Door haar ogen: het hartverscheurende leven van vluchtelingenkinderen

A young refugee girl plays on a swing made by tying clothes together

In Griekenland wonen momenteel 62.000 mensen als vluchtelingen. Het is makkelijk om te vergeten dat ieder van hen een individu is. Moeders, zussen, dochters, kleindochters: ze hebben allemaal hun eigen verhaal over hoe ze hun huis zijn ontvlucht en hun vrienden of zelfs familie hebben achtergelaten.

Ook hebben ze allemaal hun eigen verhaal over hun leven nu – een leven dat ze niet hebben gekozen, maar dat hen is overkomen door omstandigheden buiten hun macht.

In Athene gaf CARE vluchtelingenvrouwen en -meisjes een camera en een basiscursus fotografie, en nodigde hen uit om hun verhalen te delen. De 22-jarige Amene uit Afghanistan was een van hen. Dit is haar verhaal:

Leven in een kamp is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb meegemaakt.

Ik woonde in het Elliniko kamp in Athene. Mijn emoties over de tijd die ik daar heb doorgebracht, zijn gemengd. Aan de ene kant lijkt het op een klein dorpje. Soms is het erg koud, soms is het heel warm. Nu het lente is, groeien er mooie bloemen tussen de tenten.

Ik voelde me veilig in het kamp. Het leven was best goed voor mij. Soms was ik gestrest, omdat ik niet wist wat er met mij zou gebeuren. Ik vroeg me continu af of ze mijn asielaanvraag zouden accepteren en hoe lang ik in deze omstandigheden zou moeten leven. Maar al deze gedachten en de stress gingen na een tijdje weg.

Ik richtte me op het feit dat ik had overleefd. Ik was de oorlog ontsnapt, dus niets kon mij nu stoppen.

Hoewel, ik met het leven in het kamp kon omgaan, konden veel kinderen en moeders dat niet.

Ik leef mee met alle kinderen in kampen die willen spelen en die onbewust kind proberen te blijven. Ze rennen rond met gescheurde schoenen of op blote voeten en spelen met alles wat ze kunnen vinden.

Ze gebruiken stenen als ballen en gooien ze naar elkaar om te spelen.

Ze gebruiken de grote vuilnisbelt in het kamp of overblijfselen van onvoltooid bouwwerk als speeltuinen. Ze binden kleding vast aan pilaren of waar ze ook kunnen om schommels te bouwen.

Ik leef mee met alle moeders die meer dan twee uur moeten wachten om een warme douche te krijgen en met degenen die hun baby’s kleding niet kunnen wassen of drogen.

En ten slotte leef ik mee met alle ouders die uitgeput en depressief zijn en hun hoop en dromen opgeven.

Ik neem degenen die hun kinderen op blote voeten laten spelen met gevaarlijk “speelgoed” niets kwalijk; ze zijn gewoon uitgeput.

Ik hoop dat mijn tweejarige vriend en buurvrouw, en alle vluchtelingenkinderen, moeders en vaders zo snel mogelijk de kampen zullen verlaten.

Ik hoop dat ze het betere leven zullen vinden waar ze allemaal zo hard voor vechten: Een veilig leven vol vreugde.

Over dit verhaal

Dit verhaal maakt onderdeel uit van het Photography Project “Through Her Eyes”, dat wordt uitgevoerd door CARE Greece in samenwerking met het Melissa Network, wat mensen de mogelijkheid biedt om het leven van vluchtelingenvrouwen en -meisjes in Griekenland door hun ogen te zien. Vijf vrouwen en meisjes laten unieke en persoonlijke inzichten uit hun dagelijks leven zien door middel van foto’s. Hun namen zijn om veiligheidsredenen gewijzigd. CARE biedt noodhulp aan vluchtelingen die in Griekenland gestrand zijn, inclusief geld, bescherming en accommodatie. Het project wordt gefinancierd door de Europese Commissie.