Honger klopt aan bij de inwoners Niamey (blog)

Niamey, 18 januari 2012           Wij stedelingen zien de eerste tekenen van de voedselcrisis die zich over het land verspreid. We hebben het eerder gezien en het gaat snel.

De eerste fase is wanneer jonge mannen en vrouwen van het platteland naar de stad trekken om werk te zoeken. Nok, nok… ze kloppen bij je aan en vragen: “Heb je werk?” Jij vraagt terug: “Wat kun je allemaal?” en zijn antwoorden: “Ik kan alles.”

In de tweede fase komen ze weer aan je deur – Nok, nok… - en vragen: “Heb je iets te eten? Ik heb al drie dagen niets gegeten.”

In de derde fase kloppen ze niet meer aan en vragen niets. Maar ’s ochtends, als je de deur uitgaat, blijkt er een heel gezin bij je op de stoep te liggen slapen. Ze kijken verwachtingsvol naar je op en als je ze iets geeft, dan zeggen ze dankjewel. Geef je niets, dan blijft het stil en staan ze langzaam op om naar het volgende huis te gaan.

Het duurt maar een paar maanden om van de eerste naar de derde fase te gaan. Het is verbazend hoe snel dat gaat. We zijn nu (januari 2012) in fase een.

We moeten nu iets doen. ‘Cash for work’ projecten, bijvoorbeeld. Dan kunnen mensen wat geld verdienen om eten te kopen. Of op scholen maaltijden verstrekken, zodat de kinderen te eten hebben en naar school blijven gaan. Maar ook gemeenschappelijke moestuinen en graanbanken aanleggen helpt. Want als ze eenmaal in de stad opduiken, dan zijn ze door hun overlevingsmogelijkheden heen. Dan hebben ze hun bezittingen verkocht en geen eten meer. Dat is wat nu gebeurt,

We zien nu al dat in de dorpen nog nauwelijks jonge mannen en vrouwen zijn. Ze zijn naar de stad getrokken op zoek naar werk en hier in Niamey hebben de eersten al aangeklopt: Nok, nok...