“Ik wil dat deze stemmen gehoord worden”

Door Mary Kate MacIsaac, Communicatie Coördinator, Regional Syria Response, CARE International

Ayat is 18 jaar, een studente en toekomstig journaliste. Nadat ze uit Syrië vluchtte naar het zuiden van Turkije, zag ze een kans om terug te geven aan haar gemeenschap door middel van CARE’s informatie vrijwilligersprogramma dat is gefinancierd door de Europese Unie.

Foto: Khaled Mostafa/CARE

Ik wil journaliste worden

Onlangs heeft Ayat haar laatste jaar van de middelbare school afgerond en ze hoopt naar de universiteit te gaan, maar door gebrek aan financiën, blijft dat voor nu alleen maar een droom.

“Ik wil journaliste worden. Ik zal schrijven over mensen die lijden, over armoede en onrecht in de wereld, en ook over geweld tegen vrouwen. Het gebeurt veel en steeds vaker. We horen erover, maar de meeste families willen zich er niet mee bemoeien.”

Ayat zegt dat het komt door haar eigen ervaringen in de oorlog dat zij deze verhalen wilt delen. “Het komt door al het onrecht dat ik heb gezien in Syrië dat ik deze stemmen wil laten horen!”

Ayat’s werk als CARE vrijwilligster

De tiener kreeg te maken met deze verhalen toen zij en haar broer Mohammed CARE informatie vrijwilligers werden in Turkije en families uit Syrië ontmoetten. Met hen praatte ze over onderwerpen zoals gendergerelateerd geweld, kindhuwelijken, gezinsplanning, en psychosociale gezondheid.

“Het is belangrijk om te praten met beide kanten,” zegt Ayat. “We praten met de man en we vragen hem om te werken aan zijn geduldigheid, zodat hij het punt waar hij zijn vrouw of kinderen pijn gaat doen, kan vermijden. Het is verboden om vrouwen te slaan, maar sommige van deze mannen hebben geen moralen meer.”

Gevolgen van de oorlog

De drastische veranderingen en het hoge aantal uitdagingen waarmee gezinnen geconfronteerd worden, zoals de dood van familieleden, verlies van inkomsten en nieuwe rolpatronen, zijn allemaal psychologische stressoren.

Huiselijk geweld is niet iets nieuws, zegt Ayat. “Het bestond ook in de cultuur vóór de oorlog, maar niet in deze mate. Door de druk van de oorlog zien we dat vrouwen en kinderen worden behandeld op een oneerlijke manier. Mannen komen thuis en omdat ze gestrest zijn, reageren ze gewelddadig op de meest kleine dingen, zoals bijvoorbeeld een kind dat zich misdraagt.”

Veel gezinnen in de gemeenschap hebben last van deze problemen en Ayat’s familie is geen uitzondering. Haar vader is geïmmobiliseerd door een beroerte en haar broer kan geen werk vinden.

“We leven op geleend geld. Sommige dagen voelt het alsof we geruïneerd zijn,” zegt ze.

Herinneringen van thuis

Ayat’s jongste zus, Nagham (14), zit rustig en observeert het gesprek. Wanneer naar haar mening gevraagd wordt, haalt ze haar schouders op en doet ze haar handen in de lucht. “Wat kan ik doen?”

Net zoals haar zus, weigert ze om te stoppen met dromen. “Ik wil advocaat worden, en misschien naar Frankrijk verhuizen als ik niet terug kan naar Syrië.”

Ayat herinnert hun huis. “Het is het huis waarin ik ben geboren en waar ik leefde tijdens mijn jeugd. Toen gingen we plotsklaps weg. We vluchtten naar Latakia en het huis was verwoest. Daarna vertrokken we naar Turkije.”

“Mijn favoriete herinnering van thuis is de familiebijeenkomst die we elke vrijdag hadden en het eten en samen zijn. Ik hoop dat ik dat gevoel ooit weer kan krijgen.”

Ayat, met haar zus, Nagham (Foto: Khaled Mostafa/CARE)

De rol van CARE

CARE’s informatie vrijwilligersprogramma is gefinancierd door de Europese Unie en heeft meer dan 100 vrijwilligers getraind sinds begin december van 2014. Het programma heeft meer dan 7000 Syriërs geholpen door het onderwijzen van families in het zuiden van Turkije.