|
In het plaatsje La Modelo in de provincie Cumandá werd een evacuatieoefening gehouden in het kader van het FOCAPRIN Etalageproject.
La Modelo ligt tussen de rivieren Rio Chimbo en Rio Chanchan. Er wonen zo’n honderd families, voornamelijk boeren, die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van de teelt van cacao, maïs, rijst, rietsuiker en andere gewassen. De meeste daarvan zijn, zeker als ze net zijn ingezaaid, behoorlijk kwetsbaar voor overstromingen. Het is de tragiek van La Modelo dat die vrijwel ieder regenseizoen plaatsvinden, waardoor deze boeren ondanks hun vruchtbare land toch vaak met lege handen staan en, als het verse zaaigoed is weggespoeld, weer van nul af aan kunnen beginnen. Maar de eerste zorg gaat natuurlijk uit naar de mensen zelf, die constant in angst leven. En niet alleen vanwege het water. Met iedere overstroming wordt ook een grote hoeveelheid rivierkeien over het land uitgestort en die wil je beslist niet tegen je hoofd krijgen.
Als onderdeel van het FOCAPRIN-project organiseert CARE hier evacuatieoefeningen, die de kans op slachtoffers zo veel mogelijk moeten verkleinen. Geen overbodige luxe, blijkt bij de eerste oefening die eind maart wordt gehouden. Hoewel de bewoners hier regelmatig worden geconfronteerd met de grillen van met name de Rio Chanchan, die op een kleine tweehonderd meter van het dorp voorbij raast, wordt de evacuatiesimulatie door veel mensen als een dankbare afwisseling van dagelijkse sleur ervaren. Zeker als de broodjes op tafel komen, tijdens de evaluatie na afloop. De stemming is geanimeerd, maar dan worden de aanwezigen toch even flink met hun neus op de feiten gedrukt. Alleen het medisch team dat belast is met het afvoeren van de ‘slachtoffers’ krijgt een ruime voldoende, hoewel een verpleegkundige nog wel even aanstipt dat je eerst een goed beeld moet hebben van de aard van de verwondingen, voor je het slachtoffer op een brancard legt en pardoes achterop een pick-up truck schuift. “Vraag of hij het koud of warm heeft, waar het pijn doet en controleer of er geen breuken zijn...” Communicatie en coördinatie laten veel te wensen over. Vrijwilligers lopen er verloren bij als het alarm afgaat en de bewoners, die slechts langzaam uit hun huizen druppelen, lijken eerder op weg te zijn naar de markt dan dat ze bezig zijn het vege lijf te redden. “Ik mis paniek”, zegt Elvis Arguello, CARE’s project manager, dan ook. “Een oefening als deze heeft alleen zin als iedereen de ernst ervan inziet en zich daar ook naar gedraagt.” Een ruim applaus is zijn deel. Het kwartje lijkt dan toch gevallen.
|