Internet

Een ding van A B S O L U T E noodzaak is internet. Zonder internet kan een journalist niet werken. Er kan niets worden opgezocht en geen mail worden ontvangen en verstuurd. Tenzij je natuurlijk deel uitmaakt van een duur TV-team dat beschikt over een satelliettelefoon: filmpje verzenden van 3 minuten kost het ongelooflijke bedrag van 7000 dollar. Dat is dus niks voor een armzalige freelance journalist.

Dus kijk ik bij een hotel allereerst naar de beschikbaarheid van internet op de kamers. En vraag ik bij de reservering nog eens heel duidelijk of er inderdaad internet is. Meestal krijg ik “bien sur madame” te horen.

Uit ervaring weet ik dat deze bevestiging geen enkele garantie geeft. Neem mijn eerste hotel hier in Kinshasa. Volgens de advertentie, met zwembad en internet op de kamer en voor Kinshasaanse begrippen tegen een zeer acceptabele prijs. Op het zwembadwater dreven duizenden bladeren en toen ik moe van de reis in de redelijk propere kamer mijn laptop openklapte, bleek er geen internet te zijn.

Ik rende verontwaardigd naar de receptie. “Ah madame, excuses. Net vanmiddag is er storing. Morgenochtend vroeg is alles opgelost.” Mismoedig ging ik aan een terrastafeltje zitten bij het ‘zwembad’ en bestelde een Primus bier. Dan maar offline werken en hopen dat morgenochtend alles goed is. ‘Morgenochtend vroeg’ bleek echter relatief. “Ah madame, de reparateur, hij komt om negen uur.” Dat betekende dat ik niets zou kunnen versturen, want ik had om acht uur een afspraak en zou pas tegen het vallen van de avond weer terug zijn. “Maar is er vanavond echt heel zeker internet?” vroeg ik streng aan de receptionist. “Bien sur madame. 100 % sur.” Ik geloofde er geen bal van, maar kon er niets aan veranderen. Natuurlijk was er die avond geen internet. Ik denk dat de hele reparateur een sprookje was, net als internet.

Inmiddels had ik een ander hotel gevonden, mét internet op de kamer. Ik had het voor de zekerheid zelf even getest. Weliswaar was het een zeer sjofel hotel, maar de hotelkamer was groot en dat maakte veel goed. Ik kon echter niet weten dat het een horror-hotel zou blijken, met levensgevaarlijke elektrische bedrading. Bijna dagelijks viel de elektriciteit urenlang uit. Maar omdat het hotel meerdere groepen had, met evenzoveel routers, kon ik, al zwervend door de gangen, toch nog wel werken. Waar een lamp brandde, was internet. Een paar dagen voor ik naar Goma zou afreizen, was er een verschrikkelijk noodweer dat de hele nacht duurde. Tegen zoveel regenwater bleek het dak niet bestand en het druppelde gezellig mijn bed in. Plots hoorde ik geknetter in de kamer. Ik dacht eerst dat het onweer was. Maar toen het plafond begon te roken, wist ik dat het iets anders moest zijn. Wat was ‘HELP BRAND!’ ook alweer in het Frans?

Ik keek met verlangen uit naar Goma. Daar zou ik logeren in mijn vertrouwde VIP hotel, met internet en zonder dat mijn leven gevaar liep. In de eerste kamer die ik kreeg toegewezen, was geen internet. Ik verhuisde naar een andere kamer, waar zeker en beslist internet zou moeten zijn. Geen millimeter verbinding. Ik verhuisde naar een derde kamer, bijna bovenop de administratie van het hotel. Niks.

Ik was inmiddels de woede en de wanhoop voorbij. Pakte mijn tassen en legde de sleutels bij de receptie. Kalm liep ik naar Ihusi, een hotel een paar honderd meter verder. Het was duurder, maar dit hotel had altijd internet, zo was mij door lokale journalisten verteld. Ik kreeg een prachtige kamer, met wifi, ethernet én balkon met uitzicht op het Kivu-meer (zie foto, met aan de overkant Rwanda). Toen ik ’s avonds op dat balkon, onder het genot van een Primus en bij de ondergaande zon met de hele wereld skypte, twitterde en foto’s verstuurde, wist ik dat ik hier nooit meer weg wilde. Dit is het paradijs. De volgende dag kreeg ik een telefoontje waardoor ik direct terug moest naar Kinshasa.

Dit blog schrijf ik in Kinshasa, terwijl de elektra in mijn hotel het voor de derde keer vandaag heeft begeven en dus ook internet. Ik stond zojuist bij de buren, ook een hotel, om te vragen hoe zeker hun internet is – “Heel zeker madame, 100% sur!” – toen ook daar met een knal het licht uitging.