Nieuws

Acht grote hulporganisaties spreken in het vandaag uitgebrachte document “Quick Impact, Quick Collapse: The Dangers of Militarized Aid in Afghanistan” hun zorg uit over de militarisering van de hulpverlening. Afghaanse burgers lopen een groot risico, omdat het bouwen van scholen door militairen de kans op aanslagen vergroot.

Dit werd al eerder geconcludeerd in het door  CARE en de Wereldbank opgestelde rapport ‘Knowledge on Fire’.

In London begint op 28 januari een Afghanistan-conferentie waar de strategie voor de komende jaren moet worden bepaald. Aan de conferentie wordt deelgenomen door de Ministers van Buitenlandse zaken van de militair betrokken landen en de buurlanden van Afghanistan, maar ook door afgevaardigden van de NAVO, de Verenigde Naties, de EU en andere internationale organisaties zoals de Wereldbank. In totaal zijn 70 landen bij de besprekingen aanwezig.

In het door Action Aid, Afghanaid, CARE, Christian Aid, Concern Worldwide, Norwegian Refugee Council, Oxfam en Trocaire opgestelde document roepen de organisaties de deelnemers aan de conferentie op de militaire benadering nog eens goed te heroverwegen en zich meer te richten op een lange termijn benadering die tegemoet komt aan wat de Afghaanse bevolking echt nodig heeft. “Snelle oplossingen” staan volgens de hulporganisaties haaks op duurzame ontwikkeling. Door militairen geleide ontwikkelingsactiviteiten komen meestal voort uit politieke belangen en korte termijn veiligheidsdoelen, maar leveren nauwelijks resultaat op en zijn zelfs vaak gevaarlijk voor de Afghanen. Tot op heden zou, volgens de Afghaanse regering, al meer dan 1,7 miljard dollar aan deze militaire hulpverlening zijn uitgegeven. Ook het budget voor het komende jaar, 1 miljard dollar, stijgt al ruim uit boven het totale Afghaanse budget voor landbouw, gezondheid en onderwijs.  

De gezamenlijke hulporganisaties verwijzen naar de richtlijnen die door de ISAF en de VN zijn goedgekeurd, waarin wordt gesteld dat “de militairen in eerste instantie verantwoordelijk zijn voor het bieden van veiligheid en, wanneer dat nodig is voor ondersteuning van de direct noodzakelijke wederopbouw, tot het moment dat burgerorganisaties dat werk over kunnen nemen”. In een handboek voor legercommandanten in Afghanistan wordt hulpverlening door de militairen echter als een ‘niet-dodelijk-wapen’ benoemd, bedoeld om “de harten en het vertrouwen van de plaatselijke bevolking te winnen, om op die manier de opstandelingen te verslaan”

Volgens de hulporganisaties is er de laatste acht jaar op veel plaatsen goede vooruitgang geboekt op het gebied van gezondheid, opleiding en de infrastuctuur in Afghanistan. Er werd gewerkt naar de behoeftes van de bevolking, volgens een zorgvuldige planning en in samenspraak met gemeenschappen en lokale overheden. De grote invloed van militaire korte termijn doelen brengt volgens Farhana Faruqi-Stocker van Afghanaid de zaak uit balans:”Die balans is belangrijk, niet alleen vanwege de hoge prijs die mensen betalen, maar ook omdat armoede en zwak, corrupt bestuur de belangrijkste veroorzakers van conflicten zijn. Om duurzame vrede en ontwikkeling te bewerkstelligen, moet die balans worden hersteld.”

lees het document (Engelstalig, .pdf)