Zondag 17 juli

Door: Anneke Verbraeken voor Radio Nederland Wereldomroep

Alles ging goed vandaag. We zijn met Francoise, haar oudste zus en vader naar de kerk geweest en konden prachtig filmen en fotograferen. Enige hindernis die we als altijd moesten nemen, zijn die vrolijke Afrikaanse kinderen. Steeds als we wilden fotograferen of filmen, sprongen ze voor de lens, zwaaiend en lachend. Leuk als je zwaaiende en lachende kinderen wilt, maar minder als je een in de modder wroetend varken of een idyllisch rivierdoorkijkje wilt fotograferen. Maar Caroline, onze gids van CARE, vond uiteindelijk een effectieve aanpak: heel streng “degage” (verdwijn) roepen. En dat om de minuut, want het korte termijn geheugen van de kinderen bleek niet groot.

We konden ook bij de andere familie terecht. Justine (zie foto links) wilde voor de film wel net doen alsof ze het huis schoonmaakte, in de bijbel las en het eten klaarmaakte. Ook de vader van Justine wilde zijn rol wel spelen, door interessant iets met zijn visnet te doen. Zeer tevreden met onszelf liepen Joseph, Caroline en ik terug naar de boot. Dat hadden we allemaal toch maar weer mooi voor elkaar vandaag.

Vlak voor onze boot was een oploopje. Er klonk een ellendig gegorgel. “Ach; er wordt een kalf geslacht,” zei Caroline. Joseph gaf me een duw in de rug: “Foto’s”. Het was geen vraag, maar een bevel. Ik slikte. Dit wilde ik niet. Ik wilde niet zien, laat staan vastleggen, hoe een beest wordt gekeeld. De vrolijke kinderen hadden er geen enkel probleem mee. Zij dansten om het kalf heen, alsof het de ijscoman was. Ik had per ongeluk volledig ingezoomd, zodat ik alleen maar zag hoe met het mes – bot! – door het vlees bij de keel werd gezaagd. De koe gorgelde en gaf af en toe een stuiptrekking. Naar mijn idee duurde het eeuwen en na weer een jammerlijk door merg en been gegorgel van de koe, hield ik het niet meer. Huilend maakte ik de laatste foto’s. De lachende kinderen keken me vreemd aan. Gek hoor, die blanken.

Om bij te komen, heb ik maar even een ommetje gemaakt. Toen ik terugkwam lag het kalf op een schoon stukje strand, met het gekeelde hoofd in een ongebruikelijke hoek. Ik maakte mijn foto’s, op aanwijzing van Joseph. En weer moest ik huilen, want het kalf was nog helemaal niet dood. Af en toe ging er een schok door het beest heen. Geluid kwam er niet meer uit.

Op de weg terug over het water heb ik als afleiding maar veel foto’s gemaakt van boten met vrolijke mensen.

Het is nu weer avond. Toen we daarstraks de films van Joseph bekeken, bleek het geluid te zijn weggevallen. Alles ging dus heel goed vandaag. Morgen hopelijk beter.

Zaterdag 16 juli

Om goed te laten zien wat het verdwijnen van de mangrovebassen aan de kust van Benin voor de mensen betekent, hadden we bedacht dat het aardig zou zijn om een familie te volgen. Het CARE personeel hier hadden we daarom gevraagd alvast een paar geschikte families te selecteren en dat was geen probleem.

In de drie dorpen waar de herbeplanting van mangroves gaat gebeuren, blijken 9 families te zijn geselecteerd. In elk dorp drie en dat lijken Joseph en mij redelijk veel. Om niet te zeggen: veel te veel. Om er te komen moeten we vanuit hoofdstad Porto Novo, waar we inmiddels naar toe zijn verhuisd, toch wel driekwartier met de boot. Reken een uur per familie, plus nog drie keer een officiële ontvangst door het dorpshoofd, en dan zijn we toch al gauw tot negen uur in de avond zoet, als we om zes uur beginnen ten minste. Gelukkig hebben we de enthousiastelingen van CARE ervan weten te overtuigen dat één familie per dorp al een ambitieuze onderneming is voor vandaag.

Justine, dochter van de familie in het eerste dorp, is 25 jaar en een prachtige vrouw. Ze vond het allemaal wel een beetje eng en spannend, al bleek dat vandaag nog niet. De moeder van Justine was naar een begrafenis. Dat gaf echter niets. Haar vader heeft, naar gewoon is in de dorpscultuur van Zuid-Benin, vier vrouwen en dus heeft Justine nog drie andere moeders.

In tegenstelling tot de eerste en derde familie bleek de tweede familie minder goed te voldoen aan onze criteria. Ook de 17-jarige Francoise (zie foto hier rechts) uit de derde familie is een mooi meisje en de visservader bleek een heel aardige man. Overigens, iedere man vist en bijna elke vrouw verkoopt vis in deze streek. Vis vindt het erg fijn in het brakke water tussen de mangroves. Maar nu mangrovebossen verdwijnen, verdwijnt ook de vis. En omdat de dorpen afhankelijk zijn van de visverkoop, is het armoede troef. En dat is een eufemisme.

Joseph en ik waren allebei weg van familie 1 en 3 en konden niet beslissen. We kibbelden de hele weg terug naar huis over de voors en tegens van familie 1 en familie 3. Tot Joseph met een briljant idee kwam: “Waarom volgen we niet allebei de families?” En zo zal geschieden.

24 juli 2011   |  23 juli 2011   |   22 juli 2011    |  21 juli 2011   |  20 juli 2011   |  19 juli 2011   |  18 juli 2011   |  16/17 juli 2011   |  13/14 juli 2011

Terug naar het project   |   Kijk   |   Lees   |   Doe   |   Actueel