. Nasser heeft zich tegen de tijd dat wij vertrekken opgewerkt tot officiële schoenenpoetser van CARE Kasongo. Dat levert hem een min of meer structurele inkomstenbron op. “Kijk,” zegt hij, “Ik heb meer kleuren schoensmeer gekocht…..”

Tekst: Wim Dekker

Foto's: Maria Bordallo (Tutu) en Wim Dekker (Nasser)