Maar het gebied zorgt voor enorme CO2 uitstoot. Met als gevolg dat Indonesië als land op de derde plaats van de lijst ‘Grootste vervuiler door CO2 uitstoot ter wereld’ staat. Hoe komt dat?

Bijna de helft van het totale veengebied, zo’n 10 miljoen hectare, is inmiddels drooggelegd, uiteengevallen of zelfs verbrand. De meeste bevolking heeft weinig tot geen kennis over het brandgevaar van de veengebieden. Mensen leggen bijvoorbeeld kanalen en wegen aan, waardoor het grondwater daalt. Hierdoor droogt het veen uit en is de kans op brand groot. Maar ook kan het veen door bliksem in de brand komen te staan. Brand en uitdroging zorgen voor een grote hoeveelheid CO2 uitstoot.[1]

• Locatie: Kapuas district in provincie Centraal Kalimantan
• Doel: verbetering van het levensonderhoud van achtergestelde bevolkingsgroepen, het beschermen van het milieu en het verminderen van CO2 uitstoot door bosbranden en achteruitgang van de grondkwaliteit
• Looptijd: 15 januari 2008 – 14 januari 2011
• Status: loopt
• Uitvoering: CARE Nederland met twee lokale partner NGO’s
• Donoren: Europese Commissie
• Bedrag: € 1.000.000 (waarvan € 750.000 door de EC)
• Begunstigden: Ongeveer 1800 huishoudens

In het verleden is het Indonesische landschap zwaar aangetast. Grootschalige ontbossing en drooglegging door de houtkap, en om plaats te maken voor nieuwe nederzettingen en de landbouw, vernietigden grote stukken tropisch veengebied. Zo startte in 1995 het Mega Rice Project, waarvoor een groot deel van het gebied veranderde in rijstvelden. Het project was een groot fiasco: door de aangelegde irrigatiekanalen daalde het grondwater en droogde het veengebied uit, waardoor het vatbaarder werd voor bosbranden. In 2001 vluchtten 150.000 mensen uit het gebied.

De branden richten veel schade aan, zowel voor het milieu als voor de mens. Ziekten, ondervoeding en instorting van de handel zijn slechts enkele van de vele gevolgen. Volgens een rapport van de Wereldbank uit 2006 heeft slechts 46% van de bevolking toegang tot schoon drinkwater. Meer dan 30% van de kinderen is ondervoed.

Het project, Sustainable Lowland Use through Innovative Community based Environmental Management Systems, helpt 1800 huishoudens van de Dayak en Banjar bevolking. Hun leven wordt verstoord door grote droogleggingen. De grondkwaliteit daalt, net als de visvoorraad. Mensen verliezen hun bestaansmiddelen. Ook de gezondheid en voedingspatronen worden aangetast.

De verwachte resultaten van het project:

• Vier dorpen hebben visies en groepplannen ontwikkeld voor landgebruik en watermanagement
• Eenvoudige watercontrole structuren zijn geïnstalleerd en worden onderhouden
• Dorpsinstituties zijn opgezet, welke samen met de overheid het waterpeil beheren
• De bevolking en overheid hebben meer kennis, bewustzijn en vermogen om het waterpeil te managen, zonder dat bepaalde bevolkingsgroepen worden buitengesloten
• Door workshops voor zowel de lokale als de nationale overheid is een duurzaam model gecreëerd voor grondmanagement voor veen subbekken.

CARE werkt onder meer samen met de NGO’s Yayasan Cakrawala Indonesia (YCI) uit Centraal Kalimantan en Yayasan Cakrawala Hijau Indonesia (YCHI) uit Zuid Kalimantan, de lokale overheid, Universitas Negeri Palangka Raya (UNPAR) en Wetlands International.

CARE is sinds 1967 werkzaam in Indonesië en voert er een groot aantal projecten uit, onder meer op het gebied van ramppreventie, noodhulp, gezondheidszorg, levensonderhoud, water, sanitaire voorzieningen, milieu, natuurlijke hulpbronnen en levensonderhoud.

Projecten Indonesië

(Foto's: Marcel Silvius, Wetlands International)